III SA/Wa 368/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. oraz decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia do 30 listopada 2008 r. oddala skargę Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej: UKS) decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., Nr UKS [...] po rozpoznaniu wniosku T. S. (dalej: Podatnik, Strona, Skarżący) o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] odmawiającą uchylenia w całości: • decyzji UKS z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2008 r. do 30 listopada 2008 r. oraz • decyzji UKS z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. - utrzymał w mocy ww. decyzję UKS z [...] kwietnia 2016 r. Organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: postępowanie kontrolne wobec Podatnika prowadzącego w 2008 r. pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą H. wszczęto w dniu [...] października 2011 r. Pismami z dnia 22 listopada 2011 r. wezwano Stronę postępowania do przedstawienia dokumentacji podatkowej w zakresie prowadzonej w 2008 r. pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i do przekazania informacji w zakresie: posiadanych w roku 2008 rachunków bankowych lub oszczędnościowych oraz papierów wartościowych i wydruku historii tych rachunków, obrotów i sald tych rachunków, z uwzględnieniem wpłat i wypłat gotówkowych oraz danych osób dokonujących tych operacji albo do upoważnienia instytucji finansowych do przekazania tych informacji. Strona w wyznaczonym terminie nie przedstawiła żadnej dokumentacji, nie upoważniła instytucji finansowych do przekazania tych informacji, ani nie udzieliła pełnomocnictwa UKS do wystąpienia o te informacje. Następnie skierowano do Podatnika kolejne wezwania do dostarczenia dokumentacji (z dnia 16 stycznia 2012 r., 5 kwietnia 2012 r. oraz 16 kwietnia 2012 r.), Strona w odpowiedzi na powyższe wezwania przysłała zaświadczenia o niezdolności do pracy (od dnia [...] listopada 2011 r. do dnia [...] sierpnia 2012 r.). Mimo wezwań kierowanych do Strony i wezwania skierowanego do księgowej prowadzącej dokumentację podatkową Podatnika nie przedłożono żadnej dokumentacji księgowej. W dniu 16 stycznia 2013 r. B. H. okazał pełnomocnictwa (z dnia 23 listopada 2012 r.) do reprezentowania Strony w przedmiotowym postępowaniu kontrolnym, do którego również skierowano wezwania do przedstawienia dokumentacji podatkowej w uzgodnionym (na jego wniosek) terminie do dnia 31 stycznia 2013 r. Wezwano też Stronę do osobistego stawienia się w siedzibie UKS, jednak Podatnik nie stawił się, a w dniu 9 maja 2013 r. wpłynęło do UKS pismo Strony informujące o wypowiedzeniu pełnomocnictwa B. H.. Do przedmiotowego pisma Podatnik załączył "Potwierdzenie zgłoszenia emigracji stałej" wydane przez Urząd Miasta C. w dniu 23 kwietnia 2013 r. W przedmiotowym piśmie Strona zobowiązała się do poinformowania w terminie dwóch miesięcy organ kontroli skarbowej o nowym adresie do doręczeń. Organ na podstawie uzyskanych informacji bankowych ustalił kontrahentów Podatnika prowadzącego działalność handlową w 2008 r. pod nazwą H. . Przeprowadzono czynności sprawdzające u kontrahentów, zwrócono się do ZUS o informacje dotyczące zatrudnionych pracowników. Z zebranego materiału sporządzono protokół na podstawie art 172 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze. zm., dalej: O.p.). W dniu 10 kwietnia 2013 r. Strona zapoznała się z zebranym materiałem dowodowym, nie wnosząc żadnych nowych dowodów. Wobec tak zgromadzonego materiału dowodowego UKS w dniu [...] czerwca 2013 r. wydał decyzje: nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2008 r. oraz nr [...] określającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. (obie doręczone zastępczo w dniu 26 lipca 2013 r.). Od ww. decyzji Podatnik nie wniósł odwołania, w związku z tym decyzje stały się ostateczne. W dniu 30 października 2015 r. wpłynął wniosek kolejnego pełnomocnika Podatnika o wznowienie postępowania z uwagi na nowe dowody w sprawie. Pełnomocnik wniósł o: przesłuchanie w charakterze strony Podatnika oraz zwrócenie się do banków: [...] S.A. i [...] S.A. o nadesłanie wyciągów bankowych. UKS postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. wznowił postępowanie kontrolne. Następnie zwrócił się do banków wskazanych przez Stronę o przekazanie rachunków bankowych. W dniu 19 stycznia 2016 r. wezwano także samą Stronę do przedstawienia rachunków bankowych. W odpowiedzi na wezwanie Podatnik przesłał pismo z wyciągami rachunków bankowych z [...] S.A. W dniu 29 lutego 2016 r. przeprowadzono dowód z przesłuchania Strony. W dniu [...] kwietnia 2016r. UKS wydał decyzję odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzjami ostatecznymi z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] oraz nr [...] . Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem pełnomocnik Strony złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. W ocenie Pełnomocnika organ I instancji wydał decyzję w oparciu o informacje z banków, do których nieprawidłowo się zwrócił, więc odpowiedzi banków nie mogą być dowodem w sprawie. Zarzucił brak prawidłowego wyjaśnienia zgłoszonych wniosków dowodowych. Nieprawidłowości te zdaniem Pełnomocnika Strony polegały na tym, że organ kontroli skarbowej w swoich pismach zwracał się o rachunki bankowe Podatnika prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą H., podczas gdy Podatnik zażądał wznowienia postępowania kontrolnego z uwagi na fakt pojawienia się nowych okoliczności faktycznych, ujawnienia nowych rachunków prywatnych, które nie zostały poddane analizie, a z nich finansował działalność gospodarczą. W związku z powyższym wnioskiem UKS upoważnił osoby, które nie uczestniczyły w prowadzonym postępowaniu kontrolnym do przeprowadzenia czynności w trybie ponownego rozpatrzenia sprawy. Realizując wnioski Pełnomocnika Strony UKS pismami z dnia 29 czerwca 2016 r. zwrócił się do banku [...] oraz do [...] o sporządzenie i przekazanie wyciągów bankowych wraz z wydrukami operacji finansowych w zakresie rachunków bankowych (za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2008 r.) prowadzonych dla T. S. . W odpowiedzi na ww. pismo [...] SA dnia 11 lipca 2016 r. poinformował, że dla T.S. prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą H. Sp. z o.o., nie był prowadzony w okresie objętym postępowaniem kontrolnym wskazany we wniosku rachunek. Natomiast [...] pismem z dnia 12 lipca 2016 r. poinformował, że nie może przekazać historii rachunku bankowego prowadzonego dla T.S.za wskazany okres, ponieważ w tym okresie nie był prowadzony wskazany w wezwaniu rachunek. Następnie kolejnym pismem z dnia 21 lipca 2016 r. UKS zwrócił się do banku [...] o sporządzenie i przekazanie wyciągów bankowych wraz z wydrukami operacji finansowych w zakresie rachunków bankowych (za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2008 r.) prowadzonych dla T.S., wskazując jego nr pesel. W odpowiedzi na ww. pismo [...] S.A. dnia 28 lipca 2016r. poinformował, że wskazany rachunek prowadzony był dla firmy K. Spółka z o.o. i został otwarty po roku 2008, w związku z powyższym nie może przekazać historii operacji za żądany okres. Mając na uwadze powyższe ustalenia UKS nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznych UKS z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2008 r. do listopada 2008 r. oraz nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. UKS nie dał wiary również wyjaśnieniom Strony, że Podatnik ponosił wydatki z prywatnego rachunku bankowego o skazanym numerze. W tej sytuacji organ uznał, że brak jest nowych okoliczności faktycznych, które pozwoliłyby na wznowienie postępowania zakończonego ostatecznymi decyzjami. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Podatnik zarzucił powyższej decyzji rażące naruszenie przepisów procesowych. Wskazał na naruszenie zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), poprzez przeprowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organu podatkowego (art. 121 § 1 O.p.), rażące naruszenie zasady nakazującej organowi podatkowemu poszukiwania prawdy materialnej, przez naruszenie obowiązku zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie (art. 187 i art. 188 O.p.), tj. niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych w sprawie i pominięcie, iż pisma banków nie zawierały odpowiedzi na zadane przez Organ pytanie i w sposób zamienny przekazywane informacje dotyczyły skarżącego bądź innych podmiotów gospodarczych: H. Sp. z o.o. Ponadto wskazał na łamanie przez organ zasady słuszności i sprawiedliwości podatkowej oraz zasady nakazującej orzekanie w razie wątpliwości (w sprawach trudnych) na korzyść podatnika, zawartych w art. 120 i art. 121 § 1 O.p., poprzez dokonanie korekty zobowiązań podatkowych skarżącego, pomimo braku pełnej dokumentacji bankowej z rachunków bankowych skarżącego, braku dokumentacji finansowej z prowadzonej działalności i wskazania okoliczności ich utracenia przez skarżącego. W uzasadnieniu Strona podniosła, że decyzje organów obu instancji zostały oparte na nieprawidłowych i hipotetycznych danych finansowych, błędnie ustających przychód firmy skarżącego oraz zaniżających koszty, związane z prowadzoną działalnością. Kontrolujący bowiem oparli swoje wyliczenia jedynie na operacjach, niektórych rachunków bankowych. Ujawnione zaś operacje dokumentowały część obrotu bezgotówkowego, ponieważ skarżący dokonywał płatności na rzecz kontrahentów z innych posiadanych rachunków bankowych, jak i gotówką. Ponadto, kontrolujący nie uwzględnili amortyzacji środków trwałych. Poza tym Strona zwróciła uwagę, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż uzyskano błędne i niekompletne informacje z banków dotyczące rachunków bankowych skarżącego - jako osoby fizycznej. [...] S.A. nie udzielił informacji o rachunku prowadzonym dla T.S., a jedynie dla firmy H. Sp. z o.o. W oparciu zatem o część zebranych dowodów – w ocenie Skarżącego - została wydana wadliwa decyzja. