III SA/Wa 358/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, , po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2007 r. nr[...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia pełnomocnika do udziału w czynnościach przesłuchania świadków w prowadzonym postępowaniu karno skarbowym p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia 14 stycznia 2008 r. A. S. (zwany dalej "Skarżącym") wniósł skargę na postanowienie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z [...] grudnia 2007 r., na podstawie którego utrzymane zostało w mocy postanowienie Inspektora Kontroli Skarbowej UKS w B. z dnia [...] października 2007 r., w przedmiocie odmowy dopuszczenia pełnomocnika do udziału w czynnościach przesłuchania świadków w prowadzonym postępowaniu karno-skarbowym. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, że sprawa nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego, a w zakresie procedury karnej - jako wniesiona na rozstrzygnięcie organu odwoławczego w postępowaniu przygotowawczym - jest niedopuszczalna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ sprawa, w której została wniesiona nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W punkcie wyjścia przypomnieć należy, że zgodnie z art. 175 ust. 1 Konstytucji RP wymiar sprawiedliwości w Rzeczpospolitej Polskiej sprawują: Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne i sądy wojskowe. Stosownie do art. 177 Ustawy Zasadniczej sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Z Kolei Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej (art. 184 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej powoływanej jako "ppsa") sądy administracyjne są powołane do rozpoznawania spraw sądowadministracyjnych. Określenie "sprawa sądowoadministracyjna" oznacza taką sprawę, która jest rozpoznawana przez sąd administracyjny według przepisów ppsa. Sprawy te należy podzielić na dwie kategorie: 1) sprawy sądowoadministracyjne ze swej istoty; 2) sprawy, które nie są sprawami sądowoadministracyjnymi ze swej istoty, ale Ustawodawca chciał, żeby były one rozpoznawane w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sprawy sądowoadministracyjne ze swej istoty są to sprawy z zakresu kontroli działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta będąc realizowana pod względem kryterium zgodności z prawem obejmuje, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-8 ppsa orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. W rozpatrywanej sprawie Skarżący domaga się kontroli ostatecznego postanowienia Generalnego Inspektor Kontroli Skarbowej w przedmiocie odmowy dopuszczenia pełnomocnika do udziału w czynnościach przesłuchania świadków w prowadzonym postępowaniu karno-skarbowym. Z pewnością nie jest to postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ppsa ), czy też postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 ppsa). Także z treści przepisów ustaw szczególnych nie wynika, aby sąd administracyjny był właściwy do rozpoznawania niniejszej sprawy. W szczególności zwrócić należy uwagę, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w fazie przygotowawczej postępowania karno-skarbowego, które uregulowane jest ustawą z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 ze zm.). Zgodnie art. 53 § 37 pkt 2 powoływanej ustawy w postępowaniu karno-skarbowym inspektor kontroli skarbowej jest finansowym organem postępowania przygotowawczego. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej jest natomiast organem nadrzędnym nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, w sprawach, w których postępowanie przygotowawcze prowadzi inspektor kontroli skarbowej, co wynika z art. 53 § 39 pkt 2 ww. ustawy. Z powyższych rozważań wynika więc, że kontrola ostatecznego postanowienia Generalnego Inspektor Kontroli Skarbowej, działającego jako organ nadrzędny nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, tj. inspektorem kontroli skarbowej, wykracza poza kognicję sądu administracyjnego. Wobec powyższego skarga na to postanowienie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ppsa Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi § 3 ostatniego z powoływanych przepisów. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z § 3 ppsa, orzekł jak w sentencji.