III SA/Wa 3723/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2015 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. oddala skargę Skarżący – J. L. – wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Decyzją tą SKO utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. W. z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok. Odnosząc się do zarzutu błędnej stawki podatkowej odnośnie do miejsca garażowego i pomieszczenia gospodarczego (komórki), SKO podniosło, że garaż i pomieszczenia gospodarcze mogą stanowić pomieszczenie przynależne do samodzielnego lokalu mieszkalnego, albo też stanowić odrębną własność lokalową. Skoro natomiast w niniejszej sprawie zarówno garaż, jak i pomieszczenie gospodarcze, stanowią przedmiot odrębnej własności, usytuowane są w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawki podatku przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., poz. 613 ze zm.). Ponadto, w ocenie Organu, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym, a nie konkretne miejsce postojowe. Udział taki zasadniczo nie odpowiada (w przeliczeniu na metry kwadratowe) powierzchni konkretnego miejsca postojowego użytkowanego przez stronę w tymże garażu w ramach podziału quoad usum. Powierzchnia garażu wynikająca z przedmiotowego udziału w ramach przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest zawsze większa, niż samego miejsca postojowego (obejmuje również np. ciągi komunikacyjne w garażu). Stąd też rzeczony udział w lokalu garażowym musi być zawsze pojmowany w sposób abstrakcyjny. Okoliczność zaś, że podatnicy mają prawo do wyłącznego korzystania z określonego z góry miejsca postojowego w ramach wspomnianego podziału do korzystania z garażu jako przedmiotu współwłasności, nie zwalania ich z obowiązku ponoszenia ciężaru podatku od nieruchomości z tytułu samego faktu bycia współwłaścicielami lokalu garażowego, rozumianego w sposób abstrakcyjny. Za bezpodstawny SKO uznało też zarzut Skarżącego, jakoby Prezydent W. jako podstawę podatku przyjął błędną powierzchnię powierzchni lokalu mieszkalnego. Przyjęta w decyzji wielkość powierzchni jest bowiem zgodna z wielkością ujawnioną w księdze wieczystej oraz w ewidencji lokali. Wypis z ewidencji, o której mowa, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe, orzekając w sprawie wymiaru podatku, nie są natomiast uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń niż te, które wynikają z ewidencji gruntów i budynków. Skoro zatem Skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520), a następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych. W skardze na przedmiotową decyzje Skarżący wniósł o jej uchylenie. Podtrzymał zarzuty przyjęcia przez Organy błędnej stawki podatkowej odnośnie garażu oraz pomieszczenia gospodarczego, jak również przyjęcie za podstawę opodatkowania błędnej powierzchni lokalu. Skarżący wskazał, że nie miał wpływu na decyzję dewelopera o wyodrębnieniu garażu jako lokalu odrębnego. Ponadto przez przedmiotowy samodzielny lokal garażowy przebiegają elementy nieruchomości wspólnej, które służą tylko właścicielom mieszkań i nikt nie pytał przyszłych właścicieli pomieszczeń gospodarczych, czy wyrażają zgodę, żeby przez ich udziały w lokalu garażowym przechodziły linie przesyłowe (zimna woda, ciepła woda, energia elektryczna, sieci informatyczne, domofon, kanalizacja, wentylacja mechaniczna itp.). Zdaniem Skarżącego uzasadniony jest również zarzut odnośnie błędnej stawki podatkowej wobec pomieszczenia gospodarczego (komórki). Niezrozumiałe jest bowiem, dlaczego właściciele pomieszczeń gospodarczych, stanowiących odrębną własność lokalową, płacą za nie podatek 10-cio krotnie większy, skoro już płacą więcej za udział w części wspólnej. Pomieszczenie gospodarcze w rozumieniu potocznym, to pomieszczenie przeznaczone do wyłącznego użytkowania przez właściciela określonej