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję według wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że zarówna zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Spór w sprawie powstał na tle decyzji UKS, który ponownie rozpoznając sprawę utrzymał w mocy decyzję w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznych z dnia [...] czerwca 2013 r. dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oraz określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2008 r. do 30 listopada 2008 r. - która wydana została po wznowieniu postępowania. Przed przystąpieniem do rozstrzygnięcia istoty sporu, niezbędne jest przybliżenie instytucji wznowienia postępowania i omówienie zasadniczych cech tego trybu wzruszenia decyzji ostatecznej. Tryb ten ma charakter szczególny i stanowi odstępstwo od zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 128 O.p. Zasada trwałości decyzji oznacza, że rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, stają się ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie Ordynacja podatkowa oraz w ustawach dodatkowych. Zasada ta ma służyć pewności obrotu prawnego, ponieważ chodzi o zapewnienie podmiotom stosunku prawnopodatkowego ochrony praw nabytych. Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, gdyż stanowi odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i 128 O.p.). Tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o najdalej idących wadliwościach decyzji (postanowienia) lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji (postanowienia) ostatecznej. (za Komentarzem do ustawy Ordynacja podatkowa, Sławomir Presnarowicz, Lex). Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 240 O.p. Postępowanie to może być wszczęte zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony. W postępowaniu tym nie można badać na nowo wszystkich zarzutów strony. Postępowanie to nie może przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym i nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień związanych z tym postępowaniem, o tyle w przypadku wznowienia postępowania organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy zaistnieją przesłanki z art. 240 § 1 O.p. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości. Analiza treści art. 240 § 1 prowadzi do wniosku, że postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Temu celowi służy bowiem postępowanie zwykłe, instancyjne odwoławcze. Skoro w sprawach wymiarowych podatnik nie skorzystał z możliwości tej kontroli, to postępowanie dotyczące wznowienia postępowania nie może zastąpić czynności postępowania odwoławczego (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1337/10, 6 marca 2013 r. sygn. akt I FSK 240/12, CBOSA). W niniejszej sprawie jako podstawę wznowienia strona wskazała art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem możliwość wznowienia postępowania w takim przypadku wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe; - istnienie "nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów" w dniu wydania ostatecznej decyzji; - "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wyjaśnić należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" to, zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę (wyroki NSA z dnia: 21 lutego 2012r. sygn. akt I FSK 558/11; 30 października 2012r. sygn. akt I FSK 1985/11, CBOSA). Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące nowego dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości, czy brak istnienia w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie, bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w pkt 5 art. 240 § 1 O.p. W niniejszej sprawie nowymi istotnymi okolicznościami faktycznymi miały być dowody w postaci wyciągów z prywatnych rachunków bankowych prowadzonych w bankach: [...] oraz [...] S.A., które – jak wskazał Podatnik - nie zostały poddane analizie przez UKS przy wydawaniu decyzji określających zobowiązania podatkowe. Z akt sprawy wynika, że UKS po wznowieniu postępowania w niniejszej sprawie kilkakrotnie zwracał się do ww. banków o przekazanie historii operacji bankowych na wskazanych przez skarżącego rachunkach. W piśmie z dnia 11 lipca 2016 r. [...] poinformował, że podany rachunek bankowy dla T.