III SA/Wa 391/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2014 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej oddala skargę I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Prezydent W. decyzją z [...] stycznia 2013r., na podstawie art. 21 § 3 i 4, art. 53 § 4, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm.; dalej zwana: "O.p.") oraz art. 15 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. Nr 95, poz. 613 ze zm.; dalej zwana: "u.p.o.l.") ustalił Skarżącemu – A. N. zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty targowej za sprzedaż w dniach 17 i 21 sierpnia 2012r. przy ul. [...] w W., w łącznej wysokości 1000 zł. Prezydent wyjaśnił, że opłatę targową pobiera się na dokonywania sprzedaży na targowiskach – wszelkie miejsca, gdzie prowadzona jest sprzedaż, bez względu na to, kto jest właścicielem targowiska i czy jest ono prowadzone w miejscu do tego przeznaczonym. Targowiskiem jest każde miejsce, w którym prowadzony jest handel – chodnik, przejście podziemne, ulicę; każde miejsce i to zarówno te, którego lokalizację ustaliła gmina, jak również każde inne miejsce (por. wyrok NSA sygn. akt SA/Po 207/93). Skarżący ww. dniach niewątpliwie prowadził działalność handlową poza miejscem wyznaczonym, sprzedając owoce i warzywa, co potwierdzają protokoły pracowników Urzędu [...], które podpisał Skarżący. Skarżący w wyjaśnieniach z 5 listopada 2012r. wskazał, że zawarł umowę najmu powierzchni handlowej przy ul. [...]. Natomiast pracownicy sporządzający protokoły kontroli potwierdzili 13 grudnia 2012r., że Skarżący sprzedawał poza miejscem wyznaczonym do handlu, bez zgody zarządcy terenu i wskazali, że targowisko Skarżącego obejmowało działki stanowiące własność: a) [...] nr [...] z obrębu [...] oraz b) prywatną nr [...] z obrębu [...]. Skarżący posiadał dowód potwierdzający zapłatę w dniach 17 i 21 sierpnia 2012r. opłaty targowej - 8 zł za targowanie na targowisku miejskim – niezgodnie ze stawką opłaty określoną w załączniku Nr 1 do Uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 16 kwietnia 2009r. nr LII/1600/2009 w sprawie ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej, która wynosi 500zł (§ 1, 2, 3 i 6 pkt 2). 2. Skarżący w odwołaniu z 29 stycznia 2013r. wniósł o uchylenie ww. decyzji i ustalenie, że opłata targowa jest nienależna. Podniósł, że błędnie wskazano miejsce, w którym dokonywał handlu, co kwestionował od początku, po tym, gdy inspektorzy przeprowadzili kontrolę prawidłowości poboru opłaty handlowej. Wyjaśnił, że stoisko na którym prowadził handel było umiejscowione na działce na ul. [...] nr [...], a nie nr [...], gdzie mieści się budynek ze sklepem zielarskim i wulkanizacją i gdzie nie można handlować. Skarżący wskazał, że zawarł umowę wynajmu powierzchni handlowej z właścicielem działki P. K., a opłata nałożona przez organ jest krzywdząca i przekracza jego możliwości finansowe, gdyż utrzymuje się z niewielkiej renty. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej zwane: "SKO") decyzją z [...] listopada 2013r. utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta W., podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną. SKO w uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z § 6 ww. uchwały nr LII/1600/2009 dzielnica [...] jest podzielona na dwie strefy: I oraz la - w której handel prowadzony jest poza miejscami wyznaczonymi. W załączniku nr 1 do Uchwały wskazano, że przy sprzedaży ze stałych lub ruchomych stoisk handlowych artykułów spożywczych, przemysłowych w strefie I pobiera się stawkę w wysokości 8 zł, natomiast w strefie la stawka wynosi 500 zł. SKO zwróciło również uwagę na treść art. 16 u.p.o.l, z którego wynika, że zwalania się od opłaty targowej osoby i jednostki dokonujące sprzedaży na targowiskach, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Przepis