III SA/Wa 3917/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. U. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2010r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – S. U. (dalej zwany: Skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2010r. W skardze wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że w sprawie zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ponieważ zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto Skarżący wskazał, że poprzez wykonanie decyzji utraci reputację oraz dobre imię wśród podmiotów, z którymi współpracuje oraz przed organami administracji publicznej a to spowoduje trudne do odwrócenia skutki na przyszłość. Skarżący nadmienił, że ma trudności w znalezieniu pracy związane z toczącym się postępowaniem, gdyż podważa ono jego wiarygodność jako członka zarządu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej zwana: P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z kolei z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. W konsekwencji strona skarżąca powinna wniosek swój należycie uzasadnić. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu wskazanego przez stronę skarżącą, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Natomiast w niniejszej sprawie Skarżący wskazał jedynie, że ma trudności ze znalezieniem pracy oraz, że brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje utratę reputacji i utratę dobrego imienia wśród podmiotów, z którymi współpracuje. Skarżący nie wyjaśnił w jaki sposób brak wstrzymania wykonania decyzji może wpłynąć na utratę jego reputacji, a co za tym idzie spowodować trudne do odwrócenia skutki na przyszłość. Skarżący nadmienił, że ma trudności w znalezieniu pracy jako członek zarządu. Skarżący nie wskazał jednak, czy jest obecnie zatrudniony i pobiera z tego tytułu wynagrodzenie. Sam fakt niemożności znalezienia zatrudnienia na stanowisku członka zarządu nie świadczy o spełnieniu przesłanek do wstrzymania wykonania decyzji. Członek zarządu to nie jest zawód, który determinowałby miejsce zatrudnienia. Skarżący nie podał żadnych informacji o stanie majątkowym, które można by odnieść do niemożności wykonania zaskarżonej decyzji. Z informacji zawartych we wniosku nie wynika, czy Skarżący jest bezrobotny, czy ma jakieś oszczędności i jak to koresponduje z wysokością zobowiązania podatkowego określonego mu zaskarżoną decyzją. Skarżący nie podał żadnych konkretnych wyliczeń, z których jednoznacznie wynikałoby, czy i w jakim ewentualnie stopniu kwota orzeczonych należności przekracza jego możliwości płatnicze. Swoich twierdzeń nie zobrazował również dokumentami źródłowymi. Takie dokumenty nie zostały dołączone do wniosku. Sąd próżno też poszukiwał ich w aktach sprawy. W rezultacie ogólne stwierdzenie Skarżącego o spowodowaniu istotnej szkody majątkowej i niemajątkowej nie może stanowić podstawy do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji. Podkreślić też należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, nie publ.). Stąd argumenty Skarżącego podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ich uwzględnienie na obecnym etapie postępowania stanowiłoby bowiem swoiście rozumiane rozstrzygnięcie wstępne. Skarżący nie wskazał, istotnych z punktu widzenia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. argumentów uzasadniających orzeczenie zgodnie z jego wnioskiem. Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie dopatrzył się natomiast z urzędu takich okoliczności. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.