III SA/Wa 3642/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Ewa Izabela Fiedorowicz, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą we Francji na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu podatku do towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2014 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz S. z siedzibą we Francji kwotę 5.117 zł (słownie: pięć tysięcy sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (zwanego dalej: "NUS") 2 września 2015r. wpłynął wniosek S. z siedzibą we Francji (zwana dalej: "Spółką") o zwrot podatku od towarów i usług (zwany dalej: "VAT") w wysokości 60 337,96 zł za okres od stycznia do grudnia 2014r. Ww. kwota wynikała z faktury z 25 marca 2014r. nr 980174896 wystawionej przez A. sp. z o.o. w W. (zwany dalej: "Kontrahentem"). 2. NUS pismem z 28 grudnia 2015r. wezwał Spółkę m.in. do złożenia, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016r. poz. 710 ze zm., zwana dalej: "u.p.t.u."), szczegółowego wyjaśnienia związku ww. zakupów, a czynnościami opodatkowanymi z w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną przez Spółkę na terenie Francji, określoną jako: 2712 produkcja aparatury rozdzielczej i sterowniczej energii elektrycznej. 3. Spółka w odpowiedzi z 16 lutego 2016r. poinformowała, że specjalizuje się w przesyle i dystrybucji energii, produkcji i wdrażaniu wysoko i średnio napięciowego sprzętu elektrycznego. W ramach działalności nabyła konstrukcje stalowe (belki), stanowiące podporę różnych części rozdzielnicy gazowej klienta Spółki. Sprzęt dostarczono bezpośrednio do klienta, gdzie znajduje się rozdzielnica, co stanowi wyjaśnienie miejsca dostawy – S. w L.. Spółka wskazała, że w tym zakresie skorzystała z usług lokalnego podwykonawcy – Kontrahenta, co wyjaśnia dlaczego Kontrahent refakturował ww. koszty na Spółkę. 4. NUS pismem z 21 stycznia 2016r. zwrócił się do Kontrahenta o przesłanie informacji w formie oświadczenia, że ww. faktura z 25 marca 2014r. wystawiona na rzecz Spółki nie była korygowana, a jeżeli była wystawiona faktura korygująca i duplikat to jaka i jaka była tego przyczyna oraz złożenie wyjaśnień dotyczących przebiegu transakcji udokumentowanych fakturami, w szczególności wyjaśnienia na czym polegały poszczególne transakcje ze wskazaniem miejsca ich faktycznego świadczenia/miejsca dostawy towarów. NUS poprosił o przesłanie dokumentów: kopii zleceń/zamówień, umów, dokumentów przewozowych CMR, innych, wraz z tłumaczeniem ich na język polski. 5. Kontrahent w odpowiedzi z 3 lutego 2016r. poinformował, że ww. faktura była fakturą korygującą do faktury z 19 marca 2014 r. 98017724 i korygowała stawkę VAT z 0% na 23%. Faktura nie była korygowana, natomiast 26 listopada 2014r. na prośbę Spółki wystawiono duplikat tej faktury. Transakcja będąca przedmiotem ww. faktur dotyczyła obciążenia kosztami zakupu konstrukcji stalowych dla zewnętrznych szyn zbiorczych zakupionych od polskiego dostawcy - firmy F. S.A. - miejsce dostawy: S. (L.), zaś towary nie opuściły terytorium kraju. Obciążenie kosztami miało wynikać z faktu, Spółka, jako dostawca Kontrahenta, była zobowiązana do dostarczenia ww. konstrukcji stalowych we własnym zakresie, ale ich nie dostarczyła na czas, uzgodniono więc, że Kontrahent zakupi konstrukcje od polskiego dostawcy i kosztami obciąży Spółkę. Do pisma dołączono dokument zamówienia przez Spółkę ww. konstrukcji stalowych od Kontrahenta. 