III SA/Wa 3823/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. D. i N.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia: wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji R. D. i N. D. (dalej zwani "Skarżącymi"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Pismem z 22 listopada 2016 r. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. W uzasadnieniu wskazali, że wysokość zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją wraz z odsetkami za zwłokę wynosi łącznie 367.844 zł. W ocenie Skarżących wyegzekwowanie powyższej zaległości podatkowej spowodowałoby konieczność sprzedaży nieruchomości, w której zamieszkują i prowadzą działalność gospodarczą. W rezultacie pozbawieni zostaliby miejsca zamieszkania i źródła dochodów niezbędnych do egzystencji. Skarżący podnieśli, że uzyskują przychody z emerytur oraz prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu Ośrodka [...] w J. oraz wynajmie nieruchomości przy ul. [...], gdzie znajduje się również ich miejsce zamieszkania. Skarżąca uzyskała w 2014 r. dochód w wysokości 29.148,82 zł, zaś w 2015 r. 29.585,52 zł. Natomiast Skarżący uzyskał łączne dochody w 2013 r. w wysokości 56.757,52 zł, w 2014 r. – 44.287,23, w 2015 r. – 30.557,01 zł, z kolei w okresie od 1 stycznia do 30 września 2016 r. jego dochód wyniósł 25.629,71 zł. Według Skarżących kwoty uzyskanych przychodów nie pozwalają na uiszczenie powstałej zaległości podatkowej. Sprzedaż nieruchomości, a w rezultacie konieczność zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej doprowadziłaby do utraty zatrudnienia przez dwóch pracowników na stałe zatrudnionych w działalności gospodarczej oraz dwóch pracowników sezonowych zatrudnionych na okresy półroczne. W przekonaniu Skarżących sprzedaż nieruchomości nie gwarantowałaby terminowej spłaty zobowiązania podatkowego ze względu na długotrwały proces z tym związany. Skarżący uznali, że powyższe okoliczności uzasadniają możliwość wyrządzenia im znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Do wniosku załączyli kopie deklaracji podatkowych za lata 2013 – 2015 oraz wyliczenie bieżącego dochodu za 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: wniosek zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn. akt I FZ 633/05, niepubl.). Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdza, że argumenty i okoliczności przytoczone przez Skarżących we wniosku dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajdują się Skarżący, a także kwotę zobowiązania podatkowego wynikającą z zaskarżonej decyzji, tj. 189.601 zł oraz naliczone odsetki za zwłokę w wysokości 178.243 zł. Zgodzić się należy ze Skarżącymi, iż w sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wykazali, iż nie posiadają środków na pokrycie egzekwowanej zaległości podatkowej, co wynika m.in. z dokumentów załączonych do wniosku. Łączna kwota dochodzonych zaległości stanowi ponad 367.844 zł co jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z wysokością uzyskiwanych przez Skarżących dochodów. W związku z powyższym analiza powołanych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji okoliczności daje podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżących na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić im poważną szkodę. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.