ten nie ma zastosowania do osób, które są podatnikami podatku od nieruchomości i prowadzą działalność: sprzedaż towarów na targowisku poza miejscem, od którego płacą podatek od nieruchomości; opłata targowa dotyczy tylko powierzchni nieobjętej tym podatkiem (wyrok NSA z 12 kwietnia 1994r. sygn. akt SA/Wr 26/94, Prawo Gospodarcze 1994/4/16). Zwolnienie z ww. przepisu ma zastosowanie do osób, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach i jednocześnie prowadzą tam sprzedaż. Tym samym, jeśli handlujący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości, nie jest zwolniony na mocy ww. przepisu. Właściciel płaci więc podatek od nieruchomości, a posiadacz zależny płaci opłatę targową. Okoliczność, iż Skarżący zawarł umowę najmu powierzchni handlowej z właścicielem działki, nie zwalniała go z obowiązku uiszczania opłaty targowej w wysokości wskazanej w cytowanej wyżej uchwale. SKO podniosło też, że Skarżący prowadził handel przy ul. [...] w rej. nr [...], czyli w miejscu, które nie zostało wyznaczone do prowadzenia handlu, w związku z czym stanowiło strefę la z ww. uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy. W strefie tej, dzienna stawka opłaty targowej wynosi 500 zł. Uprawnieni inkasenci z Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami [...] pobrali natomiast od Skarżącego opłatę targową w wysokości 8 zł, zatem niezgodna z ww. uchwałą. Z protokołów kontroli prawidłowości poboru opłaty targowej z załączoną dokumentacją fotograficzną, sporządzonych 17 i 21 sierpnia 2012r. i podpisanych przez Skarżącego wynika, iż Skarżący sprzedawał warzywa i owoce na stoisku ruchomym, bez zgody zarządcy terenu na ul. [...] w rej nr. [...], w strefie la. Prawidłowo więc Prezydent W. ustalił, iż w ww. dniach był zobowiązany do uiszczenia opłaty targowej we wysokości 500 zł. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący podniósł, że decyzja SKO narusza art. 15 ust. 1 i art. 16 u.p.o.l. w związku z § 6 ww. uchwały Rady m.st. Warszawy z 16 kwietnia 2009r., gdyż Inspektorzy Urzędu [...], którzy przeprowadzili kontrolę handlu przy ul. [...] wskazali niezgodnie z rzeczywistością, że Skarżący sprzedawał na ul. [...] nr [...] (budynek ze sklepem zielarskim i wulkanizacją, w związku z czym nie ma tam możliwości handlu), mimo, iż jego stoisko znajdowało się na działce nr [...]. Ponownie powołał się na umowę najmu powierzchni handlowej z właścicielem działki [...]. Zdaniem Skarżącego błędne było też powołanie się przez SKO na art. 16 u.p.o.l., bo opłacił on podatek w wysokości 8zł. 5. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargę należało oddalić jako niezasadną. 2. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana: "P.p.s.a."), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) i pkt 2 P.p.s.a.). 3. Sąd, rozpoznający sprawę w związku ze złożoną przez Skarżącego skargą, po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, stwierdza, że nie mogły być one uznane za zasadne. 4. Sad, po pierwsze zauważa, że w świetle akt sprawy, jak też w świetle stanowiska samego Skarżącego zawartego w skardze Skarżący dokonywał on sprzedaży przy ul. [...] i ul. [...], płacąc inkasentowi opłatę targową w wysokości 8 zł i w chwili wpłaty ww. opląty nie podnosząc, że jest uprawniony do umownego korzystania z nieruchomości o nr [...]. Sąd zauważa również, że z dwóch protokołów kontroli podpisanych przez Skarżącego 17 i 21 sierpnia 2012r., a znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, wynika, że miejsce, w którym sprzedał Skarżący zostało usytuowane przy dwóch ulicach: [...] i [...]