III SA/Wa 374/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, , po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2009 r. Skarżący – M. K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. Wskazał, iż z uwagi na zaprezentowane w skardze argumenty należy uznać, iż zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z tego względu skarga zasługuje na uwzględnienie. Z tego samego względu– zdaniem Skarżącego – zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na podstawie utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji Naczelnik Urzędu Skarbowego W. prowadzi bowiem wobec Skarżącego postępowanie egzekucyjne. W postępowaniu tym zostały skierowane do wielu banków zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego Skarżącego i aktualnie zajęcie takie jest realizowane. W postępowaniu egzekucyjnym zajęte zostały także udziały Skarżącego w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) po przekazaniu Sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd dokonuje więc oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub jego uzasadnienie w sposób ograniczony uniemożliwia de facto Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 (niepublikowane) i sygn. akt FZ 87/04 (niepublikowane) oraz z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 (niepublikowane) podkreślił, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie uzasadniony. Skarżący ograniczył się bowiem do powołania się na zasadność skargi oraz na prowadzone wobec niego postępowanie egzekucyjne związane z wydanymi w sprawie decyzjami orzekającymi o jego odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Nie wskazał wystąpienia którejś z przesłanek wskazanych w przywołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., nie wyjaśnił w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji przyczyni się do spowodowania u Skarżącego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Zaistnienia takich okoliczności oraz ich związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji Sąd nie może natomiast domniemywać. Sąd stwierdza, iż bez przedstawienia stosownej argumentacji oraz przedłożenia dokumentów, potwierdzających istnienie choć jednej z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających pozytywne załatwienie wniosku strony. Wskazać jednocześnie należy, iż z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie musi się łączyć wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej, gdyż w razie uwzględnienia przez Sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (zob. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 18 lipca 2006 r. sygn. akt I SA/Sz 307/05, niepubl.). Powoływane więc przez Skarżącego postępowanie egzekucyjne prowadzone w celu wyegzekwowania kwoty określonej w decyzji organu podatkowego nie stanowi samo przez się okoliczności wskazującej na wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Szczególnych okoliczności potwierdzających, iż postępowanie egzekucyjne spowoduje wystąpienie którejś z przesłanek wstrzymania wykonana decyzji Skarżący natomiast nie podał. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi – co sugerował w uzasadnieniu wniosku Skarżący. Z wyżej wymienionych względów Sąd uznał, że nie ma podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.