III SA/Wa 3805/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Skarżąca I. sp. z o.o., we wniosku zawartym w skardze z 7 listopada 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zwróciła się, na podstawie na podstawie art. 61 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania "zaskarżonego postępowania egzekucyjnego". W uzasadnieniu wniosku Skarżąca powołała się, m.in., na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2010 r., I FSK 31/08, w którym stwierdzono, że pojęcia ważnego interesu podatnika nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). Starszy Referendarz sadowy, postanowieniem z 9 lutego 2017 r., odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy podzielając zarazem, w pewnym zakresie, pogląd o nienajlepszej sytuacji finansowej Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie zaskarżone akty lub czynności, ale takie, które bezpośrednio nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zaznacza, że nie każdy jednak akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Zdaniem Sądu, w badanej sprawie wniosek Skarżącej nie może skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonego i poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] września 2015 r. o odmowie wstrzymania postępowania egzekucyjnego, ani - również, "wstrzymaniem postępowania egzekucyjnego": przede wszystkim dlatego, że zaskarżone postanowienie nie kwalifikuje się do wykonania. Nie podlegają bowiem wykonaniu wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych, czyli rozstrzygnięcia podjęte w ramach postępowania egzekucyjnego. Tymczasem Strona zakwestionowała przed Sądem postanowienie "o odmowie wstrzymania postępowania egzekucyjnego", zaliczające się nie tylko do grupy aktów administracyjnych "odmownych", ale również zaliczające się do sfery postępowania egzekucyjnego, co determinuje losy wniosku o wstrzymanie wykonania. Sąd zauważa, że na mocy zaskarżonego postanowienia Skarżąca nie nabyła żadnych praw lub obowiązków. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza bowiem spowodowanie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Sąd zauważa, iż zaskarżone postanowienie Ministra w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego jest aktem administracyjnym niepodlegającym wykonaniu, gdyż jest aktem negatywnym, czyli odmownym. W konsekwencji, skoro zaskarżonemu postanowieniu brak przymiotu wykonalności, co uniemożliwia wstrzymanie jego wykonania, to wniosek Skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. Z tych względów nawet ocena sprawy dokonana przez Starszego referendarza sądowego zawarta w postanowieniu z 9 lutego 2017 r. nie może zmienić wyniku rozstrzygnięcia Sądu, ponieważ wykazanie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie może, z uwagi na rodzaj zaskarżonego aktu, skutkować wstrzymaniem jego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, działając na podstawie przepisu art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji