III SA/Wa 3771/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Honorata Łopianowska, sędzia WSA Katarzyna Owsiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2017 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec O. S. A. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. wystawionego przez Wójta Gminy L., którym wierzyciel objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do grudnia 2010 r. w łącznej kwocie 4.964.00 zł należności głównej. Celem wyegzekwowania przedmiotowych należności organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z dnia 30 grudnia 2015 r. o numerze [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w S. A. Przedmiotowe zawiadomienie doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności i Spółce wraz z odpisem w/w tytułu wykonawczego w dniu 30 grudnia 2015 r. Pismem z dnia 7 stycznia 2015 r. Spółka zgłosiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."). Spółka zarzuciła, iż egzekucja została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku, gdyż do dnia wszczęcia egzekucji organ nie doręczył Skarżącej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2010 r. Ponadto wskazała, że egzekucja została podjęta w zakresie obowiązku przedawnionego. Zdaniem Strony ze względu na to, że decyzji nie doręczono oraz nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, obowiązek wynikający ze wskazanego w tytule wykonawczym orzeczenia z dnia 29 lipca 2015 r. nie był wymagalny. Skarżąca zauważyła, że w sytuacji kiedy Wójt Gminy L. wszczął egzekucję przed doręczeniem decyzji, a także nie nadał swojej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna. Zarzuciła ponadto, że egzekucja została podjęta na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. Z uwagi na powyższe zarzuty Spółka wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. przy piśmie z dnia 14 stycznia 2016 r. przekazał przedmiotowy zarzut Wierzycielowi celem zajęcia stanowiska w sprawie. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. Wójt Gminy L. postanowił uznać zarzuty Spółki za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż decyzja nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r.. zgodnie z dyspozycją pełnomocnika Spółki została zamieszczona na platformie ePUAP. Pełnomocnik nie odebrał jej w ciągu 14 dni od jej zamieszczenia, więc zgodnie z art. 152a § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613; dalej: "O.p.") decyzję uznano za doręczoną. W ocenie Wójta Gminy L. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., spełniał wszelkie wymogi formalne zawarte w art. 27 u.p.e.a. Dodatkowo z ustaleń organu podatkowego wynika, że czynności egzekucyjne zostały zastosowane przed upływem okresu przedawnienia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r., nie uwzględniło zażalenia wniesionego przez Skarżącą, powielając argumentację organu I instancji. Uzasadniając powyższe, organ odwoławczy wyjaśnił, iż Wójt Gminy L. odniósł się do wszystkich zarzutów Spółki podniesionych w zarzutach w sprawie prowadzenia egzekucji. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 18 lipca 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowił uznać złożone przez Skarżącą zarzuty na podstawie art. 33 § t pkt 1, 2, 6 i 10 u.p.e.a. za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, iż w orzecznictwie sądowym wskazuje się na ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie art. 33 pkt 1 i 2 u.p.e.a., wskazując na to, że organ nie będąc jednocześnie wierzycielem co do zasady poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W związku z powyższym stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie Wierzyciel uznał zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego powtórzył argumentację wyrażoną w postanowieniu Wójta Gminy, że decyzja z [...] lipca 2016 r. została skutecznie doręczona Stronie poprzez platformę ePUAP oraz, że tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. spełniał wszelkie wymogi formalne zawarte w art. 27 u.p.e.a.. Dodatkowo, z ustaleń wynika, że czynności egzekucyjne zostały zastosowane przed upływem okresu przedawnienia. Mając na uwadze powyższe okoliczności, organ egzekucyjny postanowił uznać zarzuty Spółki zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. za nieuzasadnione. Odnośnie zarzutu dotyczącego niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. organ egzekucyjny wyjaśnił, że ustawa egzekucyjna w art. 1 pkt 1 określa sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w art. 2. Art. 2 § 1 pkt 1 w/w ustawy stanowi, że egzekucji administracyjnej podlegają podatki, opłaty i inne należności do których stosuje się przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749). Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż wnosząc zarzut w trybie art. 33 § 1 pkt 6 podstawą jego zgłoszenia może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. W przedmiotowej zaś sprawie obowiązek objęty w/w tytułami wykonawczymi podlega egzekucji. Wskazał, iż zarzut oparty na w/w podstawie mógłby być uzasadniony, gdyby np.: właściwa była egzekucja sądowa a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu. O tym czy egzekucja jest dopuszczalna - w przedstawionym wyżej znaczeniu - przesądza przepis prawa materialnego, a nie art. 33 pkt 6 określający jedynie jedną z podstaw zarzutów. W związku z powyższym, organ egzekucyjny stwierdził, że zarzut wskazany przez Spółkę dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Z kolei odnośnie zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. wyjaśnił, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Powinien on zawierać treść określoną w art. 27 u.p.e.a., a przy wniesieniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W ramach tego zarzutu nie mieści się podważenie merytorycznej zasadności naliczenia przez wierzyciela odsetek od zaległości podatkowej wskazanych jako należne w tytule wykonawczym, w tym okresu za jaki odsetki te należy naliczyć. W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., wystawiony przez Wójta Gminy spełniał wymogi określone w art. 27 § 1 u.p.e.a., zawierał dane dotyczące należności i odsetek, podstawę prawną należności, a także informacje, że zobowiązania są wymagalne i podlegają egzekucji. W związku z powyższym, organ egzekucyjny uznał zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jako niezasadny. Pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego, wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie zarzutów podniesionych w dniu 7 stycznia 2016 r. Strona podniosła, że w obecnym stanie prawnym, stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące. Według Skarżącej organ egzekucyjny nie uwzględnił, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych. W niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego nie mógł ograniczyć się do przywołania brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. i powołania się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2016 r. ale powinien rozpatrzyć te zarzuty samodzielnie i przedstawić własną ocenę w postanowieniu wydanym w sprawie zarzutów egzekucyjnych. Zdaniem Skarżącej, w przedmiotowej sprawie zasadne pozostają zarzuty nieistnienia obowiązku, przedawnienia, braku wymagalności, niedopuszczalności egzekucji oraz wadliwego tytułu wykonawczego. Zarzuty te odnoszą się do niedoręczenia - do dnia wszczęcia egzekucji i do upływu terminu przedawnienia - decyzji określającej. W związku z powyższym, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz uwzględnienie zarzutów podniesionych w dniu 7 stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Dyrektor stwierdził, że NUS prawidłowo uznał zarzuty zgłoszone w trybie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy egzekucyjnej za niedopuszczalne. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela. Dyrektor Izby Skarbowej, odnosząc się do zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku, przedawnienia oraz braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 i 2 u.p.e.a.), zauważył, że decyzja z dnia [...] lipca 2015 r., określająca Skarżącej wysokość podatku za 2010 rok, zgodnie z dyspozycją pełnomocnika Strony została zamieszczona na platformie ePUAP i z uwagi na nieodebranie jej w ciągu 14 dni od jej zamieszczenia, została przez organ podatkowy uznana za doręczoną. W związku z powyższym organ II instancji podzielił więc stanowisko organu egzekucyjnego, iż zarzuty Skarżącej zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 i 2 u.p.e.a. są nieuzasadnione. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie podzielił zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. Podkreślił, że podstawy wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne, określone w art. 33 ustawy egzekucyjnej, są w stosunku do siebie niekonkurencyjne, tzn. nie mogą być stosowane zamiennie, ponieważ każdy z nich ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości toczącego się postępowania egzekucyjnego. W związku z tym nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 ustawy egzekucyjnej). Brak wymagalności obowiązku nie może więc być utożsamiany z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Organ wskazał, że Strona nie wskazała jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, kwestionując wyłącznie prawidłowość doręczenia decyzji stanowiącej podstawę prowadzonej egzekucji oraz postanowienia o nadaniu jej rygoru natychmiastowej wykonalności, co stanowiło podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., uznanego przez Wójta Gminy L. za nieuzasadniony. Organ wskazał, że postępowanie egzekucyjne prowadzone było w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony przez Wójta Gminy i obejmujący zaległości w podatku od nieruchomości za 2010r. Obowiązek ten podlegał więc egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Ponadto Spółka podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej. Wobec powyższego Dyrektor