III SA/Wa 3915/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Artur Kuś, Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2017 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z [...] kwietnia 2016 r. w sprawie solidarnej ze spółką i drugim członkiem zarządu odpowiedzialności S.G. za zaległość podatkową K. sp. z o.o. z siedzibą w W. z tytułu podatku od towarów i usług za okres styczeń-czerwiec, wrzesień, październik 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Z akt sprawy wynika, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęto na mocy postanowienia z [...] stycznia 2016 r. W dniu [...] kwietnia 2016 r. organ I instancji wydał decyzję orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej Skarżącego. Od tej decyzji Skarżący odwołał się. W odwołaniu podniósł, że przed wydaniem decyzji organ I instancji nie wyznaczył 7 dniowego terminu do zapoznania się z aktami sprawy. Ponadto podniósł niezgodność kwot zaległości za luty 2011 r. w porównaniu z kwotą wskazaną w upomnieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. (407.704 zł) a określoną w decyzji organu I instancji przenoszącej odpowiedzialność za zaległości podatkowe (375.559 zł). Zarzucił też brak ustalenia stanu faktycznego w zakresie istnienia podstaw do ogłoszenia upadłości spółki w trakcie pełnienia funkcji członka Zarządu K. sp. z o.o. jak też nie wykazano winy za nie złożenie wniosku o upadłość. Wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Izby Skarbowej wskazał na wstępie, iż zaległości wynikają z nieuiszczenia zobowiązań wykazanych przez wspomnianą spółkę w deklaracjach VAT-7 i ich korektach. Wyjaśnił, że w takiej sytuacji warunkiem dopuszczalności wszczęcia postępowania w stosunku do osoby trzeciej jest uprzednie wszczęcie postępowania egzekucyjnego z majątku spółki. W jego ocenie warunek ten został w niniejszej sprawie spełniony. W związku z nieuregulowaniem przez spółkę zobowiązań wystawiono bowiem tytuły wykonawcze, które wraz ze stosownymi zawiadomieniami doręczono spółce przed dniem wszczęcia przez organ I instancji postępowania w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności Skarżącego. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej przypomniał, że w postępowaniu w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej członka zarządu organy podatkowe obowiązane są wykazać jedynie, że zaległości podatkowe, których ta odpowiedzialność dotyczy, powstały w okresie pełnienia funkcji przez tego członka zarządu oraz że egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna. Natomiast ciężar wykazania którejkolwiek okoliczności uwalniającej od tej odpowiedzialności spoczywa na członku zarządu. Następnie stwierdził, że w niniejszej sprawie spełniona została przesłanka, o jakiej mowa w art. 116 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p."), tj. w terminie płatności dochodzonych zobowiązań podatkowych Skarżący pozostawał wiceprezesem zarządu spółki. Funkcję tę pełnił od 5 grudnia 2003 r. do 30 listopada 2011 r. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie spełniona została również druga z pozytywnych przesłanek odpowiedzialności członka zarządu, tj. bezskuteczność egzekucji z majątku spółki. Szczegółowo przedstawił przebieg postępowania egzekucyjnego, które nie doprowadziło jednak do zaspokojenia wierzyciela. W efekcie postępowanie to umorzono. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że Skarżący nie wykazał przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, tj. nie wykazał, iż we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo niezgłoszenie tego wniosku lub niewszczęcie postępowania nastąpiło bez jego winy, ani nie wskazał nadającego się do egzekucji mienia spółki. Podkreślił, iż właściwym czasem do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki było I półrocze 2011 r., gdyż w tym okresie spółka trwale nie wykonywała swoich zobowiązań wobec dwóch wierzycieli, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Wniosek