III SA/Wa 39/11

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżący J. M. przesłał formularz PPF, w którym wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje dochód średnio ok. 1.700 zł brutto. Podniósł, że zajęto wszystkie jego konta bankowe, w tym konto prywatne. Wszystkie środki są więc automatycznie przekazywane na konto urzędu skarbowego. To zmusiło Skarżącego do ograniczenia działalności gospodarczej. Aktualnie Skarżący wyczerpał wszystkie oszczędności i brakuje mu już środków na podatki i składki. Skarżący wyraził obawę, że z uwagi na to, iż nie może otrzymywać pieniędzy od kontrahentów zmuszony będzie zawiesić działalność. Zajęte są również ruchomości i nieruchomości. Poza domem Skarżący nie posiada majątku. W dołączonym do formularza piśmie Skarżący sprecyzował, że domaga się zwolnienia od wpisu sądowego. Przedstawił zestawienie ponoszonych wydatków, fakturę dokumentującą sprzedaż samochodu, listę blokad na rachunku, wyciągi bankowe, zeznania podatkowe, fakturę za usługi telekomunikacyjne, listę płac, kopie opłat do ZUS i urzędu skarbowego, zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego, tytuł wykonawczy, postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Skarżący ubiega się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu sądowego w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że ciężar dowodu w zakresie przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy spoczywa na stronie. Wobec tego pochodzące od niej informacje na temat jej możliwości płatniczych, powinny być na tyle szczegółowe, by możliwa była ocena rzeczywistej kondycji finansowej strony. Sygn. akt III SA/Wa 39/11 Tymczasem w niniejszej sprawie brak jest pełnych informacji koniecznych do stwierdzenia, że Skarżący spełnił powyższą przesłankę. Po pierwsze Skarżący nie ujawnił sytuacji finansowej żony. W urzędowym formularzu PPF w ogóle nie uwzględnił żony jako członka rodziny. O tym, że Skarżący pozostaje w związku małżeńskim świadczy chociażby treść postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, jak również lektura formularza PPF nadesłanego w marcu br. do sprawy III SA/Wa 556/11. Dodatkowo tym samym, co Skarżący, adresem posługuje się M. M. (córka), na rzecz której w marcu br. Skarżący sprzedał samochód ciężarowy i którą uwzględnił on wcześniej jako członka rodziny. Po drugie Skarżący podał, że jedynym jego majątkiem jest dom w S.. Tymczasem na wyciągu bankowym czy też pieczęci firmowej widnieje adres w O. przy ul. S. [...]. Skarżący nie wyjaśnił tej rozbieżności. Dodatkowo z treści wspomnianego wyżej postanowienia wynika, że żona Skarżącego osiągnęła w latach 2009-2010 przychód z wynajmu. Niewykluczone, że przedmiotem tego najmu jest właśnie nieruchomość w O.. Po trzecie istotnie rachunki bankowe (firmowe i prywatne) Skarżącego zostały zajęte. Analiza przepływów finansowych na tych rachunkach nie potwierdza jednak jakoby wszystkie wpływające na nie środki były automatycznie przekazywane na konto urzędu skarbowego. Przeciwnie przykładowo w kwietniu br. dokonano z rachunku prywatnego wypłaty kwoty 20.000 zł. Po czwarte Skarżący nie uprawdopodobnił faktu zajęcia przez urząd skarbowy posiadanych nieruchomości. Na okoliczność tę powołał się w formularzu PPF. Natomiast wśród nadesłanych materiałów znalazły się jedynie zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego (z listopada 2010 r., z lutego i marca 2011 r., oraz zajęciu środka transportu (sprzedanego następnie M. M.). Po piąte Skarżący nie wykonał wezwania referendarza sądowego z 14 lipca 2011 r. wystosowanego do niego w związku z toczącym się równolegle postępowaniem o przyznanie prawa pomocy w sprawie III SA/Wa 556/11. W szczególności nie przesłał deklaracji VAT-7, informacji o wysokości przychodów i kosztach ich uzyskania osiągniętych w 2011 r., informacji o posiadanych wierzytelnościach i zadłużeniu. Tymczasem dokumenty te pozwoliłyby rozeznać się w aktualnym rozmiarze prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Sygn. akt III SA/Wa 39/11 Mając na uwadze wszystkie opisane wyżej okoliczności, jak również to, że Skarżący w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą (ponosząc związane z tym wydatki o charakterze publicznoprawnym – opłaty do ZUS i urzędu skarbowego, jak i prywatnoprawnym – zakup materiałów budowlanych) należy uznać, iż Skarżący nie wykazał, że jego wniosek o zwolnienie od wpisu sądowego zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.