III SA/Wa 3849/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S.A. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania postanowienia Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w P. na postanowienie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji niezbędnych do realizacji zadań kontroli skarbowej postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydanym na podstawie art. 7c ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz.214 ze zm.) wystąpił do P. S.A. z siedzibą w P. (dalej jako Skarżąca) z żądaniem przekazania informacji w formie elektronicznej, w terminie 7 dni od dnia otrzymania postanowienia, w postaci danych dot. przedsiębiorców, dla których Spółka świadczyła usługi płatnicze (m.in. realizowane kartami płatniczymi, za pośrednictwem tzw. szybkich przelewów/e-przelewów, przelewów transferowych, płatności: gotówkowych, mobilnych oraz ratalnych, elektronicznych portmonetek, voucherów, bonów, itp.) w okresie od 2012 r. do połowy 2014 r. Organ kontroli skarbowej wskazał jednocześnie, że zestawienia zbiorcze, przygotowane osobno za każdy z ww. okresów dla poszczególnych kontrahentów, powinny zawierać dane adresowe klienta, NIP oraz kwoty dokonanych transakcji i pobranych prowizji/opłat od ww. transakcji. Ponadto zakres informacji winien zostać ograniczony do przedsiębiorców, dla których dokonane transakcje płatnicze przekraczały w latach 2012-2013 kwotę 150.000 zł, a w I półroczu 2014 r. kwotę 100.000 zł. Pismem z dnia 24 lipca 2014 r. Skarżąca złożyła zażalenie od ww. postanowienia. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie DUKS z dnia [...] lipca 2014 r. Skarżąca wraz ze skargą na powyższe postanowienie Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, złożyła wniosek o wstrzymanie jego wykonania postanowienia powołując się na spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Argumentowała, iż również zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wobec zakreślonego w postanowieniu obowiązku narażona będzie na naruszenie tajemnicy zawodowej, pod rygorem odpowiedzialności karnej. Obsługuje bowiem operacje finansowe na rzecz swoich partnerów, a dane o których udostępnienie zwrócił się DUKS, są objęte tajemnicą. Przekazanie danych bez odpowiedniego zwolnienia z obowiązku jego zachowania, skutkować może odpowiedzialnością karną dla zarządu Skarżącej. Zdaniem Skarżącej wobec stanu niepewności co do przyszłego (merytorycznego) zakończenia postępowania w sprawie, skutki przekazania danych przez Skarżąca mogą być nieodwracalne. DUKS bowiem będzie już w posiadaniu potrzebnych mu informacji, o które wnioskuje i będzie mógł je wykorzystać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z przesłanek, określonych w powołanym powyżej przepisie ustawy. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania postanowienia sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tego postanowienia rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania postanowienia powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłoby dla strony wywołać takie postanowienie, zanim zostanie zbadane przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej czy też postanowienia. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, w przypadku wykonania postanowienia GIKS z [...] października 2014 r. utrzymującego w mocy postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] lipca 2014 r. wystąpią trudne do odwrócenia skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. W przypadku wykonania powyższego postanowienia Organ uzyska bowiem dane, których udostępnienia żąda od Skarżącej. W razie uwzględnienia skargi może okazać się, że postanowienie żądające udzielenia informacji dotyczących kontrahentów Skarżącej było wadliwe, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed wykonaniem tego postanowienia. Trudno zaś przypuszczać, że Organ, który wszedł w posiadanie potrzebnych mu informacji, nie wykorzysta ich w celu weryfikacji kontrahentów Skarżącej. Dlatego też w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona Skarżącej ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna. Celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest natomiast ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania skargi, w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom (zob. postanowienie NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 476/11 oraz postanowienie o sygn. akt II OSK 1446/14). W sprawie zaistniały więc podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżone postanowienie zostanie zbadane przez Sąd pod kątem zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.