III SA/Wa 3823/14

Dnia 17 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodnicząca Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, po rozpoznaniu w dniu 17 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2009 r. do lutego 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – J.O. , wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2009 r. do lutego 2010 r. Wraz ze skargą Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywując swój wniosek grożącym mu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Według Skarżącego wykonanie wobec niego zaskarżonej decyzji doprowadziłoby do utraty płynności finansowej i niemożności kontynuowania prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec Skarżącego toczą się postępowania egzekucyjne, a jego rachunek bankowy został zajęty. Ponadto w ostatnim czasie Skarżący otrzymał wezwanie do spłaty kredytu zaciągniętego w [...] S.A. w wysokości 23.000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać decyzja nakładająca zobowiązanie podatkowe, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy również, iż samo powołanie się na ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji, bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku, a tym bardziej nie obliguje sądu do poszukiwania takich okoliczności z urzędu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadniając jednak wnikliwie swojego wniosku. Podniósł jedynie, że mając na uwadze wysokość określonej zaskarżoną decyzją należności, jej wyegzekwowanie doprowadziłoby do utraty płynności finansowej i niemożności kontynuowania prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżącego. Z powyższego Skarżący wywiódł, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu nie sposób podzielić argumentacji Skarżącego. Skarżący, poza ogólnikowym twierdzeniem o grożącej mu niewypłacalności, nie przedstawił bowiem konkretnych i szczegółowych okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (lub wyrządzenia znacznej szkody). Podnoszone przez Skarżącego twierdzenia o grożącej mu niewypłacalności powinny zostać poparte konkretnymi dokumentami oraz szczegółową analizą, prowadzącą do wykazania zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Dopiero to pozwalałoby Sądowi na dokonanie pozytywnego dla Skarżącego rozstrzygnięcia. Sąd nie stwierdził natomiast, aby znajdujące się w aktach sprawy, czy to sądowych, czy też administracyjnych, dokumenty, w tym również te przesłane do Sądu w toku postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy, uprawdopodobniały twierdzenia Skarżącego o grożącym mu niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu powyżej akcentowane dokumenty nie wskazują na możliwość wystąpienia w sprawie przesłanki trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody, a jedynie na stosunkowo złą sytuację majątkową Skarżącego, co samo w sobie nie uzasadnia jednak konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć przy tym należy, że Skarżący – w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy - nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej w sposób pełny i kompletny, a w sposób selektywny, co znalazło wyraz w uzasadnieniach postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczących powyżej wskazywanego postępowania wpadkowego. Wątpliwości Sądów obu instancji budziła w szczególności kwestia wielości możliwych źródeł dochodów Skarżącego. W ocenie Sądu także argumentacja Skarżącego, dotycząca konieczności spłaty kredytu bankowego była nietrafna. Wskazać bowiem należy, iż zobowiązania prywatnoprawne, takie jak np. kredyty bankowe, nie korzystają z pierwszeństwa w stosunku do zobowiązań publicznoprawnych, takich jak np. zobowiązania podatkowe. W konkluzji – uwzględniając całokształt powyżej przedstawionych okoliczności - stwierdzić trzeba, że Skarżący nie wykazał zajścia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. i ochrona tymczasowa nie może zostać mu udzielona. Wyjaśnić należy na koniec, że egzekwowanie zaległości podatkowych co do zasady powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych, nie jest pojęciem tożsamym z groźbą spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzenia znacznej szkody. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia tej decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r. o sygn. akt II GSK 1562/11). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.