6. NUS pismem z 1 marca 2016 r. wezwał Spółkę do przesłania kopii faktury dokumentującej sprzedaż towarów (stalowych konstrukcji) ostatecznemu nabywcy. Spółka w odpowiedzi z 8 kwietnia 2016r. przesłała ponownie wyjaśnienia przesłane poprzednio pismem z 23 lutego 2016r., informując jednocześnie, iż konstrukcje stalowe nabyła do stworzenia rozdzielnicy gazowej jednego z klientów, nie były oddzielnie fakturowane, a ich koszty byty zawarte w cenie całej rozdzielnicy gazowej sprzedawanej klientowi. Spółka 13 kwietnia 2016r. przesłała kopie przykładowych faktur dokumentujących sprzedaż stalowych belek Kontrahentowi wystawionych poza okresem objętym wnioskiem o zwrot VAT: 14 października 2011r., 20 grudnia 2012r., 4 lutego 2013r. Spółka, w związku z wypowiedzeniem się w zakresie zebranego materiału dowodowego, 20 kwietnia 2016r. przestała kopie faktury z poz. 1 formularza wniosku o zwrot VAT. Natomiast pismem z 26 kwietnia 2016r. poinformowała, iż w 2014r. nie wystawiła faktur na ostatecznego odbiorcę rozdzielnicy gazowej. 7. NUS decyzją z [...] kwietnia 2016r. odmówił dokonania zwrotu VAT od stycznia do grudnia 2014r. w wysokości 60 337,96 zł, wyjaśniając, że Spółka nie wykazała związku zakupionych w Polsce towarów z wykonywanymi na terytorium Francji czynnościami opodatkowanymi i nie przedstawiła faktur dokumentujących sprzedaż zakupionych towarów na rzecz ostatecznego nabywcy. 8. Spółka w odwołaniu z 6 lipca 2016r. zarzuciła ww. decyzji naruszenie: a) § 3, 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 czerwca 2011r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. Nr 136, poz. 797 ze zm., zwane dalej: "rozporządzeniem") w zw. z art. 86 ust. 1 i art. 89 ust. 1a i 1c pkt 3 i ust. 5 u.p.t.u. przez brak zastosowania tych przepisów w sprawie; b) art. 122 oraz art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 613 ze zm., zwana dalej: "O.p.") przez nie podjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego; c) art. 120 i art. 121 O.p. przez niezastosowanie w sposób właściwy przepisów prawa oraz nie prowadzenie postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. 9. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (zwany dalej: "DIS") decyzją z [...] września 2016r. utrzymał w mocy ww. decyzję NUS. W uzasadnieniu DIS wskazał, że z akt sprawy nie wynika związek pomiędzy dokonanymi na terytorium kraju zakupami konstrukcji stalowych, a czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na terytorium Francji (przesyłanie i dystrybucja energii oraz produkcja i wdrażanie wysoko i średnio napięciowego sprzętu elektrycznego). Spółkę pismem z 28 grudnia 2015r. wezwano do przedstawienie wyjaśnień i dokumentów potwierdzających istnienie związku wydatków z prowadzoną działalnością opodatkowaną, o której mowa w art. 86 u.p.t.u., a pismem z 1 marca 2016r. wezwano do przedstawienia faktury dokumentującej sprzedaż konstrukcji stalowych ostatecznemu nabywcy. NUS wyraźnie więc wskazał, iż Spółka powinna udowodnić, w jaki sposób nabytym towar zadysponowano w zakresie dokonywanych czynności opodatkowanych na terenie Francji. Skoro Spółka twierdzi, że wartość nabytych konstrukcji stalowych zawarto w cenie sprzedaży rozdzielnicy gazowej na rzecz ostatecznego odbiorcy, dokumentem świadczącym o takim związku powinna być faktura sprzedaży tej rozdzielnicy gazowej. Faktura ta powinna zostać wystawiona po dacie zakupu stalowych komponentów, aby można było stwierdzić, iż tych komponentów użyto do wytworzenia konkretnej rozdzielnicy gazowej. Między innymi dlatego właśnie przedstawione przykładowe faktury sprzedaży z lat 2011-2013 nie mogły uzasadniać istnienia związku, o którym mowa w art. 86 u.p.t.u. 10. Spółka w skardze z 28 października 2016r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła o uchylenie ww. decyzji DIS i NUS oraz zasądzenie kosztów postępowania, z uwagi na naruszenie: a) art. 210 § 1 pkt 4 O.p. przez powołanie w zaskarżonej decyzji art. 86 ust. 1 u.p.t.u. jako podstawy prawnej odmowy prawa do zwrotu VAT, w sytuacji, gdy przepis ten odnosi się do prawa do odliczenia podatku naliczonego przez podmioty będące podatnikami VAT w rozumieniu art. 15 u.p.t.u., ani nie odnosi się do sytuacji podatników podatku od wartości dodanej występujących o zwrot podatku VAT; b) art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. przez nie potwierdzenie przez organ, czy ostateczne faktury przedstawione przez Spółkę dokumentują sprzedaż towarów, co skutkowało uznaniem przez organ, że nie istnieje związek przyczynowo - skutkowy między dokonanymi przez Spółkę zakupami a finalną sprzedażą podlegająca opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej; c) art. 121 O.p. przez mylne uznanie, iż z akt nie wynika istnienie związku pomiędzy dokonanymi na terytorium kraju zakupami konstrukcji stalowych, a czynnościami opodatkowanymi wykonywanymi przez Spółkę w ramach prowadzonej działalności na terenie Francji; d) niewłaściwe zastosowanie art. 86 ust. 1 u.p.t.u., który odnosi się do prawa do odliczenia VAT naliczonego przez podmioty będące podatnikami VAT w rozumieniu art. 15 u.p.t.u., a nie odnosi się do podatników podatku od wartości dodanej występujących o zwrot VAT. Do skargi załączono skierowane do NUS pismo z 26 października 2016r. G. S.A., potwierdzone za zgodność z oryginałem, wraz z niepodpisanym tłumaczeniem na język polski. Spółka w uzasadnieniu ww. zarzutów wskazała, iż w przypadku podmiotów zagranicznych art. 89 ust. 1a u.p.t.u.,. a nie art. 86 ust. 1 u.p.t.u. należało wskazać jako podstawę prawna do odmowy zwrotu VAT. Co prawda art. 89 ust. 1c pkt 3 u.p.t.u. stanowi regulację łączącą art. 89 z art. 86 u.p.t.u., ale ww. przepis odnosi się do wyłączeń prawa do odliczenia VAT naliczonego wskazanych w art. 88 u.p.t.u., a nie do ogólnej normy regulującej prawo do odliczenia, wskazanej w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Zdaniem Spółki, organ nie podjął wszelkich czynności w celu zebrania materiału dowodowego i nie dał wiary wyjaśnieniom, iż nabyte konstrukcje stalowe posłużyły do stworzenia rozdzielnicy gazowej u jednego z klientów i nie były oddzielnie fakturowane, lecz ich koszty zawarto w cenie całej rozdzielnicy. Przedstawione w toku postępowania faktury z lat 2011-2013 są wprost powiązane z zakupem konstrukcji stalowych dokonanym w 2014r. Uzasadnieniem tego ma być często występująca w obrocie gospodarczym sytuacja, w której dostawca otrzymuje środki finansowe od nabywcy jeszcze przed zrealizowaniem dostawy. Do skargi Spółka załączyła wyjaśnienia na powyższą okoliczność. W wyjaśnieniach tych wskazała, że towary nabyte na podstawie faktury z 2014r. wykorzystano do zrealizowania projektu udokumentowanego fakturami z lat 2011-2013. 11. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. 12. Sąd na rozprawie 30 listopada 2017r. odmówił dopuszczenia dowodu z załączonego do skargi oświadczenia innego podmiotu niż Spółka skarżąca - G. S.A. - z 26 października 2016r., które zostało skierowane do NUS i nie zostało przetłumaczone na język polski przez właściwy organ. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga ma uzasadnione podstawy. 2. Zdaniem Sądu w sprawie doszło do naruszenia norm prawa procesowego: art. 122 w zw. z art. 187 § 1 O.p. oraz art. 121 § 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy dotyczącej zwrotu VAT za okresy od 1 stycznia do 31 grudnia 2014r. podmiotowi zagranicznemu, zidentyfikowanemu na potrzeby procedury szczególnej rozliczania VAT, o której mowa w dziale XII w rozdziałach 6a i 7 u.p.t.u., nieposiadającemu na terytorium kraju siedziby działalności gospodarczej oraz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z wnioskiem Spółki z 2 września 2015r. (k. 1 akt administracyjnych). W ocenie Sądu z akt administracyjnych sprawy po pierwsze wynika, że NUS nie skierował bezpośrednio do Spółki wezwania, analogicznego te tego, które zostało skierowane do ww. Kontrahenta Spółki w piśmie z 21 stycznia 2016r. (k. 4 akt administracyjnych sprawy). Organ odwoławczy – DIS - nie zwrócił natomiast uwagi na ww. nieprawidłowość i nie przeanalizował ponadto odpowiedzi Kontrahenta na ww. wezwanie, zawartej w piśmie z 3 lutego 2016r. Z odpowiedzi tej wynikało