III SA/Wa 3779/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. E.M. (dalej zwana "Skarżącą"), wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. W piśmie z dnia 4 czerwca 2018 r. Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniosła, iż spór dotyczy prawa do skorzystania z ulgi "meldunkowej", pomimo niezłożenia przez nią w stosownym terminie oświadczenia w tym zakresie. W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż zwróciła się do organu podatkowego o umorzenie w całości zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji. Ponadto podniosła argumenty przemawiające za brakiem zasadności odmowy zastosowania zwolnienia podatkowego, związanego z zamianą jednego lokalu mieszkalnego na dwa mniejsze. Podniosła, iż organ miał wiedzę, iż była zameldowana w zbywanym lokalu na pobyt stały od ponad 30 lat. Podkreśliła, iż do zbycia doszło w stanie prawnym, w którym nie obowiązywał wymóg składania ww. oświadczenia. Wedle Skarżącej, za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przemawia jej sytuacja rodzinna i majątkowa. Podniosła, iż jest osobą samotną i po śmierci córki samodzielnie sprawuje opiekę nad wnukiem. Zaznaczyła, iż prowadzone postępowanie egzekucyjne uniemożliwia jej godne życie. Uzyskuje dochód ze świadczenia emerytalnego w wysokości 1007, 83 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z analizy przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przesłankami wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oceniając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd wziął przede wszystkim pod uwagę informacje i dokumenty dołączone przez Skarżącą do wniosku o przyznanie prawa pomocy i doszedł do przekonania, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Zdaniem Sądu w sprawie zaistniały okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na którą wpływ ma kwota zobowiązania podatkowego, wynikająca z zaskarżonej decyzji, tj. 72.825 zł (bez odsetek) oraz brak środków finansowych na zapłatę zaległości podatkowej w niej wynikającej. W ocenie Sądu usprawiedliwione jest twierdzenie Skarżącej, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia jej środków do życia. Z informacji przedstawionych we wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że Skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Uzyskuje bowiem miesięcznie 1007,83 zł netto tytułem świadczenia emerytalnego. Zaś jej miesięczne wydatki to: czynsz za mieszkanie - 200 zł, energia - 100 zł, telefon - 20 zł, pożyczka - 400 zł i wyżywienie 800 zł. Skarżąca wyjaśniła w toku postępowanie w zakresie prawa pomocy, że nie jest w stanie się utrzymać, a wspomagają ją finansowo wnuk i znajomi zmarłej córki. Sąd zważył, że Skarżąca prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie ma oszczędności, nie pracuje i utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego, które po zajęciu egzekucyjnym wynosi 1007,83 zł. Zaś na miesięczne wydatki Skarżąca potrzebuje około 1400 zł. Z porównania tych kwot wynika, że Skarżąca nie ma możliwości zaoszczędzenia żadnej kwoty i na bieżące miesięczne wydatki kwota uzyskiwanego świadczenia jest zbyt niska i musi korzystać z pomocy wnuka i znajomych zmarłej córki. W tych okolicznościach Sąd uznał, że Skarżąca wykazała konieczność udzielenia jej ochrony tymczasowej. Wykonanie decyzji może narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.