III SA/Wa 3663/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Beata Sobocha po rozpoznaniu w dniu 9 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Skarżący J.R. we wniosku zawartym w skardze z 7 grudnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. W uzasadnieniu powołał się na argumenty, które mogą świadczyć o wadliwości zaskarżonej decyzji. W szczególności zarzucił naruszenie art. 187 § 1, art. 191, art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 22 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych. Sąd, postanowieniem z 13 czerwca 2018 r., przyznał Skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika z urzędu, ponieważ roczny dochód w wysokości 25432,- nie umożliwia jednoczesnego pokrycia kosztów niezbędnego utrzymania i kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Przede wszystkim należy wskazać, że zasadność wniosków Skarżącego wstrzymanie wykonania byłą już oceniana przed Sądem (por. sprawy o sygn. III SA/Wa 79/17 i III SA/WA 80/17). Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Sąd może rozpoznać wniosek i wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania, ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek tych wymogów nie spełnia, ze skutkiem wyrażonym w sentencji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zawarty w skardze Skarżący powołuje się w szczególności na argumenty świadczące (być może) o wadliwości zaskarżonej decyzji. Nie są to jednak argumenty mogące skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ nie można z nich wnioskować ani o zaistnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, ani o możliwości spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które to przesłanki zostały przewidziane w art. 61 § 3 P.p.s.a. Również ustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania jest niedopuszczalne (postanowienie z 3 lipca 2014 r., II OZ 661/14, CBOSA). W szczególności, przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04,CBOSA). Dlatego też argumenty Skarżącego podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne. W konsekwencji, przyjęty przez Skarżącego rodzaj argumentacji nie może spowodować powzięcia poglądu, że Skarżący wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości istnienia przesłanek oznaczonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Oceny tej nie może (z urzędu) zmienić Sąd, opierając się na dokumentach złożonych w odrębnym postępowaniu o prawo pomocy, ponieważ z oświadczeń Strony wynika, że dysponuje rocznym dochodem w wysokości (wskazanej powyżej) umożliwiającej rozpoczęcie procesu zaspokojenia zobowiązań publicznoprawnych. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.