III SA/Wa 3810/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Pinkowski, po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki z o.o. "Z." na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych z dnia ... lipca 2006 r., nr ... w przedmiocie niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić skargę Pismem z ... sierpnia 2006 r. "Z." sp. z o.o. (zwana dalej "Skarżącą") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych (zwanego "Prezesem PFRON") z ... lipca 2006 r., nr... w przedmiocie niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 34 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm., powoływanej dalej jako "upea") - przez uznanie, iż na zaskarżone postanowienie, nie przysługuje zażalenie. - naruszenie art. 8 w zw. z art. 9, art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej jako "Kpa") i art. 18 upea - przez świadome wprowadzenie w błąd zobowiązanego i błędne pouczenie zobowiązanego, że na postanowienie wydane w trybie art. 34 § 1a upea zażalenie do organu odwoławczego nie przysługuje, czym pozbawił zobowiązanego możliwości odwołania się od wydanego postanowienia do organu II instancji jako organu nadrzędnego. Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów wywołanych wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę odnosząc się do zarzutu Skarżącej w sprawie błędnej wykładni treści art. 34 § 1a upea Prezes PFRON podniósł, że ustawodawca nie przewiduje zażalenia jako formy zaskarżenia postanowienia w sprawie niedopuszczalności zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Skuteczność wniesienia skargi, a w konsekwencji skuteczność uruchomienia procesu oceny legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej zależy od dopuszczalności skargi. Przesłanki dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej stanowią zespół wymagań, które muszą być spełnione, by zaskarżenie wywołało skutek w postaci dokonania przez sąd administracyjny merytorycznej oceny zgodności z prawem kwestionowanego aktu administracyjnego. Jedną z przesłanek dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej jest zaskarżenie takiej formy działania administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne. Zaskarżalne do sądu administracyjnego formy działania administracji publicznej wymienione zostały w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "ppsa"). Przepis ten stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne, niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Kwestionowane skargą postanowienie Prezesa PFRON z ... lipca 2006 r. stwierdzające niedopuszczalność zgłoszonych zarzutów nie należy do żadnej z wyżej wymienionych zaskarżalnych do sądu administracyjnego form działania administracji publicznej, w szczególności nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 ppsa. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że zaskarżone postanowienie zostało wydane w postępowaniu egzekucyjnym. W konsekwencji za punkt wyjścia do dalszych rozważań niezbędne jest ustalenie zasadniczej kwestii, tj. czy na postanowienie wierzyciela stwierdzające niedopuszczalność zgłoszonych zarzutów przysługuje zażalenie. Na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi negatywnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że ustawą z dnia 10 września 2003 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 193, poz.1884; dalej "ustawa zmieniająca") dodano do art. 34 upea nową jednostkę redakcyjną, tj. § 1 a tego przepisu. Zgodnie z art. 34 § 1a upea jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Jednocześnie w § 2 powoływanego artykułu ustawodawca zastrzegł, że zażalenie przysługuje jedynie na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela. Tym samym należy przyjąć, że ustawodawca dokonał nie tylko rozróżnienia form wypowiedzi wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym, tj. na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela oraz postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów, ale również w sposób wyraźny wskazał, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela. Potwierdzeniem takiego rozumowania jest również treść art. 34 § 4 upea, który stanowi, że organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Z powyższego przepisu wynika ponadto, że przymiot "ostateczności", który wskazuje na możliwość zaskarżenia w formie zażalenia odnosi się wyłącznie do postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, a nie jak - twierdzi Skarżąca – zarówno do tego postanowienia, jak i postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonych zarzutów. W tym miejscu warto przywołać także tę część uzasadnienia do ustawy zmieniającej, która odnosi się do wprowadzonych w art. 34 upea zmian (Druk sejmowy Nr 1774): "(...) zmiany przewidziane w art. 34 mają na celu uproszczenie i skrócenie trybu postępowania w przypadkach gdy postępowanie egzekucyjne będzie prowadzone na wniosek organu wnioskującego przez obce państwo. Nie ma bowiem uzasadnienia do merytorycznego rozpatrywania zarzutów dotyczących wymagalności należności, jeżeli została ona określona lub ustalona w orzeczeniu, od którego przysługują odrębne środki zaskarżenia lub zarzut był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu." Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 3 ppsa uznał skargę za niedopuszczalną i orzekł jak w sentencji.