III SA/Wa 3746/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. w G. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za miesiące od grudnia 2014 r. do listopada 2015 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. w G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyż należność określona zaskarżoną decyzją jest bardzo duża w stosunku do możliwości finansowych Strony. Taki wydatek nie został przewidziany w planie finansowym jednostki, zatem jego realizacja stanowiłaby naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Zdaniem Skarżącej zasadność wniosku potwierdzają również, istotne wątpliwości co do zasadności roszczeń PFRON. Do wniosku Strona skarżąca załączyła Zarządzenie Dyrektora Z. w G. z dnia 26 lutego 2015 r., w sprawie sporządzenia i zatwierdzenia planu finansowego, plan wydatków i dochodów na 2015 r., uchwałę Zarządu Powiatu G. z dnia 19 lutego 2015 r. w sprawie przekazania powiatowym jednostkom budżetowym informacji o kwotach dochodów i wydatków tych jednostek, wysokości dotacji i wpłat do budżetu, wynikających z uchwalonego budżetu Powiatu G. na rok 2015 oraz ustalenia planu finansowego zadań z zakresu administracji rządowej i innych zadań zleconych ustawami, uchwałę Rady Powiatu G. z dnia 30 stycznia 2015 r. w sprawie uchwalenia budżetu Powiatu G., sprawozdanie z wykonania planu wydatków budżetowych za 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity ze zm.) dalej p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaznaczyć przy tym należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może być jedynie szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku strony skarżącej, jak i materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, to jest niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednakże uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r. FZ 496/2004). Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji, podnosząc, iż kwota wskazana w zaskarżonej decyzji nie została uwzględniona w planie finansowym jednostki, co oznacza iż realizacja tego wydatku stanowiłaby naruszenie dyscypliny finansów publicznych. W ocenie Sądu, w świetle powołanego wyżej przepisu prawa i uzasadnienia wniosku strony skarżącej zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślić należy, iż skarżąca jest specyficzną instytucją działającą na podstawie i w granicach określonych przepisami prawa. Strona jest bowiem związana planem finansowym ustalanym przez jednostkę samorządu terytorialnego, której podlega, nie posiada własnych środków, a jedynie kwoty subwencji oświatowych i środki własne powiatu, które zostały przekazane jej na realizację planu finansowego. Natomiast powiat, który finansuje działalność Strony jest zobowiązany dysponować środkami zgodnie uchwałą budżetową. W związku z powyższym jego swoboda w dysponowaniu środkami pieniężnymi jest znacznie ograniczona i odmienna niż w przypadku przedsiębiorstw prywatnych działających w ramach swobody działalności gospodarczej. Przekazanie Skarżącej przez powiat dodatkowych środków na uiszczenie spornej należności chociażby z rezerwy ogólnej budżetu, mogłoby spowodować konieczność zmniejszenia środków m.in. na realizację zadań publicznych, a w perspektywie ograniczenie wykonywania niezbędnych zadań należących do kompetencji powiatu i destabilizację jego sytuacji finansowej. W ostatecznym rozrachunku to mieszkańcy powiatu zostaliby zatem dotknięci w znacznej mierze koniecznością zmniejszenia środków na realizację zadań publicznych, bądź odstąpieniem od realizacji tych zadań przez jednostkę samorządu terytorialnego. Jak wynika natomiast z dołączonych do wniosku dokumentów Strona w okresie, którym została wydana zaskarżona decyzja nie dysponowała żadnymi wolnymi środkami, które mogłyby być zabezpieczone na poczet ewentualnych zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych w wysokości 86 847 zł. Mając zatem na względzie konieczność przestrzegania przez Skarżącą i finansujący ją powiat dyscypliny finansów publicznych oraz brak nadwyżek budżetowych, którymi Strona mogłaby samodzielnie dysponować uznać należy, iż Strona nie ma możliwości wygospodarowania spornej kwoty, bez uszczerbku dla realizacji swoich ustawowych zadań, jak i zadań publicznych Powiatu G.. Oceny Sądu nie zmienia argumentacja wyrażona w postanowieniu Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2017 r. Nr [...] wydanym w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.