III SA/Wa 3786/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (zwana dalej "Skarżącą" lub "Spółką"), wniosła w niniejszej sprawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o udostępnienie dokumentów z akt. Wraz z przedmiotową skargą Skarżąca złożyła również wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu Spółka wskazała na nieprawidłowe doręczenie jej zaskarżonego postanowienia w trybie doręczenia zastępczego. Skarżąca oświadczyła, że nigdy nie otrzymała awiza, jak też powtórnego awiza dokumentujących złożenie zaskarżonego postanowienia we właściwej dla pełnomocnika Skarżącej placówce pocztowej. Wobec powyższego, pełnomocnik Skarżącej, nie będąc świadomy faktu wydania i doręczenia zaskarżonego postanowienia, bez swojej winy uchybił terminowi do jego zaskarżenia. Spółka wyjaśniła, że odpis zaskarżonego postanowienia został przekazany pełnomocnikowi Skarżącej dopiero w dniu 10 listopada 2016 r., kiedy to Skarżąca powzięła po raz pierwszy wiedzę o istnieniu w obrocie prawnym zaskarżonego postanowienia. Skarżąca wskazała ponadto, że w dniu 14 listopada 2016 r. złożyła stosowną skargę pocztową na nieprawidłowości towarzyszące doręczeniu zaskarżonego postanowienia. W ocenie Spółki na skutek zaniedbania operatora pocztowego w postaci braku awiza pocztowego doszło do niezawinionego uchybienia przez Spółkę terminu do wniesienia skargi na zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Podkreślić należy w tym miejscu, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy w uchybieniu terminu. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony, która uchybiła terminowi i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Okolicznościami takimi mogą być np. nagła choroba lub błędne pouczenie sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt l OZ 246/08, LEX nr 479292). Z treści wniosku Skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wynika, iż jako przyczynę uchybienia terminu wskazała ona wadliwość doręczenia zaskarżonego postanowienia. Jednakże zgodnie z utrwalonym już poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, nieprawidłowość doręczenia nie jest przesłanką przywrócenia terminu, gdyż przy założeniu, że strona ma w tym zakresie rację i doręczenie nie było prawidłowe, to termin do wniesienia skargi na zaskarżone postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. w ogóle nie rozpoczął biegu, a tym samym nie doszło do uchybienia terminu i bezprzedmiotowe byłoby żądanie jego przywrócenia. Wskazać w tym miejscu również należy, że prawidłowość doręczenia aktu, będącego przedmiotem skargi, jest badana z urzędu przez sąd administracyjny, do którego skarga została wniesiona. Z powyższych względów, Sąd, uznając przedmiotowy wniosek za niezasadny, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.