III SA/Wa 3858/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Sędziowie Asesor WSA Hieronim Sęk, Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi K. [...] S.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie postępowania restrukturyzacyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] maja 2006 r., nr [...] 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz K. [...] S.A. kwotę 740 zł (słownie: siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 29 października 2002 r. C. SA w S. (obecnie: K. SA w T.) – Skarżąca w rozpatrywanej sprawie, wniosła o restrukturyzację zaległości podatkowych na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.). Zaległości w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku obrotowego 1.10.1998 r. -30.09.1999 r. wynikały z zaskarżonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzji Izby Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2001 r. Ze względu na spór dotyczący rzeczywistej wysokości zaległości w podatku od towarów i usług postępowanie restrukturyzacyjne zostało zawieszone do czasu uprawomocnienia się decyzji wymiarowej. Ostateczna decyzja określająca kwotę różnicy podatku naliczonego nad należnym do zwrotu, kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wskazane w decyzji miesiące oraz ustalająca dodatkowe zobowiązanie podatkowe wydana została w dniu [...] lipca 2003 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzją z dnia [...] września 2003 r. o warunkach restrukturyzacji ustalił ogólną kwotę należności objętych restrukturyzacją z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 1.10.1998 r. do 30.09.1999 r. Odmówił jednakże objęcia postępowaniem restrukturyzacyjnym dodatkowego zobowiązania podatkowego ustalonego przywołaną wyżej decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W.. Orzeczenie to zostało zaskarżone przez Stronę. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. uchylił decyzję organu pierwszej instancji w całości i ustalił kwotę należności objętych restrukturyzacją, wynikającą z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W., wskazując iż objęte nią jest również dodatkowe zobowiązanie podatkowe decyzją tą ustalone. Pismem z dnia 26 lipca 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. poinformował Skarżącą o wynikającym z art. 12 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291) obowiązku zaopiniowania przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów projektów pomocy indywidualnej na restrukturyzację w celu ich notyfikacji przez Komisję Europejską. Skarżącą zobowiązano jednocześnie do wystąpienia do Prezesa UOKiK z wnioskiem o wydanie opinii projektu pomocy indywidualnej na restrukturyzację w terminie 30 dni po upływie roku od dnia otrzymania decyzji o warunkach restrukturyzacji, tj. nie później niż do dnia 28 stycznia 2005 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r. organ pierwszej instancji zawiesił postępowanie restrukturyzacyjne do czasu wydania przez Komisję Europejską decyzji w przedmiocie oceny projektu pomocy indywidualnej. Postępowanie w sprawie restrukturyzacji podjęto na wniosek Skarżącej w dniu 6 stycznia 2006 r. Następnie organ I instancji postępowanie restrukturyzacyjne zakończył decyzją z dnia [...] maja 2006 r. o jego umorzeniu. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, iż przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji organy restrukturyzacyjne obowiązane są zbadać, czy przedsiębiorca wykonał w całości plan restrukturyzacji przedstawiony wraz z wnioskiem o restrukturyzację oraz ocenić, czy zamierzone i zrealizowane działania doprowadziły do poprawy jego sytuacji finansowej związanej z dalszym prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej. Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy stwierdził, iż działania gospodarcze zakładane w "Programie restrukturyzacji C. SA w S. nie zostały zrealizowane, gdyż następca prawny C., tj. K. realizowała własny plan restrukturyzacji, a mianowicie "Plan restrukturyzacji K. S.A. na lata 2003-2005", który zakładał inne cele, środki i metody działania niż program opracowany przez C. Zauważył przy tym, iż program K. przesłany został do organu dopiero w sierpniu 2004 r., tj. po wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. decyzji o warunkach restrukturyzacji. Organ pierwszej instancji porównał założenia obu programów restrukturyzacji i stwierdził, że program K. nie przewidywał żadnych działań zmierzających do poprawy sytuacji i dalszego rozwoju Oddziału w S., bowiem oddział ten wytypowany został do wyłączenia z produkcji, co faktycznie nastąpiło już w 2004 r. Powyższe - zdaniem organu pierwszej instancji - wskazuje że w przypadku C. cel restrukturyzacji nie został osiągnięty, co oznacza, że nie jest możliwe zakończenie postępowania restrukturyzacyjnego w drodze umorzenia zaległości podatkowych. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zwrócił ponadto uwagę na zmianę zasad udzielania ulg w spłacie należności podatkowych dokonaną po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Wskazał mianowicie że kwestie te reguluje obecnie ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. Powołując się na wyjaśnienia Ministerstwa Finansów wskazał, że w przypadku udzielenia pomocy przed akcesją – gdy decyzja o warunkach restrukturyzacji została wydana przed dniem 1 maja 2004 r. – pomoc ta nie podlega zgłoszeniu do Komisji Europejskiej, chyba że przedsiębiorca dokonywał modyfikacji planu, wnioskował o nową pomoc na restrukturyzację lub proces restrukturyzacji nie jest realizowany przez tego przedsiębiorcę zgodnie z warunkami określonymi w momencie wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy organ pierwszej instancji stwierdził, że dokonana przez K. modyfikacja planu restrukturyzacyjnego złożonego przez C. polegająca na zastąpieniu go własnym "Planem restrukturyzacji K. SA na lata 2003-2005" oraz realizowanie przez nią procesu restrukturyzacji niezgodnie z warunkami określonymi w momencie wydania decyzji o warunkach restrukturyzacji wyklucza możliwość uznania ewentualnej pomocy za pomoc przedakcesyjną. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców poprzez jego bezpodstawne zastosowanie w sprawie; art. 21 ust. 1 pkt 1 oraz art. 4 w/w ustawy poprzez jego niezastosowanie w pierwszym przypadku, oraz bezpodstawne zastosowanie w sprawie w przypadku drugim. Zarzuciła ponadto naruszenie procedury, w szczególności art. 210 § 4 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołania Skarżąca zawarła polemikę ze stwierdzeniem organu pierwszej instancji, iż w jej przypadku – z uwagi na modyfikację planu restrukturyzacyjnego - nie może być mowy o pomocy przedakcesyjnej. Zauważyła mianowicie, że nie dokonała ona modyfikacji tego planu, lecz wprowadziła w nim zmiany dostosowujące go do stanu faktycznego sprawy, tj. przejęcia przez Skarżącą C. Wyraziła przy tym pogląd, iż realizację warunków restrukturyzacji S. należy oceniać przez pryzmat działań Spółki jako całości, a nie poszczególnych cukrowni wchodzących w jej skład. Na poparcie swojego stanowiska przywołała decyzje o zakończeniu restrukturyzacji wydane przez inne organy w stosunku do innych cukrowni, które na skutek przejęcia stały się następnie częściami składowymi Spółki. Odwołując się do istoty sukcesji praw i obowiązków Skarżąca podkreśliła iż przejęcie Sokołowa wymusiło zmianę planu jego restrukturyzacji, poprzez uwzględnienie celów Spółki jako całości. W konsekwencji w procesie restrukturyzacji musiała ona realizować własny plan restrukturyzacji a nie – częstokroć z nim sprzeczne - plany poszczególnych cukrowni, które w wyniku przejęcia straciły swoje byty prawne. Tym samym – oceniając przed wydaniem decyzji o zakończeniu restrukturyzacji wykonanie planu restrukturyzacji, organ pierwszej instancji powinien był ocenić realizację celu restrukturyzacji w stosunku do Skarżącej, a nie wobec podmiotu który przestał istnieć. Przywołując regulację zawartą w ustawie o restrukturyzacji Skarżąca zarzuciła ponadto organowi pierwszej instancji, iż uzależniając wydanie decyzji o umorzeniu zaległości podatkowych od osiągnięcia celu restrukturyzacji wprowadził on warunek nieprzewidziany wprost w przepisach tej ustawy. Podniosła przy tym, iż dla pozytywnego zakończenia restrukturyzacji wystarczającym jest sam fakt podejmowania przez przedsiębiorcę działań restrukturyzacyjnych. Uzasadniając zarzut naruszenia procedury Skarżąca wskazała, iż w decyzji organu pierwszej instancji brak jest jej uzasadnienia prawnego. Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji podzielił pogląd, iż Skarżąca dokonała modyfikacji planu restrukturyzacji C. zakładającego osiągnięcie trwałej poprawy jej wyniku finansowego i perspektywy rozwoju w przyszłym okresie, zamieniając go na własny plan zakładający likwidację C.. Modyfikacja ta zdaniem organu odwoławczego wyklucza z kolei możliwość uznania pomocy w niniejszej sprawie za pomoc przedakcesyjną. Za niezasadny uznał zarzut dotyczący umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego w oparciu o nieznany ustawie o restrukturyzacji warunek osiągnięcia celu restrukturyzacji, wskazując, iż dla pozytywnego zakończenia restrukturyzacji przedsiębiorca powinien wykazać że na skutek realizacji procesu restrukturyzacji nastąpiła poprawa jego sytuacji finansowej. Odwołując się do uzasadnienia projektu ustawy o restrukturyzacji organ odwoławczy zauważył przy tym, iż celem jej uchwalenia nie było bezwarunkowe umarzanie należności publicznoprawnych lecz radykalne oddłużenie przedsiębiorstw. Ustosunkowując się do faktu wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. decyzji o umorzeniu zaległości podatkowych przejętej przez Skarżącą C. zauważył, iż decyzja ta wydana została w innym stanie prawnym, tj. przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Za bezpodstawny organ odwoławczy uznał również zarzut naruszenia art. 210 § 4 w związku z art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca powtórzyła w całości argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W., wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji umarzającej postępowanie restrukturyzacyjne prowadzone wobec Skarżącej, która w ocenie organów podatkowych nie wykonała przedłożonego przy wniosku o restrukturyzację programu restrukturyzacji i nie osiągnęła celu restrukturyzacji tj. poprawy sytuacji finansowej. Podstawą prawną rozstrzygnięcia, wskazaną w decyzji organu I instancji był art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 1a ustawy restrukturyzacyjnej. Zgodnie z tym przepisem po upływie 15 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji, a w przypadku decyzji o warunkach restrukturyzacji doręczonych przed dniem 31 grudnia 2002 r. nie później niż do dnia 30 kwietnia 2004 r., z zastrzeżeniem ust. 1a i 3 organ restrukturyzacyjny umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli warunki restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 tejże ustawy, nie zostały spełnione. Stosownie do art. 21 ust. 1a ustawy restrukturyzacyjnej decyzję, o której mowa w ust. 1, organ restrukturyzacyjny wydaje po przedłożeniu przez przedsiębiorcę informacji o spełnieniu warunków restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 lub 10a, jednak nie wcześniej niż po upływie roku od dnia doręczenia decyzji o warunkach restrukturyzacji. Jak wynika z akt sprawy oraz uzasadnienia decyzji organów podatkowych Skarżąca informację taką złożyła. Natomiast art. 21 ust. 3 ustawy restrukturyzacyjnej, przewidujący niezwłoczne wydanie decyzji o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego, nie miał w sprawie zastosowania, jako że wobec Skarżącej nie zostało wszczęte ani postępowanie likwidacyjne, ani upadłościowe. Warunki, których niespełnienie skutkuje umorzeniem postępowania restrukturyzacyjnego w oparciu o art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej to: wpłacenie opłaty restrukturyzacyjnej (art. 10 ust. 1 pkt 2) oraz brak w dniu wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji zaległości z tytułu należności nieobjętych restrukturyzacją, a należących do właściwości organu restrukturyzacyjnego (art. 10 ust. 1 pkt 3). Skarżąca spełniła warunek wynikający z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy restrukturyzacyjnej. Wywiązała się również z obowiązku uiszczenia opłaty restrukturyzacyjnej, określonej w