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą H. w 2008 r. nie był prowadzony dla Skarżącego. Następnie kolejnym pismem z dnia 21 lipca 2016 r. - na żądanie Strony - precyzyjniej zwrócono się do tego banku o przekazanie historii operacji bankowych w 2008 r. dla osoby fizycznej, tj. T.S. podając jego nr Pesel. W odpowiedzi na to wezwanie – pismem z dnia 28 lipca 2016 r. - uzyskano odpowiedź z ww. banku, że podany rachunek został otwarty po 2008 r. i był prowadzony dla spółki K. Sp. z o.o. Natomiast z odpowiedzi banku [...] , wynika jednoznacznie, że drugi wskazany przez Pełnomocnika Strony we wniosku o wznowienie postępowania rachunek bankowy, także nie był prowadzony dla Skarżącego w okresie objętym spornym postępowaniem. Z powyższych odpowiedzi bezspornie zatem wynika, że podane przez Pełnomocnika Strony numery rachunków bankowych w ogóle nie były prowadzone dla Skarżącego we wskazanym okresie, wobec tego nie można przyjąć, że stanowiły nowe istniejące w dniu wydania decyzji wymiarowych okoliczności - stosownie do art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie Sądu zarzut, że uzyskano nieprawidłową informację z banków – z uwagi na nieprawidłowe sformułowanie wezwań - nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu organ jasno określił zakres i przedmiot wezwania, wskazując konkretnie, że chodzi o Skarżącego jako osobę fizyczną, podając jego nr pesel. Z powyższego wynika, że ani wskazane we wniosku banki, ani Skarżący, nie przedstawiły do dnia wydania zaskarżonej decyzji wnioskowanych wyciągów z rachunków bankowych dotyczących 2008 r. Poza tym Strona, pomimo wezwania, nie przedstawiła też jakiekolwiek dokumentacji, z której by wynikało, że faktycznie dokonywała przelewów w powyższych rachunków. Zatem – mając na uwadze odpowiedzi banków, z których wynika, że w 2008 r. nie były prowadzone podane przez Skarżącego rachunki - zasadnie stwierdzono brak nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów. Sąd jako prawidłowe ocenia stanowisko zajęte przez organ podatkowy, co do rozumienia pojęcia "nowe dowody" i uznania, że dowody podane przez stronę (osobiste rachunki bankowe prowadzone w 2008 r.) nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznych. Wskazać bowiem należy, że decyzje z [...] czerwca 2013 r., których wzruszenia domagał się Skarżący, dotyczą podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. oraz określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okres od 1 stycznia 2008 r. do 30 listopada 2008 r., a wszystkie przedstawione dowody (dokumenty), powołane przez Stronę nie miały wpływu na wynik spraw zakończonych ww. decyzjami ostatecznymi. Ubocznie należy wskazać, że podany przez Stronę rachunek bankowy [...] – jak wskazano w odpowiedzi banku – był prowadzony, ale w latach późniejszych, i dla innego podmiotu tj. spółki K. Sp. z o.o. Wobec tego nie można uznać w tych okolicznościach, że zostały spełnione wymogi z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Przedstawione natomiast w dniu 26 lutego 2016 r. przez Pełnomocnika Strony wyciągi z rachunku bankowego prowadzonego w [...] S.A. stanowiły już dowód w sprawie nr [...] . Dodatkowo należy wskazać, że z przeprowadzonego dowodu z zeznania strony wynika, że w 2008 r. Skarżący dokonywał płatności gotówkowych. Za pośrednictwem banku dokonywał płatności z prywatnego rachunku, ponieważ bank nie pobierał prowizji. Zeznał, że wyciągi rachunków bankowych, które uzyskał, przekazał do sądu. Jak wynika jednak z akt sprawy, znajdują się w nich jedynie wyciągi z rachunku bankowego prowadzonego w [...] S.A. w Warszawie, które były uwzględnione w decyzjach ostatecznych. W aktach tej sprawy brak natomiast wyciągów z rachunków bankowych, wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania, prowadzonych w [...] S.A. oraz [...] S.A. W ocenie Sądu organy podatkowe, prowadząc postępowanie wznowieniowe nie naruszyły żadnych przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności organy podatkowe nie naruszyły: art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 O.p. Wyrażone w ww. przepisach zasady i sposób prowadzenia postępowania mają zastosowanie także w postępowaniu wznowieniowym. Jednak nie oznacza to, że w tym postępowaniu powinno nastąpić ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy. Zebranie dowodów istotnych dla sprawy w ramach tego postępowania sprowadza się do badania, czy istnieją podstawy do wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2011r., sygn. akt I FSK 596/10, CBOSA), a zatem ustalenie czy przesłanki wznowieniowe wskazane we wniosku miały rzeczywiście miejsce, a nie ponowne kompleksowe zgromadzenie i ocena materiału dowodowego, które były podstawą do wydania decyzji ostatecznej. W ocenie Sądu organy podatkowe dokonały wyczerpujących, dopuszczalnych w granicach wznowienia postępowania ustaleń faktycznych oraz poddały je prawidłowej ocenie. Wobec tego nie można zarzucić im, że naruszyły wskazane w skardze przepisy prawa. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.