III SA/Wa 3900/14
PostanowienieWSA w Warszawie2015-11-09
Skład orzekający: Lucyna Kaligowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Finansów w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania, który jedynie zapoznał się z aktami sprawy i stawił się na rozprawie, należy się wynagrodzenie w wysokości 240 zł plus VAT?Ratio decidendi
Radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu, który w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Finansów w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania jedynie zapoznał się z aktami sprawy i stawił się na rozprawie, należy się wynagrodzenie w wysokości 240 zł plus VAT, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, gdyż przedmiotem zaskarżenia było postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, a nie należność pieniężna.Stan faktyczny
Skarżąca M.J. została zwolniona z kosztów sądowych i ustanowiono dla niej radcę prawnego W.K. z urzędu. Radca prawny W.K. zgłosił wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej po rozprawie, na której sąd oddalił skargę skarżącej na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania. Sąd przyznał radcy prawnemu W.K. wynagrodzenie w kwocie 295,20 zł, w tym opłatę w wysokości 240 zł i 23% VAT w kwocie 55,20 zł.Rozstrzygnięcie
Przyznano ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego W. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł.Pełny tekst orzeczenia
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Lucyna Kaligowska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi M.J. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania postanawia przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego W. K. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i 20/100), w tym: tytułem opłaty kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100)
Postanowieniem z 28 kwietnia 2015 r. zwolniono Skarżącą M. J. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jej rzecz radcę prawnego, którym wyznaczony został W. K. . Ten na rozprawie w dniu 5 listopada 2015 r. zgłosił wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, oświadczając, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Wyrokiem z 5 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącej.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) radców prawnych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do zapoznania się z aktami sprawy oraz stawiennictwa na rozprawie. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 240 zł, o czym stanowi § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, nie zaś należność pieniężna. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 29.07.2026. · Źródło