III SA/Wa 3573/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu H.B. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3573/15 pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] , [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie. Zarządzeniem z 22 lutego 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej – H.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych – w sprawie ze skargi Skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych. Referendarz sądowy wskazał, że Skarżąca w skardze z dnia 30 listopada 2015 r. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych. W związku z tym pismem z 21 stycznia 2016 r. wezwano ją do nadesłania wypełnionego formularza PPF oraz złożenia wskazanych w piśmie dokumentów i oświadczeń dotyczących stanu majątkowego i dochodów. Referendarz zaznaczył, że wezwanie zostało doręczone Skarżącej 8 lutego 2016 r., a zatem termin na złożenie ww. dokumentów upłynął 15 lutego 2016 r. (poniedziałek). W uzasadnieniu wydanego zarządzenia referendarz wskazuje, że Skarżąca nie przesłała formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy we wskazanym terminie. W związku z tym wniosek o przyznanie prawa pomocy został pozostawiony bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). W sprzeciwie Skarżąca wskazała, że przesłała do Sądu oświadczenia dotyczące stanu majątkowego oraz dochodów. W opinii Skarżącej wypełniła w ten sposób zobowiązanie Sądu i wykazała w sposób wystarczający, że zwolnienie od kosztów w przedmiotowej sprawie jest zasadne. Z rejestru Opłat Sądowych WSA w Warszawie wynika, że w dniu 16 lutego 2016 r. Skarżąca wpłaciła kwotę 200 złotych tytułem wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. stronie postępowania sądowo-administracyjnego może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie natomiast do treści art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Rozpoznając sprzeciw, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Od dnia 29 sierpnia 2015 r. wzór ten stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. poz. 1257). Niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu stanowi brak formalny tego wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. uniemożliwiający jego merytoryczne rozpoznanie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r., I OZ 28/15), przy czym przed załatwieniem takiego nieprawidłowego formalnie wniosku wzywa się do usunięcia tych braków w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niedochowanie tego terminu i niezłożenie prawidłowego formularza powoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie dopełniono powyższego obowiązku pomimo faktu, że wezwanie wraz z urzędowym formularzem wniosku zostało skutecznie doręczone Skarżącej 8 lutego 2016 r. Wbrew twierdzeniom Skarżącej do akt sądowych nie złożono oświadczenia o stanie majątkowym i dochodach i innych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że referendarz sądowy zasadnie wydał zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącej o przyznanie prawa pomocy. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.