III SA/Wa 3665/14

Dnia 11 kwietnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Przybysz, po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w sprawie ze skargi Syndyka masy upadłości A. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do sierpnia 2009 r. postanawia sprostować oczywistą omyłkę w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2015 r. o sygn. akt III SA/Wa 3665/14, w ten sposób, że w tenorze powyższego wyroku, w wierszu szesnastym i siedemnastym od góry, w miejsce słów "określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r." wpisać słowa "określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do sierpnia 2009 r.", pozostawiając dalsze brzmienie tenoru powyższego wyroku bez zmian. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 18 grudnia 2015 r. o sygn. akt III SA/Wa 3665/14, oddalił skargę Skarżącego - Syndyka masy upadłości A. sp. z o.o. z siedzibą w R. , na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do sierpnia 2009 r. W tenorze powyższego wyroku, w wierszu szesnastym i siedemnastym od góry, Sąd, określając przedmiot zaskarżenia, wskazał, iż niniejsza sprawa dotyczy "określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a."), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowania sąd może dokonać na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a.). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła. Sąd stwierdza bowiem, że jak bezsprzecznie wynika zarówno z akt administracyjnych jak i sądowych sprawy, niniejsze postępowanie sądowo-administracyjne wszczęte zostało wraz z wniesieniem do Sądu skargi Skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do sierpnia 2009 r. W sprawie oczywistym jest zatem, że wbrew omyłkowemu wskazaniu zawartemu w prostowanym wyroku, WSA w Warszawie, wydając wyrok z dnia 18 grudnia 2015 r. o sygn. akt III SA/Wa 3665/14, orzekał w sprawie ze skargi Skarżącej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. dotyczącą podatku od towarów i usług za miesiące od marca do sierpnia 2009 r. Tylko zatem z uwagi na omyłkowe zawarcie w tenorze wyroku z dnia 18 grudnia 2015 r. wyrażenia nieprawidłowego tj. "określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r.", zamiast prawidłowego, tj. "określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do sierpnia 2009 r.", doszło do wystąpienia niezgodności między rzeczywistą wolą i wiedzą składu orzekającego, a ich wyrażeniem na piśmie, a w konsekwencji do zawarcia w tenorze wyroku z dnia 18 grudnia 2015 r. omyłkowego oznaczenia przedmiotu sprawy. Taką oczywistą omyłkę należało sprostować, co też uczyniono niniejszym postanowieniem. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł o sprostowaniu omyłki.