III SA/Wa 3562/15

Dnia 14 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S.A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca ("Spółka") – T. S.A. z siedzibą w W. , wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do listopada 2009 r. W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W osnowie wniosku podkreśliła, że wysokość zobowiązania podatkowego określona zaskarżoną decyzją jest dla niej kwotą znaczną i stanowi znaczny procent kapitału zakładowego Spółki wynoszącego [...] zł. Zebranie takiej kwoty przez Spółkę na zapłatę zobowiązania podatkowego jest w tym momencie bardzo utrudnione i będzie się wiązało ze zbyciem nieruchomości, środków transportu czy też urządzeń (środki trwałe), które Spółka wykorzystuje w prowadzonej działalności gospodarczej. Oznaczałoby to dla Spółki ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej (w tym redukcję etatów) a przez to zachwiałoby stabilnością finansową Spółki. Skarżąca wyjaśniła, że posiadany majątek pozwoliłby jej na zapłatę zobowiązania podatkowego niemniej jednak byłby to sposób zapłaty o charakterze likwidacyjnym. Istnieje również ryzyko, iż przeprowadzenie czynności egzekucyjnych spowoduje niemożność opłacania bieżących zobowiązań podatkowych i w rezultacie powstanie nowych zaległości podatkowych. Pomimo zatem osiągniętych w ostatnich latach przychodów, Spółka nie posiada środków wystarczających na uiszczenie zaległości podatkowych bez zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Dodatkowo, Skarżąca wskazała, że zrealizowała liczne inwestycje na łączną kwotę [...] zł i obciążają ją zobowiązania cywilnoprawne na pokrycie płatności wynikających z bieżącej działalności gospodarczej (umowy kredytowe). Dodatkowo, część środków transportu Spółki jest przedmiotem umów leasingowych. Skarżąca podkreśliła, że skutki przymusowej egzekucji przedmiotowego zobowiązania będą nieodwracalne. W ocenie Spółki nawet późniejszy zwrot kwoty uiszczonego zobowiązania podatkowego, wyegzekwowanego niezasadnie, nie spowoduje wynagrodzenia powstałej szkody. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji leży również w interesie Skarbu Państwa. Skarżąca podniosła przy tym, że analiza akt postępowania powinna prowadzić do wniosku, iż zaskarżona decyzja, jako oczywiście wadliwa, nie może podlegać wykonaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy również, iż samo powołanie się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje sądu do poszukiwania takich okoliczności z urzędu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając swoje żądanie takimi okolicznościami jak: znaczna wysokość zobowiązania, stanowiącego znaczny procent kapitału zakładowego Spółki; zebranie takiej kwoty będzie się wiązało ze zbyciem środków trwałych; oznaczałoby to dla Spółki ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej i zachwiałoby jej stabilnością finansową; przeprowadzenie czynności egzekucyjnych spowoduje niemożność opłacania bieżących zobowiązań podatkowych; Spółka zrealizowała liczne inwestycje i obciążają ją zobowiązania cywilnoprawne; zaskarżona decyzja jest wadliwa. Z powyższego Skarżąca wywiodła, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia zarówno znacznej szkody jak i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odnosząc się do powyższego Sąd wyjaśnia w pierwszej kolejności, że rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje się oceny prawidłowości i legalności zaskarżonej decyzji, jako, że przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a, nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r. o sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04). Powyższe oznacza, że argumentacja Skarżącej kwestionująca prawidłowość (legalność) zaskarżonej decyzji, jako pozostająca bez związku z przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz odnosząca się do przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie, była bez znaczenia w toczącym się postępowaniu wpadkowym w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji. Przechodząc dalej wskazać trzeba, iż pozostała argumentacja Spółki także nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się do twierdzenia Skarżącej o znacznej wysokość zobowiązania, stanowiącego znaczny procent kapitału zakładowego Spółki, zauważyć bowiem należy, iż Skarżąca posiada kapitał zakładowy w wysokości [...] zł, wynikająca zaś z zaskarżonej decyzji kwota to 728.244 zł. Już z samego zatem zestawienia wysokości kapitału zakładowego Skarżącej z wysokością zobowiązania wynikającą z zaskarżonej decyzji wynika, że kwota przedmiotowego zobowiązania podatkowego stanowi około 25% kwoty kapitału zakładowego Spółki. Ponadto zauważyć należy, iż sama Skarżąca wskazywała, że posiadany majątek pozwoliłby jej na zapłatę zobowiązania podatkowego. Zastrzegła przy tym co prawda, że byłby to sposób zapłaty o charakterze likwidacyjnym, jednak w ocenie Sądu okoliczności takie Spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła. Zauważyć także trzeba, iż jak wynika ze znajdujących się przy aktach sprawy o sygn. akt III SA/Wa 3553/15 dokumentów – korekty zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) CIT-8 za 2009 r. (karta nr 1283 akt administracyjnych) Skarżąca w samym 2009 r. osiągnęła przychód w wysokości około 58 mln złotych, a dochód na poziomie około 4 mln złotych. W ocenie Sądu powyższe dane nie przemawiają za uznaniem stanowiska Skarżącej o możliwości wystąpienia po jej stronie trudnych do odwrócenia skutków w zakresie płynności finansowej Spółki lub znacznej szkody po jej stronie. W konsekwencji Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może wpłynąć na płynność finansową Spółki. Sąd nie stwierdził ponadto, aby inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącej o grożącym jej niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy następnie, iż całkowicie nietrafna była argumentacja Spółki twierdząca, iż realizacja zaskarżonej decyzji mogłaby wpłynąć na jej zdolność regulowania zobowiązań cywilnoprawnych, a także, iż przeprowadzenie czynności egzekucyjnych spowoduje niemożność opłacania bieżących zobowiązań podatkowych. Wyjaśnić bowiem trzeba, iż zobowiązania prywatnoprawne, takie jak np. zobowiązania na rzecz kontrahentów gospodarczych, czy kredyty, jak również nakłady na prowadzenie działalności gospodarczej, takie jak np. wydatki na inwestycje, nie korzystają z pierwszeństwa w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych, takich jak np. zobowiązania podatkowe. Ponadto, racjonalny uczestnik obrotu gospodarczego powinien zabezpieczyć środki na ponoszenie wszelkich zobowiązań publicznoprawnych, zarówno tych zaległych jak i obecnych. W świetle powyższego stwierdzić trzeba zatem, że Skarżąca nie wykazała zajścia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniających przyznanie jej ochrony tymczasowej. Wyjaśnić ponadto należy na koniec, odnosząc się do argumentacji Skarżącej dotyczącej konieczności zbycia środków trwałych w celu spełnienia ciążącego na niej zobowiązania, że egzekwowanie zaległości podatkowych, co do zasady powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez stronę postępowania (tu Skarżącą) przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzenia znacznej szkody. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji strona skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.