przedmiotową egzekucję administracyjną uznał za dopuszczalną. Ustosunkowując się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 upea, tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. DIS wskazał, że Wójt Gminy stwierdził, że tytuł wykonawczy, spełniał wszelkie wymogi zawarte w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zatem Naczelnik prawidłowo uznał zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. za bezzasadny. Odnosząc się następnie do opinii pełnomocnika w sprawie "przeniesienia ciężaru" orzekania o merytorycznej ocenie zarzutów egzekucyjnych z wierzyciela na organ egzekucyjny w świetle zmiany przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i związania organu egzekucyjnego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2015r., sygn. akt I SA/Po 2220/15, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził nieprawidłowość powyższego wywodu. Wyjaśnił, że organy egzekucyjne działają na podstawie i w granicach określonych u.p.e.a. Dysponentem postępowania egzekucyjnego określonego w/w ustawą jest wierzyciel, natomiast organ egzekucyjny jest jedynie organem wykonawczym. Wskazał, że zgodnie z art. 29 § 1 ww. ustawy organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w judykaturze oraz w wyroku NSA z dnia 12 kwietnia 2016r. sygn. akt II FSK 380/14. Organ dodał również, że ustawa egzekucyjna w art. 34 § 4 u.p.e.a. mówi o ostatecznym, a nie o prawomocnym stanowisku wierzyciela. Przymiot ostateczności, w myśl art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 tekst jedn.), mają te rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie (zażalenie) w administracyjnym toku instancji. Zatem zmiana przepisu art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") nie ma wpływu na wydawane przez organ egzekucyjny rozstrzygnięcie w sprawie zarzutów. Skarżąca w skardze z dnia 14 listopada 2016 r. ponowiła argumenty zawarte w zażaleniu z dnia 16 sierpnia 2016 r. w sprawie zarzutów, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2016 r. Strona wniosła również o uchylenie postanowienia SKO w P. z dnia [...] maja 2016 r. i poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy L. Spółka podniosła, iż zaskarżone postanowienie narusza art. 34 § 1 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. Wskazała, że Dyrektor Izby Skarbowej błędnie przyjął, że w zakresie zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. jest związany stanowiskiem wierzyciela. Ponownie stwierdziła też, iż organ egzekucyjny nie uwzględnił zmiany w przepisie art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Według Skarżącej, zasadne pozostają zarzuty nieistnienia obowiązku, przedawnienia, braku wymagalności, niedopuszczalności egzekucji oraz wadliwego tytułu wykonawczego. Zarzuty te odnosiły się do niedoręczenia - do dnia wszczęcia egzekucji i do upływu terminu przedawnienia - decyzji określającej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Skarżąca miała wprawdzie rację, kiedy twierdziła, że kontroli sądowej w sprawie ze skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów podlegają również akty wydane przez wierzyciela i organ nadzoru nad tym organem. Taki stan prawny ukształtowała ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 658), która weszła w życie 15 sierpnia 2015 r. Doszło w jej wyniku do wyłączenia możliwości wniesienia skargi na postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Nie oznacza to jednak, że te postanowienia po zmianie stanu prawnego pozostają poza zakresem sądowej kontroli. Przeciwnie – pozostają one kontrolą tą objęte, tyle że nie w postępowaniu z wniesionej na nie skargi (bo skarga po zmianie p.p.s.a. tu nie przysługuje), lecz w postępowaniu ze skargi na postanowienie organu egzekucyjnego. W rozpoznanej sprawie zatem zakres sądowej kontroli obejmuje postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu egzekucyjnego – Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. wydane po rozpatrzeniu zarzutów Skarżącej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], wystawionego przez wierzyciela – Wójta Gminy L., na podatek od nieruchomości za poszczególne miesiące 2010 r. (k. 4 akt adm.). Kontrola sądowa w tej sprawie obejmuje także postanowienie wierzyciela – Wójta Gminy L. i postanowienie SKO w P. Zmiana stanu prawnego nie oznacza jednakże zmiany zakresu związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela. Ustawa zmieniająca nie wprowadziła w tym zakresie żadnych zmian, co oznacza, że nadal obowiązuje zasada z art. 34 § 1 u.p.e.a., że zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 (...), organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. (...). Na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela przysługuje zażalenie (§ 2). