III SA/Wa 3916/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika w sprawie ze skargi K.O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. postanawia zwolnić skarżącego od wpisu od skargi kasacyjnej, przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. We wniosku złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący – K.O. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wnosi o ustanowienie adwokata w celu sporządzenia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z 14 października 2015 r. Skarżący wskazał również, że na mocy postanowienia z 20 lutego 2015 r. został zwolniony od kosztów sądowych. Skarżący oświadczył, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną. Do swojego majątku zaliczył udział we współwłasności nieruchomości w wysokości 25% (ok. 38 m²) oraz prawo do ubiegania się o udział w spadku w postaci udziału 430/4400 1ha nieruchomości rolnej. Z oświadczeń skarżącego wynika, że nie posiada on żadnych oszczędności ani nie uzyskuje dochodów. Żona skarżącego prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, z tytułu której również nie uzyskuje dochodów. Jest zadłużona w ZUS i urzędzie skarbowym. W odpowiedzi na wezwanie do nadesłania dokumentów dotyczących sytuacji finansowej skarżącego oraz złożenia dodatkowych oświadczeń skarżący nadesłał: zeznanie podatkowe żony za 2014 r., wyciąg z rachunku bankowego, rejestr sprzedaży i zakupów VAT dotyczący działalności prowadzonej przez żonę skarżącego oraz listę zajęć egzekucyjnych. Skarżący wyjaśnił, że w 2014 r. nie uzyskał żadnych dochodów i nie składał zeznania podatkowego. Skarżący i jego żona przebywają w mieszkaniu rodziny i nie partycypują w kosztach utrzymania tego lokalu. Korzystają z pomocy rodziny w zakresie podstawowych potrzeb egzystencjalnych. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji osobom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej im poniesienie kosztów z tym związanych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm. – dalej P.p.s.a), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Jak stanowi z kolei art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozpoznając niniejszy wniosek, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że na mocy postanowienia z 20 lutego 2015 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu od skargi i opłaty kancelaryjnej za sporządzenie uzasadnienia wyroku. Jednocześnie, wbrew stanowisku skarżącego, postanowienie te nie obejmowało kosztów sądowych w całości. Tym samym wniosek skarżącego w tym zakresie wymagał rozpoznania. Zauważyć również trzeba, że sytuacja materialna skarżącego była już przedmiotem analizy zarówno w niniejszym postepowaniu (postanowienie z 20 lutego 2015 r.) jak i w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 57/15 (postanowienie z 29 kwietnia 2015 r.), w efekcie której – przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym. Sytuacja ta, jak wynika z uzasadnienia wniosku, nie uległa zmianie. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie pracuje i nie uzyskuje dochodów. Żona skarżącego prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Z wydruku z ewidencji sprzedaży VAT wynika, że za okres od lipca do sierpnia 2015 r. uzyskała ona przychód w wysokości 435 zł. Żona skarżącego jest zadłużona w ZUS i urzędzie skarbowym. Z oświadczeń skarżącego wynika, że wraz z żoną mieszkają u rodziny i pozostają na ich utrzymaniu. Mając na uwadze powyższe oświadczenia oraz ocenę sytuacji finansowej skarżącego dokonaną w powołanych wyżej postanowieniach, referendarz sądowy uznał, że również w niniejszym postępowaniu na obecnym jego etapie zasadne jest przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie – ustanowienia adwokata i zwolnienia od wpisu od skargi kasacyjnej. Ustanowienie pełnomocnika i zwolnienie od wpisu od skargi kasacyjnej umożliwi skarżącemu skorzystanie z prawa do kontroli (w drodze skargi kasacyjnej) przez sąd drugiej instancji wydanego w niniejszej sprawie wyroku z 14 października 2015 r. W zakresie ustanowienia pełnomocnika – jest to o tyle istotne – że realizacja tego prawa obwarowana jest "przymusem adwokackim", czyli wprowadzonym przepisem art. 175 P.p.s.a. obowiązkiem sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 i § 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.