III SA/Wa 371/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, , , po rozpoznaniu w dniu 18 września 2006 na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] listopada 2005r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (powoływane dalej "SKO") w O. stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez J. S. od pisma Wójta Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2005 nr [...]. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca pismem z dnia 25 sierpnia 2005r. wniosła do SKO w O. odwołanie, w którym zaskarżyła w całości decyzję Wójta Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2005r., nr [...] w sprawie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej podatek pobierany w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2005., jak również zaskarżyła pismo Wójta Gminy O. z dnia [...] sierpnia 2005r., nr [...]. W związku z tym, iż rzeczone pismo z dnia [...] sierpnia 2005r. miało charakter wyłącznie informacyjny i nie stanowiło żadnego rozstrzygnięcia organu podatkowego, które można byłoby kwestionować w trybie odwoławczym, SKO działając na podstawie art. 228 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) postanowieniem z dnia [...] listopada 2005r. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Na powyższe postanowienie Strona pismem dnia 30 grudnia 2005r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o: " umorzenie podatku w całości na podstawie dokonanych fałszerstw przez urzędników Urzędu Gminy O., Starostwo Powiatowe w O. oraz naprawienie dokonanych fałszerstw (...)". W uzasadnieniu argumentowała, iż gospodarstwo w miejscowości Z. .przekazała bratu S. Z. , nieodpłatnie umową przekazania posiadania , która to umowa " upadła " na skutek śmierci brata " . Urząd Gminy sfałszował umowę przekazania posiadania rzeczonego gospodarstwa, twierdząc, iż Skarżąca jest właścicielem gospodarstwa o pow. 23,99 ha. Podniosła także, iż grunty w miejscowości Z. nabywane były przez brata S. Z., który nie żyje, natomiast Wójt w piśmie z dnia 3 sierpnia 2005r. stwierdził, iż " grunty położone we wsi Z. zgodnie ze zmianą geodezyjną są własnością małżonków S. F. K. i C.". Skarżąca wskazała dalej, iż takie rozporządzenie majątkiem wymuszone zostało na chorym bracie, na tę okoliczność sporządzony został przed Wójtem protokół w dniu [...] września 1993r. Strona oświadczyła również, iż podtrzymuje swoje wcześniejsze oświadczenia, iż nie zgadza się z zebraną dokumentacją, dotyczącą gruntów we wsi Z. i Z., podkreślając, iż dom został podpalony 10 kwietnia 2005r. i doszło do ogromnej tragedii w rodzinie. Wyjaśniła nadto, iż dowodem sfałszowania dokumentów jest umowa przekazania gospodarstwa rolnego z dnia 1 czerwca 1979r, w której samowolnie skreśleń dokonała P. Z.. F. S. dokonał zawłaszczenia gruntów, składając sfałszowaną umowę do księgi wieczystej o Nr KW [...]. W taki sam sposób F. S. zawłaszczył grunty po S. Z. jako na współwłasności bez wiedzy i zgody brata założył księgę wieczystą Nr KW [...] " . Końcowo Skarżąca oświadczyła, iż domaga się prawdy i sprawiedliwości, naprawienia dokonanych fałszerstw oraz uregulowania jej stanu prawnego. Do skargi załączyła szereg dokumentów, między innymi : umowę przekazania gospodarstwa rolnego z dnia 1 czerwca 1979r, podanie Skarżącej do Starostwa Powiatowego w O. z dnia 20 maja 2004r., odpis z KW NR [...], protokół z dnia [...] września 1993r. sporządzony w Urzędzie Gminy O. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 13 czerwca 2006r. Skarżąca "zaskarżyła w całości" odpowiedź SKO na skargę, podtrzymując w całości argumentację skargi, wszystkie swoje odwołania w sprawie oraz odwołania składane we wcześniejszych sprawach zawisłych przed sądem wojewódzkim. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Artykuł 184 zdanie pierwsze Konstytucji RP stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne, w zakresie określonym w ustawie, sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Na gruncie ustawowym zasada powyższa została wyrażona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Przepis § 2 przywołanego artykułu precyzuje, że kontrola administracji publicznej sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądami administracyjnymi, o których mówi Konstytucja, są – stosownie do art. 2 wyżej powołanej ustawy – Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Te ostatnie, w myśl art. 3 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, rozpoznają sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych w pierwszej instancji. W ramach swej właściwości wojewódzkie sądy administracyjne orzekają – na podstawie wyżej wymienionych przepisów oraz art. 1, art. 2, art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 13 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako u.p.p.s.a. – w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1lit a i a u.p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w wypadku stwierdzenia takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżone do Sądu postanowienie SKO z dnia [...] listopada 2005r., z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż jest ono zgodne z prawem. Organ odwoławczy prawidłowo bowiem zastosował przepis art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 2997r. Ordynacja podatkowa, stwierdzając niedopuszczalność wniesionego przez Skarżącą odwołania od pisma Wójta Gminy w O. z dnia [...] sierpnia 2005r. Stosownie do przepisu art. 220 §1 Ordynacji podatkowej odwołanie jest środkiem odwoławczym przysługującym od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji. Jak powszechnie przyjmuje się w doktrynie postępowania administracyjnego, decyzją jest kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygającym indywidualnie oznaczoną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej. Z przepisu art. 220 § 2 ord. pod. wynika, iż decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty, lub w inny sposób kończy postępowanie w danej instancji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż pismo Wójta Gminy w O., adresowane do SKO w O., ma charakter czysto informacyjny i nie stanowi żadnego rozstrzygnięcia organu podatkowego, które można byłoby kwestionować w trybie odwoławczym na mocy art. 228 §1 pkt 1 ord. pod. Na marginesie stwierdzić należy, jak wynika z akt sprawy, Skarżąca w piśmie z dnia 25 sierpnia 2006r. złożyła także odwołanie od decyzji Wójta Gminy O. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2005r., które zostało rozpatrzone przez SKO, w wyniku czego rzeczona decyzja została następnie uchylona i sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić należy, iż powołane w niej argumenty wykraczają poza granice rozpoznawanej sprawy. Jak wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia, sąd administracyjny jest sądem szczególnym, nie przejmuje sprawy do jej merytorycznego załatwienia, a dokonuje kontroli zaskarżonego aktu, w tym wypadku postanowienia SKO w przedmiocie niedopuszczalności odwołania, pod względem zgodności z prawem. Końcowo wyjaśnić należy, iż powołane w skardze zarzuty dotyczące kwestii własnościowych związanych z uregulowaniem stanu prawnego gospodarstwa rolnego - w tym kwestie związane z postępowaniem spadkowym - winny być rozstrzygane przed sądem cywilnym, natomiast ewentualne zarzuty fałszerstwa dokumentów winny być dochodzone na drodze postępowania karnego. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. oddalił skargę.