taki nie został jednak złożony. Na koniec zauważył, że Skarżący nie wskazał nadającego się do egzekucji majątku spółki, który pozwoliłby na skuteczne, faktyczne zaspokojenie należności Skarbu Państwa. W skardze na powyższą decyzję Skarżący zarzucił obu organom rażące naruszenie art. 123 § 1 w zw. z art. 200 § 1 O.p. przez naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co wyrażało się m.in. w niewyznaczeniu Skarżącemu 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji przez organ I i II instancji i braku możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji przez organ II instancji - co w ocenie Skarżącego w sposób istotny wpłynęło na rozstrzygnięcie sprawy. Ponadto podniósł niezgodność kwot zaległości za styczeń i luty 2011 r. w porównaniu z kwotami wskazanymi w upomnieniach Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. a określonymi w decyzji organu I instancji przenoszącej odpowiedzialność za zaległości podatkowe. Zarzucił też brak ustalenia stanu faktycznego w zakresie istnienia podstaw do ogłoszenia upadłości spółki w trakcie pełnienia funkcji członka Zarządu K. sp. z o.o. jak też nie wykazanie winy za nie złożenie wniosku o upadłość. Na tej podstawie Skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji, a nadto o przyznanie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna. Na wstępie Sąd zauważa, że dla skutecznego przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na osobę trzecią art. 116 § 1 O.p. wymaga wystąpienia wskazanych przesłanek pozytywnych oraz braku przesłanek negatywnych. Rolą organów jest wykazanie powstania zaległości w dacie, kiedy dana osoba pełniła funkcję członka zarządu, a także wykazanie bezskuteczności egzekucji względem samej spółki. Z kolei rzeczą osoby, na którą organ zamierza przenieść odpowiedzialność, jest wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o upadłość (układ), albo że niezgłoszenie takiego wniosku wynika z przyczyn niezawinionych przez członka zarządu, albo w końcu, że istnieje mienie, z którego organ może zaspokoić zaległości spółki co najmniej w znacznej części. Prawidłowo ustaliły organy podatkowe w niniejszej sprawie, że Skarżący bezspornie był członkiem zarządu spółki K. sp. z o.o. w okresie styczeń-czerwiec, wrzesień, październik 2011 Z odpisu pełnego Krajowego Rejestru Sądowego wynika, iż Pan S.G. był członkiem zarządu od 5.12.2003 r., a więc od dnia rejestracji K. Sp. z o.o. w powyższym rejestrze do 30 listopada 2011 r.. Z czego wynika, iż Strona znała sytuację finansową Spółki od samego początku jej założenia do końca funkcjonowania Strony jako członek Zarządu. Druga pozytywna przesłanka przeniesienia na Skarżącego odpowiedzialności (bezskuteczność egzekucji wobec samej spółki) wynika z faktu, że Spółka nie wykonywała swoich zobowiązań wobec Urzędu Skarbowego oraz ZUS, z czym wiąże się prowadzone postępowanie egzekucyjne, które zostało umorzone postanowieniami z dnia [...].11.2013 r. nr [...] oraz nr [...]. Postanowienia te wystarczająco stanowczo dowodzą bezskuteczności egzekucji wobec samej spółki, poza wieloma postanowieniami komorników sądowych umarzających postepowanie egzekucyjne ze względu na brak majątku podlegającego egzekucji. Wystąpienie tych dwóch przesłanek pozytywnych przeniesienia odpowiedzialności jest w sprawie oczywiste. Przedmiotem zarzutów skargi były natomiast inne okoliczności, które jednak, w ocenie Sądu, nie zmieniały wniosku, iż przeniesienie na Skarżącego odpowiedzialności było dopuszczalne i konieczne. W drugiej kwestii podniesionej w skardze, tj. w kwestii zaniechania przez organy zgromadzenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów mających świadczyć o braku podstaw do występowania z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki, Sąd zauważa, że konstrukcja art. 116 O.p. polega na obarczeniu osoby trzeciej ciężarem wykazania negatywnych przesłanek przeniesienia odpowiedzialności. Taka osoba powinna zatem wykazać, że z jakichś