III SA/Wa 369/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Baran, Sędziowie sędzia WSA Konrad Aromiński, asesor WSA Piotr Wróbel (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi D. sp.k. z siedzibą w P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 2 grudnia 2022 r. nr 0111-KDSB1-1.4019.30.2022.3.WK w przedmiocie opłaty od środków spożywczych oddala skargę. 1. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 14 września 2022 r. D. Sp. z o.o. [...] Sp. k. z siedzibą w P. (dalej: Spółka, Wnioskodawca) wystąpiła do Dyrektora Krajowej Administracji Skarbowej (dalej: DKIS) o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przepisów ustawy z 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1956 ze zm.; dalej: u.z.p.) dotyczącej opłaty od środków spożywczych. 1.1. We wniosku (uzupełnionym informacjami wynikającymi z pism z 16 października 2022 r. oraz 4 listopada 2022 r.) przedstawiono następujący opis stanu faktycznego. Spółka jest importerem i wprowadzającym na rynek europejski (w tym także polski) napoju – naturalnej wody kokosowej z dodatkiem ekstraktu z guarany zawierającym kofeinę w opakowaniach 320 ml. Wnioskodawca podał, że woda kokosowa jest produktem zawierającym naturalną wodę kokosową (99,938%), ekstrakt z guarany (0,032%) oraz regulator kwasowości E-300. Zawartość cukru w napoju wynosi 3,0mg/100 ml, zawartość kofeiny także wynosi 3,0 mg/100ml. (informacja o zawartości kofeiny w napoju została skorygowana przez skarżącą w pismach uzupełniających wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej z 16 października 2022 oraz 4 listopada 2022 r., w których Spółka podała, że zawartość kofeiny wynosi 0,032g/100ml napoju). Produkt kwalifikowany jest w nomenklaturze scalonej pod kodem CN 2009 89 99 "Sok z dowolnego pojedynczego owocu lub warzywa, niesfermentowany, o liczbie Brixa <67 w 20 stopniach C (z wył. z dodatkiem cukru lub alkoholu, mieszanek, soku z owoców cytrusowych, z owoców guawy, mango, smaczeliny, melonowca (papai), tamaryndy, nerkowca, liczi (śliwki chińskiej), kanawalii, sączyńca, męczennicy, oskomianu (carambola) i pitahaya, soku ananasowego, pomidorowego, z winogron, włączając moszcz gronowy, z jabłek, z gruszek, wiśni lub czereśni, z żurawiny). Odpowiednikiem w klasyfikacji PKWiU jest pozycja 10.31.19.0, tj, pozostałe soki z owoców i warzyw. Spółka podała, że napój nie zawiera w swoim składzie cukrów będących monosacharydami lub disacharydami oraz środków spożywczych zawierających te substancje oraz substancji słodzących, o których mowa w Rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1333/2008 z 16 grudnia 2008 r. w sprawie dodatków do żywności (Dz. Urz. WE z 2008 r., Nr L354, s. 16 i nast., ze zm.; dalej: rozporządzenie 1333/2008). Wskazana zawartość cukru w napoju tj. 3,0g/100ml wynika z ich zawartości w wodzie kokosowej naturalnie. Wnioskodawca wskazał także, że woda kokosowa nie jest sokiem w rozumieniu Dyrektywy Rady 2001/112/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. odnoszącej się do soków owocowych i niektórych podobnych produktów przeznaczonych do spożycia przez ludzi, bowiem odnosi się wyłącznie do produktów zdefiniowanych w załączniku nr I. Dodatkowo Spółka zaznaczyła, że dyrektywa nie zawiera odwołania do soku 100% ale do nektarów zawierających od 25% do 50% soku (załącznik nr 3). 