art. 19 ww. ustawy, które to okoliczności zostały potwierdzone w decyzjach organów podatkowych. Z powyższego wynika jednoznacznie, że Skarżąca dopełniła warunków określonych w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy restrukturyzacyjnej. Skoro zaś ustawodawca w art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego przewidział dla sytuacji, gdy warunki te nie zostały spełnione, to brak było podstaw do wydania wobec Skarżącej decyzji, o której mowa w tym przepisie. Sąd zauważa, że w swojej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej niewłaściwie interpretuje art. 21 ust. 1 ustawy restrukturyzacyjnej. Wśród warunków, od których zależne jest wydanie decyzji o zakończeniu restrukturyzacji polegającej na stwierdzeniu umorzenia należności objętych restrukturyzacją wymienił bowiem realizację zgłoszonego programu i osiągnięcie celu restrukturyzacji w postaci poprawy sytuacji finansowej. Tymczasem do warunku takiego nie odwołuje się ani art. 21 ust. 1 pkt 1, ani też art. 21 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy. Przewidziany w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej - jako warunek umorzenia niektórych rodzajów należności objętych restrukturyzacją (w tym podatków) -obowiązek złożenia programu restrukturyzacji oraz informacji zawierającej dane o bieżącej sytuacji przedsiębiorcy nie został powtórzony w art. 21 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy. Jednakże nadmienić wypada, że organy podatkowe stwierdziły, że Skarżąca warunek ten także spełniła. Późniejsze przekształcenia organizacyjne podatnika, polegające na wchłonięcie go przez inny podmiot przy przejęciu przez ten podmiot wszelkich podatkowych praw i obowiązków (a więc także uprawnień wynikających z ustawy restrukturyzacyjnej) oraz realizacja innego programu naprawczego po wydaniu decyzji o warunkach restrukturyzacji nie mogły wobec powyższego wywołać żadnych konsekwencji prawnych. Z tego względu stwierdzić należy, że organy podatkowe umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego prowadzonego wobec Skarżącej oparły na okolicznościach nie wymienionych we wskazanym jako podstawa prawna decyzji art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej. Uzasadniając swoje stanowisko odwołały się do istoty i celu, jakiemu miała służyć restrukturyzacja przedsiębiorców, wskazując na art. 1 ust. 2 ustawy restrukturyzacyjnej, zgodnie z którym restrukturyzacją są objęci przedsiębiorcy, o których mowa w przepisach o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców, w szczególności którzy tracą zdolność do konkurowania na rynku, wyrażającą się zwłaszcza w znacznym stopniu: zmniejszeniem obrotów, nadmierną zdolnością produkcyjną, wzrostem zapasów, spadkiem zyskowności lub ponoszeniem strat, jak również wzrostem zadłużenia i brakiem możliwości uzyskania bankowych kredytów, poręczeń lub gwarancji. Przepis ten określa zatem krąg podmiotów, których restrukturyzacja dotyczy, a nie cele restrukturyzacji, jak to wskazały organy podatkowe. Okoliczność czy określony przedsiębiorca może być objęty restrukturyzacją podlega badaniu na etapie rozpatrywania jego wniosku o wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego. Skarżąca, w ocenie organu restrukturyzacyjnego, spełniła przesłanki określone tym przepisem, o czym świadczy fakt objęcia jej procesem restrukturyzacji i wydania decyzji o jego warunkach. Ustawodawca określając przesłanki, których zaistnienie skutkuje umorzeniem postępowania restrukturyzacyjnego nie odwołał się ani do celu restrukturyzacji, ani też warunków określonych decyzją o warunkach restrukturyzacji, wydawaną na podstawie art. 18 ustawy restrukturyzacyjnej. Jednoznacznie wskazał na warunki określone w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy. Oznacza to, że postępowanie restrukturyzacyjne podlega umorzeniu jedynie w przypadku, gdy przedsiębiorca nie uiścił opłaty restrukturyzacyjnej albo posiada zaległości lub wszczęto wobec niego postępowanie likwidacyjne bądź upadłościowe. W tym stanie rzeczy niezasadne było powołanie się organów podatkowych na niezrealizowanie przez Skarżącą