III SA/Wa 367/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Spółki jawnej J.C. D. B. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2006r. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę pisarską w komparycji wyroku z dnia 18 kwietnia 2013 r. (sygn. akt III SA/Wa 367/12) w ten sposób, że w miejscu oznaczenia sygnatury wyroku wpisać: "Sygn. akt III SA/Wa 367/12" zamiast: "Sygn. akt III SA/Wa 3345/12" Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze cyt. ustawy). Wykładnia językowa ww. przepisu wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, wyd. 4). W niniejszej sprawie, w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 kwietnia 2013 r. (sygn. akt III SA/Wa 367/12), wskutek oczywistej omyłki, błędnie określono sygnaturę orzeczenia jako: "Sygn. akt III SA/Wa 3345/12". Z akt sprawy bezsprzecznie natomiast wynika, iż prawidłowa sygnatura wyroku powinna brzmieć: "Sygn. akt III SA/Wa 367/12". Nie budzi wątpliwości, że błędne oznaczenie tej sygnatury stanowiło oczywistą omyłkę w rozumieniu art. 156 § 1 P.p.s.a, którą należało wyeliminować niniejszym postanowieniem. W związku z powyższym, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.