1.2. Wnioskodawca wskazał, że woda kokosowa jest pozyskiwana z zielonych orzechów kokosowych, które są owocami, tak więc spełnia definicję soku, jednakże nie pochodzi z owoców dojrzałych. Spółka nie stosuje nazwy sok kokosowy, który mógłby być mylący z mleczkiem kokosowym. Spółka wskazała, że podane na etykiecie wartości odżywcze wskazują zawartość cukru 3,0 g/100 ml a kofeiny 0,032g/100ml. Na etykiecie nazwa produktu to "[...] (...) napój energetyczny na bazie wody kokosowej z dodatkiem naturalnej kofeiny. (...) bez dodatku cukrów. Zawiera naturalnie występujące cukry." Wnioskodawca podał także, że nie prowadzi sprzedaży bezpośredniej na rzecz konsumentów i nie posiada sklepu firmowego, a opisany napój sprzedawany jest wyłącznie na rzecz kontrahentów prowadzących sprzedaż hurtową i/lub detaliczną na terenie Rzeczpospolitej Polskiej. 1.3. W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny spółka sformułowała następujące pytanie: "Czy napój o nazwie ‘woda kokosowa z dodatkiem kofeiny z guarany’ na podstawie art. 12b ust. 2 pkt 5 podlega zwolnieniu z opłaty, o której mowa w art. 12a ust. 1 ustawy z 11 września 2015 r. o zdrowiu publicznym (Dz. U. z 2021 r., poz. 183, ze zm.; dalej: u.z.p.) przy czym czy zwolnienie dotyczy opłaty w wysokości wskazanej w art. 12f ust. 1 i 2 czy także wskazanej w art. 12f ust. 3 powyższej ustawy?" 1.4 Przedstawiając własne stanowisko w sprawie Spółka stwierdziła, że opisany napój nie podlega opłacie określonej w art. 12a-12j u.z.p. i to zarówno jeśli chodzi o opłatę od napojów z dodatkiem cukru jak i napojów z dodatkiem kofeiny. Wnioskodawca uznaje, że opisany napój jest w istocie sokiem kokosowym, co wynika zarówno z klasyfikacji jak i charakteru tego napoju. Spółka wskazała, że art. 12b ust.5 u.z.p. zawiera generalne zwolnienie z opłaty zdefiniowanej w art. 12a ust. 1 u.z.p. bez względu na substancję napojów zawierających soki owocowe w określonej ilości i w których zawartość cukrów jest mniejsza niż 5g/100ml napoju, nie wskazując że dotyczy to wyłącznie napojów niezawierających kofeiny, a w konsekwencji należy uznać, że zwolnienie to ma zastosowanie również do wody kokosowej z dodatkiem koncentratu guarany zawierającego kofeinę. 2. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z 2 grudnia 2022 r. nr 0111-KDSB1-1.4019.30.2022.3.WK DKIS uznał, że stanowisko Spółki przedstawione we wniosku co do wyłączenia z opłaty napoju, w którym udział soku owocowego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego oraz zawartość cukrów nie przekracza 5g/100ml napoju oraz zawiera dodatek kofeiny – jest nieprawidłowe. 2.1. Uzasadniając swoje stanowisko organ m.in. przytoczył definicję napoju wskazując, że zgodnie z przepisami u.z.p. "przez napój uważa się wyrób w postaci napoju oraz syrop będący środkiem spożywczym, ujęty w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w klasach 10.32 i 10.89 oraz w dziale 11, w którego składzie znajduje się co najmniej jedna z substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1, z wyłączeniem substancji występujących w nich naturalnie." 2.2. DKIS przypomniał, że wysokość opłaty określają przepisy art. 12f ust. 1 i ust. 3 u.z.p. Dalej organ wskazał, że przepisy art. 12b ust.2 pkt 5 oraz art. 12f ust. 7 pkt 1 u.z.p zawierają całościowe lub częściowe wyłączenia z opłaty, jednak odnoszą się one przed wszystkim do zawartości w napoju cukrów lub substancji słodzących. 2.3. W ocenie organu kofeina w każdym przypadku – obok cukrów i innych substancji słodzących – jest "innym dodatkiem", z którego zawartością w napoju ustawa wiąże obowiązek uiszczenia opłaty od środków spożywczych. Tak więc nawet w sytuacji, w której główny składnik napoju – w badanym przypadku woda kokosowa – stanowi sok owocowy, a zawartość cukrów w napoju nie przekracza 5g/100 ml napoju to z uwagi na obecność w opisanym napoju kofeiny Spółka będzie zobowiązana do uiszczenia opłaty w wysokości ustalonej zgodnie z art. 12f ust. 3 u.z.p. 3. Powyższa interpretacja została zaskarżona w części, w jakiej DKIS uznał stanowisko Spółki co do braku obowiązku uiszczenia opłaty od środków spożywczych zgodnie z art. 12b ust. 2 pkt 5 u.z.p. odnośnie wprowadzenia do obrotu napoju – "woda kokosowa z dodatkiem kofeiny z guarany" za nieprawidłowe. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w zaskarżonej części i zasądzenie kosztów postępowania na jej rzecz. Zarzuciła wydanie zaskarżonej interpretacji z naruszeniem: 1) przepisów postępowania, w szczególności art. 120, art. 121, art. 14h O.p. poprzez uznanie, że napój będący przedmiotem oceny sam w sobie jest dodatkiem spożywczym, co pozostaje w sprzeczności ze wskazanym przez stronę stanem faktycznym; 2) błąd w wykładni lub niewłaściwą ocenę co do zastosowania art.12b ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 12a ust.1 i art.12f u.z.p. poprzez uznanie, że wprowadzenie do obrotu napoju – "woda kokosowa z dodatkiem kofeiny z guarany" podlega zwolnieniu od opłaty określonej w art. 12f ust. 1 i 2, natomiast nie podlega zwolnieniu od opłaty określonej w art. 12f ust. 3. 3.1. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 4. Skarga jest nieuzasadniona. 4.1. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). 4.2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 4.3. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynność. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. 4.4. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie się do wykładni art. 12b ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 12a ust. 1 i art. 12 f u.z.p. w kontekście kwestionowanego przez Spółkę uznania przez DKIS że napój opisany we wniosku o interpretację nie podlega zwolnieniu określonemu w art. 12f ust. 3 u.z.p. 4.5. W sprawie poza sporem pozostaje okoliczność, że opisany we wniosku napój pod nazwą "[...]" zawiera w swoim składzie naturalną wodę kokosową (99,938%), ekstrakt z guarany (0,032%) oraz regulator kwasowości E-300. Niesporne jest również, że zawartość cukru w napoju wynosi 3,0mg/100 ml, a kofeiny 0,032g/100ml. Poza sporem jest również okoliczność, że obecność w napoju kofeiny jest wynikiem działania człowieka. 4.6. Spór sprowadza się natomiast do kwestii, czy tego rodzaju napój, ze względu na zawartość w nim dodatku kofeiny podlegać będzie opłacie od środków spożywczych, z zastosowaniem stawki określonej w art. 12f (jak stwierdził organ w zaskarżonej interpretacji). Przeciwne stanowisko prezentuje w sprawie Spółka wywodząc, że woda kokosowa jest sokiem owocowym zawierającym cukier jako substancję naturalnie w nim występującą. W związku z tym woda kokosowa ze względu na zawartość cukru w ogóle nie jest napojem, natomiast ze względu na to, że jest sokiem owocowym spełniającym wymóg definicji określonej w art. 12 b ust. 2 pkt 5 u.z.p. w ogóle nie podlega opłacie od środków spożywczych, bez względu na to czy dotyczy ona cukru czy też kofeiny. 4.7. Należy w tym miejscu wskazać, że analogiczny problem prawny – tj. możliwość podlegania opłacie napoju z dodatkiem kofeiny, nawet jeśli spełnia on definicję określoną w art. 12b ust. 2 pkt 5 u.z.p. – był już przedmiotem wypowiedzi orzeczniczych sądów administracyjnych (zob. np. wyrok NSA z 1 marca 2023 r., III FSK 1278/22; prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 18 listopada 2022 r., V SA/Wa 4748/22). Poglądy i argumentację przedstawioną w uzasadnieniach powyższych judykatów skład orzekający w niniejszej sprawie podziela i skorzysta z niej w adekwatnym zakresie w dalszej części rozważań. 4.8. Zgodnie z art. 12b ust. 2 u.z.p. opłacie nie podlega wprowadzenie na rynek krajowy napojów: 1) będących wyrobami medycznymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 38 ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych; 2) będących suplementami diety w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 39 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia; 3) będących żywnością specjalnego przeznaczenia medycznego, preparatami do początkowego żywienia niemowląt, preparatami do dalszego żywienia niemowląt, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylającym dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009; 4) będących wyrobami akcyzowymi w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym; 5) w których udział masowy soku owocowego, warzywnego lub owocowo-warzywnego wynosi nie mniej niż 20% składu surowcowego oraz zawartość cukrów jest mniejsza lub równa 5g w przeliczeniu na 100 ml napoju; 6) będących roztworami węglowodanowo-elektrolitowymi, o których mowa w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 432/2012 z dnia 16 maja 2012 r. ustanawiającym wykaz dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności, innych niż oświadczenia odnoszące się do zmniejszenia ryzyka choroby oraz rozwoju i zdrowia dzieci, w których zawartość cukrów jest mniejsza lub równa 5 g w przeliczeniu na 100 ml napoju; 7) będących wyrobami, w których na pierwszym miejscu w wykazie składników znajduje się mleko albo jego przetwory, niezależnie od ich sklasyfikowania w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług. 4.9. Wskazany przepis ustanawia dwie grupy wyłączeń z opłaty: 1) napoje będące: wyrobami medycznymi, suplementami diety, żywnością specjalnego przeznaczenia, akcyzowymi, w których na pierwszym miejscu w wykazie składników jest mleko - w przypadku tych grup napojów nie badamy zawartości substancji, których dodatek powoduje obowiązek zapłaty opłaty; 2) napoje opisane w pkt 5 i 6, w przypadku których przepis odnosi się wyłącznie do zawartości cukrów. W tej grupie wyłączeń dodatek kofeiny lub tauryny rodzi obowiązek uiszczenia opłaty od środków spożywczych w wysokości 0,10 zł w przeliczeniu na 1 litr napoju. 4.10. Norma określona w art. 12b ust. 2 u.z.p. jednoznacznie wskazuje przypadki napojów wyłączonych z obowiązku zapłaty opłaty. Opis napoju ujęty w art. 12b ust. 2 pkt 5 i 6 u.z.p. nie może być zatem traktowany jako niepełny, przy zastosowaniu wykładni rozszerzającej. Przepis art. 12b ust. 2 pkt 5 i pkt 6 u.z.p. odnosi się do konkretnych parametrów napoju wyłączonego z opłaty (zawartości cukrów nie przekraczającej 5 g na 100 ml napoju i udziału masowego soku nie mniej niż 20% składu surowcowego oraz zawartość cukrów nie przekraczająca 5 g na 100 ml napoju będącego roztworem węglowodanowo - elektrolitowym, o którym mowa w rozporządzeniu nr 432/2012). Napój nie spełniający wskazanych wyraźnie w art. 12b ust. 2 pkt 5 i pkt 6 u.z.p. warunków, nie może korzystać z przedmiotowego wyłączenia z opłaty. 4.11. Wbrew stanowisku Spółki zawartość oraz rodzaj substancji znajdujących się w napoju ma znaczenie dla określenia, czy napój podlega opłacie od środków spożywczych i w jakiej wysokości. Artykuł 12a ust. 1 u.z.p. jasno wskazuje, że opłacie od środków spożywczych podlegają napoje, które w swoim składzie zawierają m.in. dodatek kofeiny lub tauryny. Kofeina jest dodatkiem, z którego zawartością w napoju ustawa wiąże obowiązek uiszczenia opłaty. 4.12. Należy podkreślić, że wyłączenie z opłaty napojów zgodnie z art. 12b ust. 2 pkt 5 i pkt 6 u.z.p. odnosi się do zawartości cukrów w napoju. Kofeina natomiast jest obok cukrów i substancji słodzących dodatkiem ujętym w innej "grupie dodatków", z którego wystąpieniem w napoju ustawa wiąże obowiązek uiszczenia opłaty od środków spożywczych. 4.13. Dlatego, mimo że napój spełnia wymogi do zastosowania powyższego wyłączenia z opłaty ze względu na udział masowy soku owocowego oraz zawartość cukrów (w tym również substancji słodzących), to z uwagi na dodatek kofeiny będzie podlegać opłacie od środków spożywczych w wysokości 0,10 zł w przeliczeniu na litr napoju. 