III SA/Wa 363/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T.D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2012 r. w przedmiocie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji T.D. (dalej: skarżący, strona) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] listopada 2017 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2012 r. W piśmie z 5 stycznia 2018 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadnił niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, iż nie posiada wraz z żoną oszczędności. Obecnie rodzina skarżącego utrzymuje się z pensji żony, która otrzymuje miesięczne wynagrodzenie w kwocie 3500 brutto na podstawie umowy o pracę na czas określony do 31 stycznia 2018 r. Skarżący ma na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci w wieku 4 i 6 lat. Czesne za przedszkole młodszego dziecka wynosi 700 zł miesięcznie (przedszkole prywatne) a pierwszego dziecka ok. 200 zł miesięcznie (przedszkole publiczne). Skarżący spłaca kredyt mieszkaniowy z miesięczną ratą kredytu w wysokości 1300 zł. Czynsz mieszkaniowy wynosi ok. 500 zł miesięcznie. Skarżący podniósł iż jedynym źródłem dochodów od 2011r. była jednoosobowa działalność gospodarcza, którą zmuszony był zawiesić z uwagi na utratę płynności finansowej na skutek postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. nr [...] z [...] października 2017 r. o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej nr [...] z [...] lipca 2017 r. W ocenie strony konsekwencje egzekucji mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy i ewentualny zwrot tych kwoty może nie przywrócić stanu sprzed egzekucji. Obecnie poszukuje pracy. Do wniosku załączono zawiadomienie o wysokości spłat raty kredytu, wydruk z CEIDG, umowę opieki nad dzieckiem (wniosek l. 6). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uprawdopodabniają istnienie przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest uprawdopodobnienie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie uprawdopodobnione, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, niepubl.). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że z natury obowiązku nałożonego z mocy zaskarżonej decyzji (zobowiązanie o charakterze pieniężnym) wynika możliwość restytucji stanu sprzed wykonania decyzji. O ile po rozpoznaniu skargi okaże się, że przeniesienie na skarżącego odpowiedzialności za zaległości podatkowe było niezasadne, ewentualne wyegzekwowane środki pieniężne będą mogły być mu zwrócone. W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnił istnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za taką przesłankę nie może być uznane samo zagrożenie egzekucją orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Tymczasem ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Niewątpliwie egzekwowanie zaległości podatkowych spowoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego", który, ponoszony przez skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest jednak pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też z pojęciem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pomimo podnoszonych we wniosku okoliczności, skarżący nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej w zakresie stanu posiadanego majątku, który potwierdziłby twierdzenia zawarte we wniosku. Skarżący nie przedstawił dokumentów wskazujących wysokość uzyskiwanych przez jego żonę dochodów. Nie przedstawił również obecnego stanu środków na rachunkach bankowych. W szczególności należy zwrócić uwagę, iż wskazane przez skarżącego wydatki związane z utrzymaniem rodziny nie znajdują pokrycia w jedynym źródle dochodów w postaci wynagrodzenia za pracę jego żony (3500 zł brutto). Łączne wydatki wskazane przez skarżącego wynoszą 2700 zł miesięcznie i to bez uwzględnienia wydatków na wyżywienie, czy energię elektryczną. Tym samym oświadczenia skarżącego co do tego, że obecnie on i jego rodzina utrzymuje się z pensji żony (wyłącznie) budzą poważne wątpliwości. W ocenie Sądu, bez uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.,, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. W konsekwencji uznać więc należy, że brak jest przesłanek uzasadniających udzielenie stronie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.