natomiast, że transakcja wiążąca się z wystawieniem przez Kontrahenta na rzecz Spółki faktury z 19 marca 2014r., która, co stawki VAT (z 8% na 23%) została skorygowana 25 marca 2014r., i ta ostatnia z faktur stanowiła podstawę ww. wniosku o zwrot VAT z 2 września 2015r. dotyczyła obciążenia Spółki kosztami zakupu konstrukcji stalowych do zewnętrznych szyn zbiorczych zakupionych od polskiego dostawcy – F. S.A. – miejsce dostawy S. (L.) (k. 12 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu możliwe było więc, w celu pełnego zrealizowania zasady prawdy obiektywnej, wynikające z przepisów art. 122 i art. 187 § 1 O.p., jak również zasady zaufania do organów podatkowych wymienionej w art. 121 § 1 O.p. zwrócenie się przez DIS do Spółki skarżącej o przesłanie konkretnych dokumentów, potwierdzających nawiązanie i współpracę z Kontrahentem, które potwierdziłyby okoliczności realizowania przez Spółkę kontraktu, w związku z którym doszło do dostarczenia ww. konstrukcji stalowych do zewnętrznych szyn zbiorczych dostarczonych do S. (L.) w związku z realizacją kontraktu przez ww. Kontrahenta w imieniu i na rzecz Spółki. Okoliczność ta była tym bardziej istotna, że organ odwoławczy nie wskazywał, że ww. faktura nie odzwierciedlała faktycznych zdarzeń gospodarczych, a Kontrahent Spółki potwierdził, że doszło do dostawy ww. sprzętu, który widniał na fakturze, stanowiącej podstawę do zwrotu VAT za ww. okresy rozliczeniowe, z tym, że fizycznym dostawcą nie była Spółka skarżąca, która nie dostarczyła na czas ww. towaru, lecz dostawcą tego towaru był Kontrahent, który ustalił ze Spółką, że zakupi te konstrukcji od polskiego dostawcy i kosztami obciąży Spółkę. Sąd wskazuje również, że z wezwania z 28 grudnia 2015r., który zostało skierowane do Spółki w trybie art. 86 ust. 1 u.p.t.u., wynika, że NUS zwrócił się jedynie o złożenie przez Spółkę szczegółowego wyjaśnienia związku ww. zakupów, z wykonywanymi przez nią czynnościami opodatkowanymi w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie Francji (produkcja aparatury rozdzielczej i sterowniczej energii elektrycznej). NUS nie wzywał natomiast o przesłanie dokumentów: kopii zleceń/zamówień, umów, dokumentów przewozowych CMR, innych, wraz z tłumaczeniem ich na język polski, tak, jak uczynił to w odniesieniu do Kontrahenta Spółki (k. 3 i 4 akt administracyjnych). Spółka natomiast wykonując ww. wezwania, w odpowiedzi z 23 lutego 2016r. poinformowała, że zajmuje się przesyłaniem i dystrybucją energii oraz produkcją i wdrażaniem wysoko i średnio napięciowego sprzętu elektrycznego. Spółka wskazała również, że w ramach działalności gospodarczej nabyła konstrukcje stalowe (belki), stanowiące podporę różnych części rozdzielnicy gazowej klienta Spółki. Sprzęt dostarczono bezpośrednio do klienta, gdzie znajduje się rozdzielnica, co stanowi wyjaśnienie miejsca dostawy – S. w L.. Spółka wskazała ponadto, że w tym zakresie skorzystała z usług lokalnego podwykonawcy – Kontrahenta, co wyjaśnia dlaczego Kontrahent refakturował ww. koszty na Spółkę. Sąd wskazuje, że wyżej wskazywana przez Spółkę kwestia podwykonawstwa i wiążąca się z tym kwestia refakturowania wydatków ujętych w ww. fakturze z 25 marca 2014r. nie była przedmiotem analizy organów podatkowych, a w szczególności DIS, który wydał zaskarżoną decyzję. W tym kontekście znaczenia nabiera też brak wezwania przez NUS Spółki do przedstawienie dokumentów, które wiązały się z wystawioną fakturą, która stanowiła podstawę wniosku o zwrot VAT, w postaci przede wszystkim umów, na podstawie których możliwe byłoby zbadanie przez organ związku ww. zakupów, z wykonywanymi przez Spółkę czynnościami opodatkowanymi w związku z działalnością gospodarczą prowadzoną na terenie Francji. Sąd wskazuje ponadto, że DIS na s. 9 zaskarżonej decyzji wskazuje wprawdzie, że Spółkę wzywano do przedłożenia wyjaśnień i dokumentów potwierdzających