. Inspektorzy, którzy dokonywali kontroli prawidłowości wpłat opłaty targowej w notatce służbowej, która również znajduje się w aktach administracyjnych, wskazali, że budynek przy ul. [...] jest najbliższą budowlą obrębu [...], w którym położone są obie wyżej wskazane działki, przy których handlował Skarżący: o nr [...] (własność prywatna – [...]) i o nr [...] (własność miasta [...] – [...]). Wskazano również, że ww. kontroli dokonano w obecności Skarżącego i dwóch funkcjonariuszy straży miejskiej, a Skarżący nie kwestionując handlu poza miejscem wyznaczonym, podpisał protokół. Sąd w związku z tym stwierdza, że jeśli prowadzone przez Skarżącego stoisko handlowe, choćby w części zajmowało grunt, który nie należy do prywatnego właściciela, należało z tytułu sprzedaży na tej części nieruchomości – targowisku (wszelkie miejsce, w którym prowadzony jest handel) pobrać prawidłową wysokość opłaty targowej. Skoro działka o nr ewidencyjnym [...] obrębu [...] nie stanowiła własności prywatnej i nie była wyznaczona do prowadzenia handlu, należało od dokonywanej na niej sprzedaży pobrać prawidłową wysokość opłaty targowej, według § 1, 2, 3, 6 pkt 2 ww. uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z 16 kwietnia 2009r. nr LII/1600/2009 w sprawie ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej, która wynosi 500zł. Z przepisu § 6 pkt 2 ww. uchwały wynika, że strefa Ia obejmuje dzielnice [...], [...], [...], w których handel jest prowadzony poza miejscami wyznaczonymi. 5. Sąd podkreśla ponadto, że z akt sprawy wynika, że Skarżący jest wyłącznie najemcą miejsca pod stanowisko handlowe o powierzchni 15 m², na działce stanowiącej własność P. K. o nr [...], który w umowie z 16 sierpnia 2012r. wyraził zgodę na handel na ww. działce, za miesięczną opłatą w wysokości 300zł. Skarżący nie jest więc podatnikiem podatku od nieruchomości jedynie na tej podstawie, że jest najemcą części nieruchomości. Sąd wyjaśnia też, że nawet, gdyby przyjąć – czego nie potwierdzają jednoznacznie okoliczności faktyczne sprawy, że zgodnie z twierdzeniem Skarżącego handlował on wyłącznie na działce o nr [...] stanowiącej własność prywatną, a nie miasta [...] (z akt sprawy wynika, że Skarżący do handlu zajmował również działkę stanowiącą własność [...] o nr [...], za co wpłacił nieprawidłową stawkę opłaty targowej w wysokości 8 zł) - nie mógłby on skorzystać w odniesieniu do handlu na działce nr [...] ze zwolnienia przewidzianego w przepisie art. 16 u.p.o.l., do którego w sposób prawidłowy odwołało się SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W myśl przepisu art. 16 u.p.o.l., od opłaty targowej zwolnione są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które są podatnikami podatku od nieruchomości w związku z przedmiotami opodatkowania położonymi na targowiskach. Analizowane zwolnienie ma więc charakter podmiotowy, albowiem związane jest z osobami (jednostkami), które od przedmiotów opodatkowania położonych na targowisku (np. budowle) opłacają podatek od nieruchomości. Jeżeli więc osoby (podmioty) dokonujące sprzedaży na targowisku są jednocześnie podatnikami podatku od nieruchomości, od przedmiotów opodatkowania takich, jak m.in. hale używane do targów, aukcji, wystaw, boksów handlowych (lokali) znajdujących się na targowisku (wszelkie miejsce, w którym prowadzony jest handel), nie są one zobowiązane do zapłacenia opłaty targowej od sprzedaży dokonywanej w ww. budowlach. Możliwe jest zatem, w świetle art. 16 u.p.o.l. pobieranie opłaty targowej od osób, które nie są podatnika podatku od nieruchomości, a na wynajętej nieruchomości prowadzą handel. Reasumując skoro z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że Skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od wynajmowanej części działki o nr [...] (jedynie 15 m²), nie może on skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 16 u.p.o.l. w odniesieniu do tejże działki. Zauważyć też należy, że 6. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał, że zasadne jest oddalenie skargi na mocy art. 151 P.p.s.a.