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 34 § 4 u.p.e.a.). W piśmie obejmującym zarzuty (k. 20 akt adm.) Skarżąca złożyła zarzuty: przedawnienia i nieistnienia egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1) – z uwagi na brak doręczenia decyzji określającej, braku wymagalności egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2) – z uwagi na niedoręczenie decyzji określającej i nienadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności, niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6) – z przyczyn jw, niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (art. 33 § 1 pkt 10). W postanowieniu z dnia [...] lutego 2016 r. Wójt Gminy L. (wierzyciel) uznał zarzuty za nieuzasadnione (k. 40 akt adm.). Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2016 r. (k. 46 akt adm.). W zakresie zarzutów z pkt 1-5 i 7 art. 33 § 1 up.e.a. organ egzekucyjny był związany stanowiskiem wierzyciela, miał więc obowiązek samodzielnego zajęcia stanowiska tylko co do 2 zarzutów – niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6), oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 (art. 33 § 1 pkt 10). W tym zakresie Sąd uznał zaskarżone postanowienie za prawidłowe. Trafnie w nim zaznaczono, że zarzutu niedopuszczalności egzekucji nie można wiązać z innym zarzutem w postaci braku wymagalności egzekwowanego obowiązku. Co do tego ostatniego wypowiedział się wierzyciel i organ egzekucyjny jest tym stanowiskiem związany, natomiast sama niedopuszczalność może być wyłącznie natury podmiotowej (niedopuszczalność ze względu na osobę zobowiązanego) lub przedmiotowej (niedopuszczalność ze względu na rodzaj egzekwowanej należności lub tryb jej dochodzenia). Przykład niedopuszczalności egzekucji z przyczyn podmiotowych zawiera przepis art. 14 u.p.e.a. ("Przeciwko osobom, które korzystają z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych i w zakresie przewidzianym przez ustawy, umowy lub powszechnie ustalone zwyczaje międzynarodowe nie podlegają orzecznictwu organów polskich, nie może być prowadzona egzekucja administracyjna, chyba że chodzi o sprawę, w której osoby te podlegają orzecznictwu polskich organów administracyjnych"), natomiast powodów niedopuszczalności egzekucji z przyczyn przedmiotowych należy poszukiwać przede wszystkim w treści art. 2 § 1 ustawy, który wymienia obowiązki podlegające egzekucji administracyjnej oraz w art. 3 § 1 ustawy, który wskazuje, kiedy stosuje się do tych obowiązków tryb egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalności egzekucji Skarżąca upatrywała w tym, że nie doręczono jej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie innej niż zadeklarowana. Jednak z ustaleń poczynionych przez Sąd wynika, że ta kwestia była analizowana w postanowieniu wierzyciela i SKO. Organy te uznały, że do doręczenia decyzji wymiarowej doszło i że decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji – postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Kolegium stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania i odmówiło przywrócenia terminu do jego wniesienia (k. 23 akt adm.). W uzasadnieniu wskazano, że do doręczenia Skarżącej decyzji określającej doszło 12 sierpnia 2015 r. (s. 2 uzasadnienia postanowienia SKO). Sąd ustalenia te aprobuje, bo jak wynika z Urzędowego Poświadczenia Doręczenia (k. 37 akt adm.), doręczenie wtedy właśnie nastąpiło, bo adresat nie odebrał dokumentu w ciągu 14 dni od wysłania pierwszego UPD. Wynika z tego, że wystawiony [...] grudnia 2015 r. tytuł wykonawczy dotyczył decyzji ostatecznej. W związku z tym przeszkód do prowadzenia egzekucji wobec Skarżącej i dochodzonej od niej należności nie było (zajęcia dokonano zawiadomieniem z dnia 30 grudnia 2014 r., wtedy też doręczono Skarżącej odpis tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu i wtedy nastąpiło wszczęcie egzekucji). Oznacza to także, że zobowiązanie przedawnione nie było (doszłoby do tego z końcem 2015 r. – art. 70 § 1 O.p. w związku z art. 6 ust. 9 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Słusznie więc w zaskarżonym postanowieniu zarzut niedopuszczalności egzekucji uznano za nieuzasadniony. Podobnie należało ocenić zarzut niespełnienia wymagań formalnych przez tytuł wykonawczy. Wymagania te wymienia art. 27 u.p.e.a. i tytuł wykonawczy, wystawiony na urzędowym formularzu wedle przewidzianego prawem wzoru wszystkie te elementy zawierał. Zarzut ten, łączony przez Skarżącą z podnoszonymi wcześniej argumentami, należało więc uznać za nieuzasadniony. Reasumując – Sąd w wyniku kontroli w rozpoznanej sprawie aktów wierzyciela (i organu nadzoru) oraz organu egzekucyjnego (i organu dlań odwoławczego) stwierdził, że żadne z tych 4 postanowień prawa nie narusza. Jak wspomniano, zobowiązanie podatkowe nie było przedawnione w dacie zajęcia (30 grudnia 2015 r.), zobowiązanie istniało, bo decyzja była doręczona w drodze fikcji prawnej (art. 152a § 3 O.p.), a nadto była ostateczna, nie było więc konieczne nadawanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Egzekucja nie była niedopuszczalna, a tytuł wykonawczy zawierał wszystkie wymagane prawem elementy. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).