III SA/Wa 382/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz- Szyjko, , po rozpoznaniu w dniu 16 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji - Skarżący - W. C. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."). Skarżący zaznaczył, że wykonanie przedmiotowej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podniósł, iż szkoda będzie mieć bez wątpienia charakter materialny, a skutki spowodują trwałą zmianę rzeczywistości (tj. nastąpi likwidacja jego działalności gospodarczej oraz zwolnienie wszystkich pracowników). Wyjaśnił również, że prowadzi działalność gospodarczą od 1 lutego 1989 r. będąc jedną z czołowych, polskich firm specjalizującą się w konserwacji i restauracji obiektów zabytkowych oraz realizowaniu robót budowalnych. Jego działalność obejmuje także kompleksowe przygotowanie i realizację nowych obiektów budowlanych. Świadczy także usługi budowlane w systemie generalnego wykonawstwa oraz oferuje usługi stolarskie, ślusarskie, deweloperskie. Wskazał na liczne przykłady wykonywanych prac. Podkreślił, że w 2010 r. zatrudniał 61 osób, w 2011 r. 116 osób, w 2012 r. (114 osób), w 2013 r.- 83 osób, natomiast w 2014 r. tylko 9 osób. Argumentował, że egzekucja należności spowoduje całkowitą utratę płynności finansowej i uniemożliwi mu funkcjonowanie, co oznacza likwidację działalności i tym samym zwolnienia pracowników. Skarżący wskazał, że za 2011 r. osiągnął dochód w wysokości [...] , w 2012 r. ([...] zł), a w 2013 r. osiągnął dochód w wysokości [...] zł. W ocenie Skarżącego udzielenie ochrony tymczasowej jest w pełni zasadne oraz konieczne. Ewentualne wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje szkodę majątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez ewentualny późniejszy zwrot spełnionego świadczenia (zapłaty zobowiązania podatkowego) ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (w przypadku likwidacji działalności gospodarczej). Jako przykład wskazał orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r. o sygn. akt I GSK 1744/14 oraz postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt I GSK 80/15), zgodnie z którym w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może spowodować ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy i zwolnienie zatrudnionych pracowników, to okoliczność ta wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżącego we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przytoczona przez Skarżącego okoliczność w postaci niebezpieczeństwa likwidacji przedsiębiorstwa w razie wykonania zaskarżonej decyzji - uzasadnia zastosowanie w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W związku z argumentami przedstawionymi przez Skarżącego we wniosku Sąd uznaje, że prawdopodobne jest, iż wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi istnieniu prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa. W aktach sądowych sprawy znajdują się bowiem tytuły wykonawcze oraz zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego na łączną kwotę 1.091.131, 72 zł. Konieczność natychmiastowej spłaty zobowiązania prowadziłaby do konieczności wyzbycia się składników majątkowych niezbędnych do prowadzenia działalności, co w konsekwencji oznaczałoby niemożność jej kontynuacji i likwidację. Jeśli w niniejszej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zakończyłoby się ostatecznie wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, to wcześniejsze wykonanie tej decyzji sprawiłoby, że kontrola sądowa okazałaby się wówczas iluzoryczna (podobnie postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., I GSK 1744/14, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Analiza powołanych przez Skarżącego we wniosku okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącego na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto egzekucja wymienionej kwoty mogłaby wyrządzić Skarżącemu poważną szkodę i doprowadzić do trudnych dla Skarżącego następstw. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.