III SA/Wa 37/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. E.K. ("Skarżący") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...]. z dnia [...] października 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych Postanowieniem z dnia 6 lutego 2018 r. WSA w Warszawie odrzucił przedmiotową skargę z uwagi na uchybienie terminowi ustawowemu do jej wniesienia. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone Skarżącemu w dniu 26 lutego 2018 r. W dniu 5 marca 2018 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu Skarżący przyznał, że wniósł przedmiotową skargę z uchybieniem terminu. Wskazał, iż było to spowodowane wpisaniem niewłaściwej daty na kopercie podczas odbioru z urzędu pocztowego przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Wyjaśnił, że wpisanie niewłaściwej daty bezpośrednio po odbiorze korespondencji było spowodowane "roztargnieniem spowodowanym wyjątkowym, niewynikającym tylko z wieku, ale i ilości spraw do załatwienia w pośpiechu i stanu zdrowia". Skarżący w przedmiotowym dniu odbył wizytę u stomatologa, woził rzeczy córki, będącej w zagrożonej ciąży oraz odebrał z pracy źle czującą się żonę. Skarżący wskazał też, że planował nadać skargę wcześniej, ale z uwagi na inne problemy nie mógł tego dokonać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 ppsa wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślić należy, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu. Jest ono dopuszczalne w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie. Do okoliczności faktycznych, uzasadniających brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu należy zaliczyć np. błędne pouczenie sądu lub nagłą chorobę, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą (por. np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt l OZ 246/08, LEX nr 479292). Przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione, należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 ppsa stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, należy uznać, ze jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Na wstępnie Sąd podkreśla, że daje wiarę okolicznościom podanym przez Skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu. Z tego też względu Sąd nie wzywał Skarżącego o dalsze dokumenty uprawdopodabniające jego twierdzenia. Sąd ma też świadomość, iż sytuacja, w jakiej znalazł się Skarżący w dniu odbioru zaskarżonej decyzji, była dla niego trudna. Niewątpliwe sama okoliczność, iż córka Skarżącego była w zagrożonej ciąży, musiała się wiązać z wielkim stresem. Inne wskazane okoliczności tylko pogłębiły ten stan. Niemniej jednak, mając na uwadze wspomniany art. 86 § 1 ppsa, a nadto powyższe stanowisko NSA, wniosek Skarżącego nie mógł zostać uwzględniony. Skarżący sam wskazał, iż wniesienie skargi po terminie było spowodowane zapisaniem błędnej daty na kopercie podczas odbioru zaskarżonej decyzji. Takie zachowanie jednoznacznie wskazuje, iż Skarżący nie zachował najwyższej staranności. Zdaniem Sądu wina Skarżącego przejawia się w tym, iż w następnych dniach po odbiorze korespondencji nie zweryfikował wpisanej na kopercie daty. Każdy powinien mieć świadomość, że działając w warunkach silnego stresu, może popełniać błędy. Chcąc dopełnić odpowiedniej staranności Skarżący powinien np. przy użyciu swojego kalendarza lub strony internetowej operatora pocztowego ustalić, czy wpisana data na kopercie jest prawidłowa. Trudno bowiem uznać, że Skarżący funkcjonował w warunkach silnego stresu przez cały miesiąc po odebraniu zaskarżonej decyzji. Dlatego też Sąd, w pełni rozumiejąc trudną sytuację Skarżącego, nie mógł się przychylić do jego wniosku, gdyż uchybienie terminowi do wniesienia skargi było zawinione. Z powyższych względów Sąd, uznając przedmiotowy wniosek za niezasadny, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.