nieruchomości lokalowej, nie służy ono do przechowywania samochodów, tylko do zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych właściciela i osób mu bliskich. W ocenie Skarżącego Organ podatkowy nieprawidłowo przyjął, że nie jest uprawniony do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. W świetle ostatniego orzecznictwa sądów administracyjnych oczywiste jest bowiem, że gminne organy podatkowe (wójt, burmistrz, prezydent miasta) muszą ustalić zobowiązanie podatkowe na podstawie faktycznego stanu budynków i gruntów, a nie wyłącznie na podstawie danych pochodzących z ewidencji gruntów i budynków, ponieważ ta może nie być zgodna z rzeczywistością. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie. Podniesiono w niej szereg kwestii, które jednak w znacznej części nie wiążą się ze sprawą i nie mogły być rozpatrywane przez Organy w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym. Dotyczy to sporu, jaki Skarżący prowadzi ze spółką C. Sp. z o.o. (deweloperem budynku, w którym usytuowane jest mieszkanie Skarżącego) oraz burmistrzem i innymi władzami i urzędnikami dzielnicy B. miasta. W. Kwestie te nie miały znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości, jaki ustalono w zaskarżonej decyzji. Odnośnie do kwestii zarzuconego przyjęcia błędnej powierzchni przedmiotu opodatkowania (mieszkania) Sąd wskazuje na art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, który jednoznacznie uznaje ewidencję gruntów i budynków za wiążące źródło ustaleń faktycznych organów podatkowych co do danych zawartych w tej ewidencji. O ile nawet rzeczywiście istnieje różnica pomiędzy faktyczną powierzchnią mieszkania Skarżącego, a powierzchnią wynikającą z ewidencji, Organy podatkowe nie mogły przyjąć tej powierzchni faktycznej dla wymiaru podatku, gdyż naruszyłyby wskazany przepis Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Jeśli zatem istnieje ta różnica powierzchni (Skarżący określił ją na 0,51 m²), to – jak zasadnie wyjaśniono tę kwestię w zaskarżonej decyzji – powinien on najpierw doprowadzić do zmiany w ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z procedurą przewidzianą w Prawie geodezyjnym i kartograficznym oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy, i dopiero po takiej zmianie różnica ta mogłaby zostać uwzględniona w postępowaniu podatkowym. Odnośnie do kwestii opodatkowania pomieszczenia gospodarczego (tzw. komórka lokatorska) stawką jak dla "pozostałych budynków", wyjaśnić należy, że skoro stanowi ona osobny, wyodrębniony i samodzielny lokal, to - jak ponownie trafnie wyjaśniono to w zaskarżonej decyzji – stosuje się w tej kwestii uchwałę NSA (nie, jak podawał Skarżący, uchwałę Sądu Najwyższego) o sygn. II FPS 4/11. Komórka lokatorska nie służy celom ściśle mieszkaniowym, zatem stawka jej opodatkowania wynika z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak wynika ze skargi, Skarżący nie kwestionuje zastosowania takiej stawki do opodatkowania miejsca w garażu wielostanowiskowym, który został wyodrębniony jako samodzielny lokal w rozumieniu ustawy o własności lokali. Na tej samej zasadzie odbywa się opodatkowanie innych odrębnych lokali, które nie pełnią funkcji mieszkaniowych. NSA wskazał bowiem w uchwale, że lokal podlega opodatkowaniu tak, jak lokal mieszkalny w tych wszystkich sytuacjach, "...w których nie wyodrębniono prawnie własności lokalowej: np. miejsce postojowe w hali garażowej z podziałem quoad usum. W sytuacji, gdy garaż został wyodrębniony jako lokal o innym niż mieszkalne przeznaczeniu, stanowiący odrębną nieruchomość i odrębny przedmiot opodatkowania, nie dzieli losu budynku lub jego części (mieszkalnego bądź pozostałego)". Dotyczy ta zasada nie tylko garażu, ale też każdego innego odrębnego lokalu. To, że nabywca lokalu miał wpływ na jego prawne wyodrębnienie, nie ma znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.