istnienie związku wydatków z prowadzoną działalnością opodatkowaną, ale przeczy temu wyraźna treść wezwania znajdującego się na k. 3 akt administracyjnych. Spółka, mając natomiast na względzie skierowane do niej wezwanie, udzieliła natomiast wyjaśnień zajmując stanowisko, co do jej zdaniem istotnych w sprawie zagadnień związanych ze zwrotem VAT wynikających z ww. faktury. Sąd wyjaśnia również, że analiza akt administracyjnych wskazuje ponadto, że kolejne wezwanie skierowane do Spółki 1 marca 2016r. zawierało prośbę jedynie o przesłanie kopii faktury dokumentującej sprzedaż towarów – konstrukcji stalowych ostatecznemu nabywcy, a Spółka odpowiadając na to wezwanie potrzymała w tym zakresie swoje dotychczasowe stanowisko, zawarte w piśmie z 16 lutego 2016r. i wskazała, że konstrukcje stalowe nabyła do stworzenia rozdzielnicy gazowej u jednego z klientów (nie podając jego nazwy i siedziby) i nie były one oddzielnie fakturowane. Spółka wyjaśniła też, że koszty te były zawarte w cenie całej rozdzielni gazowej sprzedawanej klientowi. Spółka zobowiązała się też przedstawić przykładową fakturę w możliwie najszybszym terminie. W świetle powyższych wyjaśnień Spółki konieczne było, zdaniem Sądu, ustalenie przez organy podatkowe, zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p., na jakiej podstawie (np. umowa) i z jakim klientem Spółka realizowała czynności udokumentowane ww. fakturą – refakturą wystawioną przez podwykonawcę - Kontrahenta, gdyż akta te nie zawierają ani umowy z klientem, na którego powołuje się Spółka, ani umowy z ww. Kontrahentem, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia istniejących w sprawie wątpliwości w zakresie związku czynności udokumentowanych sporną fakturą a prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Ustaleń tych w sprawie zabrakło, choć DIS w zaskarżonej decyzji wskazuje, że NUS kierował do Spółki wezwania o przedłożenie ww. dokumentów związanych z ww. fakturą, tym niemniej nie wskazują na to znajdujące się w aktach sprawy wezwania (k. 3, 24 akt administracyjnych). Zasadny jest więc w tym kontekście również zarzut skargi o naruszeniu przepisu art. 121 § 1 O.p. Skierowane do Spółki przez NUS ww. wezwania były niewystarczające do wyjaśnienia istniejących w sprawie wątpliwości, tym bardziej, że w aktach sprawy nie ma dokumentów (np. w postaci umów potwierdzających realizowanie przez Spółkę jakichkolwiek czynności opodatkowanych – potwierdzających współpracę z Kontrahentem i klientem), o które byłaby wzywana Spółka. Spółka nie była też wezwana o przedłożenie faktury, o której mowa na s. 9 zaskarżonej decyzji – sprzedaży rozdzielni gazowej, gdyż wezwanie z 1 marca 2016r. dotyczyło jedynie przedłożenia kopii faktury dokumentującej sprzedaż towarów – stalowych konstrukcji – ostatecznemu odbiorcy (k. 24 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu, na podstawie informacji znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy możliwe było jedynie przyjęcie, że miejscem dostarczenia ww. towarów była S. (L.), że w imieniu Spółki działał jej podwykonawca, a Spółka, która spóźniła się z dostarczeniem konstrukcji stalowych, otrzymała w tym zakresie refakturę od Kontrahenta - podwykonawcy, a koszty wiążące się ze sprzedażą ww. towarów zawarła w cenie całej rozdzielni gazowej sprzedanej klientowi. Okoliczności te, zdaniem Sądu, nie wskazywały jednak na prawidłowość stanowiska DIS, co do odmowy dokonania zwrotu VAT w związku z ww. wnioskiem Spółki o zwrot VAT w trybie art. 89 ust. 1 pkt 3, ust. 5 u.p.t.u. i § 3, 6, 9 ww. rozporządzenia. Wprost przeciwnie stanowiły podstawę do uznania, że w sprawie nie dążono do wyjaśnienia sprawy w sposób wskazany w treści art. 122 i art. 187 § 1 O.p. oraz art. 121 § 1 O.p., przez skierowanie do Spółki precyzyjnych wezwań o przedłożenie dokumentów, które mogłyby przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, lecz