III SA/Wa 387/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że nie dysponuje środkami pieniężnymi na rachunkach bankowych, które pozwalałyby na wykonanie zobowiązania podatkowego. Ponadto wskazała, że obecnie znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej, gdyż w dwóch poprzednich latach obrotowych wykazała stratę z działalności operacyjnej. Nie posiada również dostatecznego majątku ruchomego czy nieruchomego, na którym można byłoby ustanowić zastaw lub hipotekę. Zyski osiągane przez Spółkę przeznaczone są w pierwszej kolejności na pokrycie kosztów niezbędnych do kontynuowania prowadzonej działalności. Zdaniem Skarżącej zapłata zobowiązania podatkowego w wysokości 214.960 zł negatywnie wpłynie na wypłacalność Spółki w zakresie zobowiązań z tytułu umów najmu lokali handlowych, co doprowadzi do utraty możliwości prowadzenia działalności w kluczowych lokalizacjach, a w konsekwencji do obniżenia przychodów i zwiększenia ryzyka upadłości. Skarżąca wskazała ponadto na zagrożenie utraty pakietu franczyzowego z marką "[...]". Skarżąca stwierdziła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może również spowodować konieczność redukcji zatrudnienia. Spółka podała, że nie ma możliwości uzyskania pożyczki, ani kredytu bankowego w celu spłaty zobowiązania podatkowego. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Spółka wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje poniesienie istotnej szkody majątkowej, a także skutki trudne do odwrócenia. Do wniosku załączono szereg dokumentów, m.in.: wyciągi z rachunków bankowych, rachunek zysków i strat, deklarację podatkową CIT – 8 za 2016 r., zestawienie przychodów i kosztów w grudniu 2017 r., faktury VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., przywoływanej dalej jako: "p.p.s.a.") zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., II SA/Bk 352/06). Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05). Sąd w kwestii wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do przedstawienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. Zadaniem sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za uwzględnieniem jej wniosku. Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej, ponieważ Skarżąca nie wykazała, aby wykonanie decyzji, przy jej sytuacji finansowej, spowodowało ryzyko niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedłożone przez Spółkę dokumenty odnoszące się do jej stanu finansowego i majątkowego wskazują co prawda, że w dwóch poprzednich latach obrotowych nie osiągnęła ona zysku, jednak należy wyjaśnić, że sam fakt odnotowania straty, która powstaje na skutek wystąpienia nadwyżki kosztów nad przychodem, nie świadczy automatycznie o złej sytuacji finansowej. Nie jest wykluczone, że podmiot wykazujący stratę bilansową w danym roku dysponuje równocześnie dużymi zasobami pieniężnymi. Przy ocenie sytuacji płatniczej przedsiębiorców miarodajna jest natomiast kategoria przychodu, bowiem istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów tak, aby w końcowym rozliczeniu minimalizować lub w ogóle eliminować obciążenia podatkowe. Tymczasem z nadesłanych dokumentów wynika, że Skarżąca w 2016 r. odniosła przychód w kwocie niespełna 8.5 mln zł, zaś do końca września 2017 r. – 6 mln zł (rachunek zysków i strat, k. 104 akt sądowych, zeznanie CIT – 8, k. 107 akt sądowych). Ponadto, na jej koszty działalności operacyjnej złożyły się amortyzacja i usługi obce w znacznych kwotach. Należy również zauważyć, że z przedstawionego przez Skarżącą zestawienia przychodów i kosztów za grudzień 2017 r. (k. 112 akt sądowych), a także z analizy operacji dokonanych na rachunkach bankowych można wyprowadzić wniosek, że Spółka aktywnie uczestniczy w obrocie gospodarczym oraz że odnosi regularne przychody z 6 lokali usługowych. W ocenie Sądu z powyższego nie wynika wystąpienie potencjalnego zagrożenia zachwiania stabilizacji finansowej Skarżącej wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka w niezakłócony sposób prowadzi działalność gospodarczą dużych rozmiarów, ma więc możliwość regulowania zobowiązań podatkowych, jednorazowo lub w ratach, ze środków pochodzących z przychodu. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie było zatem podstaw do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.