względów, enumeratywnie wymienionych w tym przepisie, nie może być obciążona zaległościami spółki. Jeśli temu zadaniu nie sprosta, organ ma prawo i obowiązek przeniesienia odpowiedzialności. Po drugie jednak, w kontekście tego konkretnego zarzutu skargi uzasadnionego w ten sposób, należy ponownie zaakcentować literalne brzmienie art. 116 - dokładnie jego § 1 pkt 1 lit. "a" oraz "b". Otóż negatywna przesłanka przeniesienia odpowiedzialności polega na tym, aby osoba trzecia wykazała, iż w odpowiednim czasie zgłoszono wniosek o upadłość spółki (układ), albo że wniosku takiego co prawda nie zgłoszono, ale to zaniechanie wyniknęło z przyczyn niezawinionych przez osobę trzecią. Tymczasem w niniejszej sprawie Skarżący wskazywał, że to organy podatkowe powinny ustalić, czy istniały okoliczności lub dokumenty, które miały udowodnić, że wobec spółki nie zachodziły podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości. Inaczej mówiąc – przez argumentację zaprezentowaną w skardze Skarżący sam pozbawił się możliwości uwolnienia od odpowiedzialności, która to możliwość została przewidziana w art. 116 § 1 pkt 1 lit. "a" oraz "b" O.p. Argumentacja Skarżącego powinna raczej zmierzać do wykazania, że wniosek o upadłość został zgłoszony na czas, albo że co prawda nie został na czas zgłoszony, ale to zaniechanie nastąpiło bez winy Skarżącego. Próba wykazania tych okoliczności nie została jednak podjęta. Odnośnie kolejnego zarzutu należy wyjaśnić, że stosownie do dyspozycji art. 200 § 1 O.p. przed wydaniem decyzji organ podatkowy wyznacza stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Istotne jest, że strona ma 7 dni na zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i wypowiedzenie się co do niego w tym terminie. Nie jest uzasadnione żądanie przez stronę wyznaczenia dodatkowego terminu ewentualnego wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Artykuł 200 § 1 nie daje stronie takiej podstawy, jak również nie daje podstawy organowi podatkowemu do wydłużania tego terminu. Dopiero w przypadku zgłoszenia w wyznaczonym terminie dowodów organ podatkowy wypowie się co do tych dowodów i ewentualnie je przeprowadzi (B. Dauter, Art. 200. W: Ordynacja podatkowa. Komentarz, wyd. IX. Wolters Kluwer, 2015, p. 4). Po drugie nie każde naruszenie tego przepisu musi skutkować uchyleniem decyzji. Naruszenie to musi mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 25 kwietnia 2005 r., sygn. akt FPS 6/04, nie każde naruszenie art. 200 § 1 O.p. daje podstawę do chylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia (publ. ONSAiWSA 2005/4/66). Odnosząc powyższe do akt sprawy, na podstawie art. 200 § 1 w zw. z art. 123 ustawy O.p. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...].02.2016r. wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego w postępowaniu podatkowym dotyczący orzeczenia o solidarnej z K. Sp. z o. o. odpowiedzialności Pana S.G. wraz z drugim członkiem zarządu za zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za 01-06, 09, 10/2011 r. Na powyższą przesyłkę została złożona reklamacja. Zgodnie z pismem Poczty Polskiej S.A. z dnia 27.06.2016r. nr [...] oraz dołączonym do niego duplikatem zwrotnego potwierdzenia odbioru powyższego postanowienia z dnia [...].02.2016r. przesyłka została doręczona w dniu 04.03.2016r. Przesyłkę odebrała E.C. – pełnomocnik. Powyższe postanowienie zostało nadane [...].02.2016r. i odebrane w dniu 04.03.2016r. w Urzędzie Pocztowym [...], Dodatkowo, postanowieniem z [...].03.2016r. doręczonym Stronie 04.04.2016r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. poinformował o wyznaczeniu nowego terminu do załatwienia przedmiotowej sprawy z uwagi na konieczność zapewnienia Stronie możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. Zatem Strona została poinformowana o możliwości wypowiedzenia się w sprawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się zgodnie, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 O.p., zatem stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. (zob. np. wyrok NSA z dnia 31 maja 2016 r., II FSK 1040/14, CBOSA). Jako taki dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości (autentyczności) oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Domniemanie to może być wprawdzie obalone, co wynika wprost z treści art. 194 § 3 O.p., zakładającego możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom urzędowym, ale pod warunkiem przedstawienia stosownego na tę okoliczność kontrdowodu. W rozpoznanej sprawie Skarżąca domniemania tego obalić nie zdołała. Nawet, gdyby doszło do naruszenia art. 200 O.p. przez organ I instancji, z czym Sąd się nie zgadza, nie sposób podważyć faktu wyznaczenia takiego terminu przez organ II instancji i skorzystania przez pełnomocnika strony do zapoznania się z aktami. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem organu odwoławczego z 3 sierpnia 2016 r., otrzymanym przez pełnomocnika strony 18 sierpnia 2016 r. wyznaczono 7 dniowy termin do zapoznania się z aktami. Z możliwości tej pełnomocnik skorzystał 24 sierpnia 2016 r. zapoznając się z aktami, sporządził fotokopie i wniósł o sporządzenie kopii akt sprawy. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy nie naruszył art. 200 O.p. Złożenie wniosku o wydanie kopii akt sprawy nie powoduje, że po doręczeniu skopiowanych dokumentów organ ma ponownie wyznaczać 7 dniowy termin do zapoznania się z aktami. Od zapoznania się z aktami pełnomocnika 24 sierpnia 2016 r. do wydania zaskarżonej decyzji w aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów, o których strona by nie wiedziała. Ponadto, brak czasu pełnomocnika do zapoznania z całością akt czy też złożenie wniosku o wydanie kopii nie powoduje, że nie umożliwiono stronie zapoznanie się z aktami sprawy. Skoro Skarżąca w terminie wyznaczonym przez organ I instancji zapoznała się z aktami sprawy (miało to miejsce w dniu 24 sierpnia 2016 r.), ale nie zgłosiła w tym terminie wniosków dowodowych, to organ podatkowy był władny wydać decyzję w sprawie nie oczekując na zgłoszenie takich wniosków dowodowych. Wobec powyższego należy stwierdzić, że organ podatkowy I i II instancji nie naruszył art. 200 i art. 123 O.p. poprzez naruszenie zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania, co miałoby nastąpić poprzez uniemożliwienie Spółce przedstawienie istotnych dla sprawy dowodów. Konkludując, w ocenie Sądu nie można uznać, że organy podatkowe nie podjęły niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uznać także należy, że organy prawidłowo i zgodnie z normami wynikającymi z art. 187 § 1 i 191 O.p. zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W ocenie Sądu dokonana przez organy podatkowe w niniejszej sprawie ocena dowodów nie nosi cech dowolności. Wnioski, które wywiodły organy, uznać należy za logiczne, spójne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w sposób wyczerpujący. Rozumowanie organów podatkowych uwzględnia podstawowe reguły postępowania podatkowego, a przy tym pozostaje w zgodzie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Organy poddały bowiem swej ocenie wszystkie uzyskane dowody, które oceniły w kontekście prawidłowo przywołanego stanu faktycznego, a wysnutym wnioskom nie sposób zarzucić dowolności. Ponadto Strona wskazała na niezgodności pomiędzy wysokością zaległości w podatku od towarów i usług za luty 2011 r. a kwotą wskazaną w upomnieniu Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego we W. nr [...] z dnia 04.04.2011r., tj. 407.704.00 zł, a określoną w treści decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].04.2016 r. tj. 375.599.00 zł. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd zauważa, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. wystawił upomnienie nr [...] z dnia 4 kwietnia 2011r., w którym wezwał Spółkę do zapłaty należności z tytułu podatku od towarów i usług za 02/2011r. w kwocie 407.704.00 zł wynikającą ze złożonej przez Spółkę deklaracji VAT-7 za 02/2011r. W wyniku braku zapłaty przez Spółkę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. wystawił tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 22.04.2011r. na należność z tytułu podatku od towarów i usług za 02/2011r. na kwotę 407.704.00 zł. W dniu 10.05.2011 r. Naczelnik ww. Urzędu zaktualizował ww. tytuł wykonawczy w dniu 10.05.2011r. na kwotę 365.968.00 zł. w związku z korektą deklaracji VAT-7 za 02/2011 r. z dnia 26 kwietnia 2011 r. Natomiast zawiadomieniem z dnia 11.05.2011 r. nr [...] organ egzekucyjny poinformował o zmianie wysokości zajęcia, tj. na kwotę 365.968.00 zł. Ponadto w dniu 11.01.2012 r. Spółka złożyła kolejną korektę deklaracji VAT 7 za 02/2011r., w której wykazała kwotę 375.559.00 zł. W związku z powyższym w wyniku braku zapłaty przez Spółkę na powstałą różnicę pomiędzy wykazaną kwotą 375.599.00 zł a kwotą z zaktualizowanego tytułu wykonawczego 365.968,00 zł. Naczelnik ww. Urzędu wystawił upomnienie nr [...] z dnia 02.02.2012r.. w którym wezwał do zapłaty należności z tytułu podatku od towarów i usług za 02/2011r. w wysokości 9.631,00 zł. Spółka nie opłaciła powyższej należności, dlatego Naczelnik ww. Urzędu wystawił tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 30.04.2012r. na kwotę 9.631,00 zł. Zatem łączna zaległość K. Sp. z o. o. w podatku od towarów i usług za 02/2011r. wynosi 375.559 zł. W wyniku braku zapłaty przez Spółkę i bezskuteczności postępowania egzekucyjnego orzeczono o solidarnej odpowiedzialności Pana S.G. wraz z drugim członkiem zarządu za zaległości Spółki za zaległość w podatku od towarów i usług m.in. za 02/2011r., w powyższej łącznej kwocie, tj. 375.559.00 zł. Zatem organ podatkowy I instancji prawidłowo orzekł o odpowiedzialności Pana S.G. za zaległość Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za 02/2011 r. Wskazywano też na niezgodność w zakresie zaległości za styczeń 2011 r. W ocenie Sądu, organy podatkowe poprawnie wskazały kwotę zaległości Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń 2011r. Kwota powyższej zaległości wynosząca łącznie 70.277,20 zł (6.121,00 zł oraz 64.156,20 zł) wynika ze złożonej przez Spółkę korekty deklaracji VAT-7 (z wykazaną kwotą 193.107.40 zł) pomniejszona o przeksięgowania zwrotu nadwyżki w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób prawnych za wybrane okresy. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. upomnieniem nr [...] z dnia 08.03.2011r., doręczonym w dniu 10.03.2016r., wezwał S. Sp. z o. o. (następnie K. Sp. z o. o. ) do uregulowania należności z tytułu podatku od towarów i usług za 01/2011r. w kwocie 223.024.00 zł. W związku ze złożoną przez Spółkę w dniu 11.01.2012r. korektą deklaracji VAT-7 za 01/2011r. z wykazaną kwotą 229.145,00 zł Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. wystawił upomnienie nr [...] z dnia 02.02.2012r. na kwotę 6.121 zł. będąca różnicą pomiędzy wcześniejszą deklaracją a korektą tej deklaracji. W związku z przeksięgowaniem zwrotu podatku od towarów i usług za 12/2010 oraz 08/2011r. oraz zaliczeniem nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010r. na powyższą zaległość w podatku od towarów i usług za 01/2011r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. zaktualizował tytuł wykonawczy nr [...] oraz zawiadomieniami z dnia 26.04.2011r., z dnia 05.05.2011 r. poinformował dłużnika zajętej wierzytelności o zmianie wysokości zajęcia. Natomiast upomnienie nr [...] z dnia 04.04.2011r. dotyczy wyłącznie zaległości w podatku od towarów i usług za 02/2011r. W stosunku do zaległości w podatku od towarów i usług za 01/2011r. wystawiono upomnienie z dnia nr [...] z dnia 08.03.2011 r. oraz nr [...] z dnia 02.02.2012r. Wobec powyższego Sąd uznał, że nie doszło w rozpatrywanej sprawie do naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności do naruszenia art. 121, art. 122, art. 123, art. 180, art. 188, art. 191 i art. 200 O.p. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a,, Sąd oddalił skargę.