III SA/Wa 36/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka – Karasińska po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. R. o wstrzymanie wykonania postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] lipca 2017 r. w sprawie ze skargi P. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych na poczet zaległości w tym podatku za II i IV kwartał 2016 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania postanowienia - W skardze na powołane w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W., skarżący – P. R., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania postawienia organu I instancji – Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] lipca 2017 r., do czasu stwierdzenia przez organ podatkowy zasadności wnioskowanego zwrotu VAT za VI 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnić należy, że wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Wstrzymanie wykonania może zatem dotyczyć wyłącznie aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. W doktrynie stwierdza się też, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 217). Postanowienie dotyczące zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowej nie nadaje się do wykonania. Postanowienie to nie nakłada bowiem na jej adresata żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Postanowienie to ma charakter informacyjny. Organ podatkowy informuje adresata w jaki sposób zarachował nadpłatę, tzn. na poczet jakiej zaległości podatkowej, w jakim stopniu dana zaległość i odsetki za zwłokę zostały uregulowane. Skoro tego rodzaju postanowienie, nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd zauważa ponadto, że w sformułowanym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego rozstrzygnięcia tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący, jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania wskazuje zasadność wniesionej skargi. Natomiast Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., sąd odmówił wstrzymania wykonania postanowienia.