zażądano jedynie wyjaśnień, które Spółka złożyła w pismach z 16 lutego i 18 kwietnia 2016r. oraz faktury dokumentującej sprzedaż towarów ostatecznemu nabywcy, co do której Spółka wyjaśniła, że nie została wystawiona. W sprawie należało zatem wyjaśnić czy towar wynikający z ww. faktury z 25 marca 2014r., stanowiącej podstawę do zwrotu VAT, był wykorzystany przez Spółkę skarżącą do stworzenia rozdzielni gazowej oraz czy tworzenie tych rozdzielni mieściło się w zakresie prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej, czy też nie. W tym zakresie pomocne mogły się okazać zeznania członków zarządzających Spółką w ww. okresie, jak też umowy podpisane przez Spółkę z Kontrahentem oraz z klientem, jak również inne dowody, których organ podatkowy nie żądał od skarżącej Spółki, choć mógł w celu należytego wyjaśnienia sprawy. Nie wyjaśniono też na podstawie jakich dokumentów Spółka rozliczyła z klientem wartość ww. faktury z 25 marca 2014r. i kiedy do tych rozliczeń doszło oraz na podstawie, jakiego kontraktu, co zdaniem Sądu mogło mieć istotne znaczenie przy rozpatrywaniu wniosku Spółki o zwrot VAT, na mocy ww. przepisów art. 89 ust. 1a i 1c pkt 3 u.p.t.u. w związku z § 3, 6, 9 ww. rozporządzenia. 3. W ocenie Sądu stwierdzenie ww. wadliwości proceduralnych przedwczesnym czyniło ustosunkowanie się do zarzutów materialnoprawnych podniesionych w skardze, w tym art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w związku z art. 89 ust. 1a u.p.t.u. Zdaniem Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał też zarzut naruszenia w sprawie przepisu art. 210 § 1 pkt 4 u.p.e.a. DIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podał bowiem właściwą podstawę prawną – w tym ww. przepisy prawa materialnego kwestionowane przez Spółkę: w tym art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. w związku z art. 89 ust. 1a, 1c pkt 3 u.p.t.u. oraz § 3, 6, 9 ww. rozporządzenia, jak również wyjaśnił stan faktyczny sprawy i podał przesłanki, którymi kierował się utrzymując w mocy ww. decyzję NUS z [...] kwietnia 2016r. 4. DIS przy ponownym rozpatrywaniu sprawy będzie związany oceną prawną zawartą przez Sąd w niniejszym orzeczeniu. 5. Sąd stwierdza ponadto, mając na względzie załączony do skargi dowód w postaci oświadczenia innego podmiotu niż Spółka skarżąca - G. S.A. - z 26 października 2016r., które zostało skierowane do NUS i nie zostało przetłumaczone na język polski przez właściwy organ, stwierdza, że nie było uzasadniono jego dopuszczenie na mocy art. 106 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz. 1369 ze zm. – zwana dalej: "P.p.s.a."). Po pierwsze dlatego, że ww. dokument został sporządzony przez podmiot, który nie był stroną w sprawie, a Spółka skarżąca nie wyjaśniła czy był to podmiot, który był uprawniony do jej reprezentacji. Po drugie dokument ten został sporządzony w języku angielskim, a z art. 27 Konstytucji RP wynika, że w Rzeczypospolitej Polskiej językiem urzędowym jest język polski. Po trzecie dokumentu tego na język polski nie przetłumaczył właściwy podmiot i tłumaczenia nie potwierdził za zgodność z oryginałem pełnomocnik strony skarżącej. Po czwarte ww. oświadczenie zostało sporządzone już po wydaniu zaskarżonej decyzji, więc nie istniało w chwili, gdy DIS wydawał ww. decyzję. Nie zaszła więc żadna z przesłanek wskazanych w ww. przepisie art. 106 § 3 P.p.s.a. 6. Sąd, mając jednak na względzie okoliczności wskazane w pkt 2 uzasadnienia wyroku uznał, że zasadne było uchylenie zaskarżonej decyzji, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji wyroku). O kosztach postępowania sądowego (punkt drugi sentencji) Sąd orzekł na mocy art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. w związku z § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016r., poz. 1714 ze zm.), strona skarżąca była reprezentowana przez adwokata, a wpis wynosił 1500 zł.