4.14. Inaczej rzecz ujmując, dla uznania, że zachodzi przypadek wyłączenia z obowiązku uiszczenia opłaty, o którym mowa w art. 12b ust. 1 u.z.p., znaczenie ma zawartość w napojach substancji, o których mowa w art. 12a ust. 1 u.z.p. innych niż cukry. 4.15. Błędnie zaś Spółka wywodzi, w oparciu o konstrukcję art. 12a ust. 1 u.z.p., określającego napoje z dodatkiem określonych substancji (w tym cukrów, kofeiny, tauryny) podlegające jednej opłacie z tytułu wprowadzenia na rynek krajowy, że wyłączeniu z opłaty na podstawie art. 12b ust. 2 u.z.p. podlegają produkty bez względu na zawartość cukrów, czy też kofeiny lub tauryny i że żadna z części opłaty w takim wypadku nie może być naliczana, gdyż niezależnie od tego, jakie substancje we wprowadzanych na rynek krajowy napojach określonych w art. 12b ust. 2 u.z.p. są w nich zawarte, nie powstanie obowiązek uiszczenia opłaty. 4.16. W konsekwencji w ocenie Sądu prawidłowo uznał organ w zaskarżonej interpretacji, że dodatek kofeiny w opisanym napoju powoduje, że wnioskodawca zobowiązany będzie do uiszczenia opłaty od środków spożywczych z zastosowaniem stawki określonej w art. 12f ust. 3 u.z.p. (tj. 0,10 zł/litr napoju). 4.17. Za nieuzasadnione należało uznać także podniesione przez Spółkę zarzuty naruszenia art. 120, art. 121 w zw. z art. 14 h O.p. W ocenie Sądu DKIS w zaskarżonej interpretacji przedstawił własne stanowisko w odniesieniu do zadanych we wniosku pytań. Przedstawiona interpretacja przepisów ustawy nie pozostawiła wątpliwości, co do zagadnień będących przedmiotem wniosku. Ponadto przed wydaniem zaskarżonej interpretacji indywidualnej, organ wezwał skarżącą do uzupełnienia informacji w zakresie niezbędnym do wydania interpretacji, tym samym dążył do otrzymania od Skarżącej wszelkich niezbędnych informacji mogących mieć wpływ na ocenę stanowiska skarżącej. 4.18. Należy również wskazać, że Skarżąca formułując powyższy zarzut opiera go na rzekomym uznaniu przez organ, że "woda kokosowa jest jednocześnie napojem i jednocześnie dodatkiem do tego napoju" co ma stanowić w ocenie Spółki "synonimiczną antynomię", która "w przypadku interpretacji prawa podatkowego nie może mieć miejsca" jednocześnie dodając, że "Istotne jest to, że naturalnie otrzymany sok wzbogacono wyciągiem z guarany zawierającym kofeinę". W ocenie Sądu tak sformułowany zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza zaskarżonej interpretacji wskazuje, że organ w przekonujący i właściwy sposób wyjaśnił Skarżącej różnice pomiędzy wodą kokosową (traktowaną jako składnik napoju) a napojem o nazwie "[...]". Podniesiony zarzut jest zresztą niespójny ze stanowiskiem Spółki, która w skardze wyraźnie wskazuje, że opisany produkt należy kwalifikować "napój – naturalna woda kokosowa z dodatkiem guarany." Ponadto, jak wskazano wyżej kwestie ewentualnej oceny pochodzenia i charakteru cukrów znajdujących się w opisanym napoju nie mają wpływu na rozstrzygniecie rozpoznawanej sprawy, bowiem organ nie kwestionuje braku obowiązku wnoszenia opłaty od środków spożywczych od opisanego we wniosku napoju, ze względu na zawartość w nim cukrów. Jak już wyżej wskazano, przedmiotem niniejszej sprawy jest kwestia zasadności nałożenia na Skarżącą obowiązku opłaty od środków spożywczych ze względu na zawartość w niej kofeiny z guarany, niezależnie od spełniania przez napój warunków do zwolnienia określonego w art. 12b ust. 2 pkt 5 u.z.p., ze względu na zawartość w nim cukrów (a więc w zakresie w jakim Spółka zaskarżyła interpretację indywidualną). 4.19. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia przywołanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego. 5. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną. 6. Wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym wyroku dostępne są na stronie CBOSA (www.orzeczenia.nsa.gov.pl).