przedłożonego w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego programu restrukturyzacji i nieosiagnięcie zakładanych programem celów. Wymóg ten nie wynika ani z art. 21, ani też art. 10 ustawy restrukturyzacyjnej. Również w decyzji o warunkach restrukturyzacji nie postawiono tego rodzaju wymogów. Warunki takie nie mogłyby być zresztą uznane za skuteczne w świetle art. 18 ustawy restrukturyzacyjnej, określającego elementy decyzji o restrukturyzacji. Okoliczności te rodzaju mogły mieć znaczenie prawne jedynie przed wydaniem decyzji o warunkach restrukturyzacji, albowiem w ustępie 7 art. 18 cyt. ustawy stwierdzono, że jeżeli z analizy danych wymienionych w ustępie 1 wynika, że zamierzone działania przedsiębiorcy nie rokują powodzenia w przeciwdziałaniu zjawiskom, o których mowa w art. 1 ust. 2, organ restrukturyzacyjny wydaje decyzję o umorzeniu wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego. Z unormowań art. 18 ust. 1 i ust. 7 wynika zatem, że niedokonanie na tym etapie umorzenia wszczętego postępowania restrukturyzacyjnego w trybie ust. 7, a wydanie decyzji o warunkach restrukturyzacji wskazuje przedsiębiorcy ubiegającemu się o restrukturyzację, że spełnienie przez niego warunków tej decyzji, uwzględniającej przesłanki restrukturyzacyjne określone w art. 10 ust. 1 i 2 ustawy, spowoduje umorzenie należności podlegających restrukturyzacji w trybie art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy takim unormowaniu art. 21 ust. 1 ustawy uregulowanie pomieszczone w ustępie 1a art. 21 uzależniające wydanie decyzji od przedłożenia przez przedsiębiorcę informacji o spełnieniu warunków restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 lub 10a, w przypadku złożenia stosownej informacji i spełnienia przez przedsiębiorcę warunków restrukturyzacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy nie może być interpretowane w ten sposób, że pozytywna decyzja uzależniona jest od oceny spełnienia programu. Na tym bowiem etapie postępowania restrukturyzacyjnego stwierdzenie, że przedsiębiorca spełnił warunki określone wobec niego w decyzji o warunkach restrukturyzacji, wynikające z art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 tej ustawy, skutkować winno w świetle art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy stwierdzeniem umorzenia należności podlegających restrukturyzacji. Albowiem chociaż ustawodawca w art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej nałożył na przedsiębiorców obowiązek przedłożenia informacji o ich bieżącej sytuacji finansowej, w tym danych wymienionych w art. 1 ust. 2, a art. 21 ust. 1a postanowił, że decyzję o zakończeniu restrukturyzacji wydaje się po przedłożeniu informacji o spełnieniu warunków określonych w art. 10 lub 10a, to nie stworzył organom restrukturyzacyjnym możliwości uwzględnienia oceny tej sytuacji i sposobu realizacji programu restrukturyzacji przy podejmowaniu decyzji na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej. Skoro organy podatkowe stwierdziły, że Skarżąca spełniła warunki określone w art. 10 ust. 2 i 3 ustawy restrukturyzacyjnej, to brak było podstaw do wydania decyzji o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Decyzje, jakie zapadły w niniejszej sprawie wydane zatem zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 21 ust. 1 pkt 2 ustawy restrukturyzacyjnej. Wskazać należy ponadto, że podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie mogą być interpretacje prawne Ministerstwa Finansów. Nie może także ograniczać uprawnień podmiotu restrukturyzowanego okoliczność nieuregulowania sposobu zakończenia postępowań nieukończonych do dnia 30.04.2004 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ oceni istnienie określonych w art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy restrukturyzacyjnej przesłanek umorzenia należności podlegających restrukturyzacji. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z 2004 r. Nr 162, poz. 1692, powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") należało orzec jak w sentencji. Zakres w jakim uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 p.p.s.a.