III SA/Wa 3833/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do marca oraz sierpień i wrzesień 2013 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – A.D. - pismem z dnia 21 listopada 2016 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do marca oraz sierpień i wrzesień 2013 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że z uwagi na wysokość zaległości podatkowych spółki, wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza prawdopodobieństwo powstania znacznej szkody po stronie Skarżącego oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej także "p.p.s.a." - sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Powyżej przywołany przepis stanowi wyjątek od generalnej zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu (lub czynności). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (lub czynności) jest formą ochrony tymczasowej, ma więc charakter fakultatywny i wyjątkowy. Jak wynika z literalnego brzmienia przepisu, udzielenie Skarżącemu ochrony sądowej może nastąpić wyłącznie na wniosek, przy jednoczesnym wykazaniu, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04). Ponadto wskazuje się, że szkoda nie musi mieć charakteru materialnego (por. postanowienie NSA z 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II GZ 770/15). Z kolei trudne do przezwyciężenia skutki są zarówno skutkami faktycznymi, jak i prawnymi, które powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości w taki sposób, że powrót do poprzedniego stanu może nie nastąpić lub nastąpić przy dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 1 grudnia 2015r., sygn. akt II GZ 770/15). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (por. postanowienie NSA z 12 września 2013 r., sygn. akt I FZ 311/13). Podkreślić należy, że Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to strona postępowania jest zobowiązana do uprawdopodobnienia możliwości zaistnienia skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy twierdzenia przedstawione przez Skarżącego przemawiają za wstrzymaniem wykonania decyzji. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku skutkuje niemożnością merytorycznej oceny wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z 25 lutego 2015r., II GSK 136/15). Skarżący lakonicznie wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji może skutkować wyrządzeniem znacznej szkody i może spowodować trudne do przezwyciężenia skutki. Skarżący nie wskazuje ani na charakter szkody ani na jej szacunkową wysokość. Ponadto nie wykazuje, jakie trudne do przezwyciężenia skutki wywoła wykonanie decyzji. Należy bowiem podkreślić, że decyzja wydana w toku postępowania podatkowego – jako władcze rozstrzygnięcie organu – z natury rzeczy wywołuje określone skutki. Zobowiązanie o charakterze pieniężnym ma jednak z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi (por. postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2011 r., II GSK 1562/11). Ograniczenie się w uzasadnieniu wniosku do wymienienia ustawowych przesłanek udzielenia tymczasowej ochrony nie może być rozumiane jako uprawdopodobnienie zaistnienia tych przesłanek. Należy przy tym podzielić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w postanowieniu z dnia 5 sierpnia 2016 r. (sygn. akt I OZ 866/16), zgodnie z którym wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinien zostać uzasadniony w stopniu wystarczającym do oceny, czy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Konieczność pełnego i rzetelnego uzasadnienia przez stronę swojej argumentacji została również potwierdzona przez orzecznictwo (por. postanowienie WSA w Warszawie z 2 marca 2015r., sygn. akt VI SA/Wa 3894/14; postanowienia NSA: z 5 sierpnia 2014r., sygn. akt II FZ 960/14; z 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09 i z 18 marca 2010r., sygn. akt II FSK 502/09). Z kolei w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Strona skarżąca jest zatem zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009r., II FZ 39/09 i z 18 marca 2010r., II FSK 502/09). Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. We wniosku nie wykazano faktów, które by uprawdopodobniały zaistnienie przesłanek ustawowych. W związku z powyższym, skoro Skarżący w złożonym wniosku nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.