III SA/Wa 3920/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi E. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2005 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Skarżąca – E.K. w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2005 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji oaz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. Skarżąca w z związku z prowadzonym postępowaniem w zakresie prawa pomocy wskazała, że jej sytuacja materialna i życiowa jest bardzo trudna. Skarżąca nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Od ponad 4 lat urząd skarbowy blokuje jej rachunki bankowe osobiste i te z działalności gospodarczej, co doprowadziło do likwidacji firmy, którą skarżąca prowadziła przez ponad 15 lat. Od dłuższego czasu skarżąca pozostaje bez środków do życia. Nie ma pracy. Powyższa sytuacja doprowadziła skarżącą do poważnych problemów zdrowotnych. Z uwagi na zaległości podatkowe skarżąca nie może uzyskać nawet zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca jest zadłużona w bankach kwotę 79.504 PLN. Kredytów tych nie spłaca. Z oświadczeń skarżącej wynika, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe jedynie z córką. Utrzymuje się dzięki pomocy rodziny oraz z prac dorywczych. Do wniosku skarżąca załączała zeznanie podatkowe za 2014 r., wyciągi z rachunków bankowych, wnioski o zawieszenie i zamknięcie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z tym artykułem po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 P.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. - niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 P.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 grudnia 2005 r., sygn.akt I FZ 633/05, niepubl.). Podkreślić należy także, iż instytucja wstrzymania wykonania decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdza, że okoliczności przytoczone przez Skarżącą dają podstawy do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. - umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wziął pod uwagę przede wszystkim sytuację finansową w jakiej obecnie znajduje się Skarżąca. Sąd zauważa, iż w związku z prowadzonym postępowaniem o przyznanie prawa pomocy Skarżąca złożyła do akt sprawy na formularzu PPF oświadczenie, iż nie posiada żadnego majątku ani oszczędności. Ponadto przedstawiła szczegółowe wyjaśnienie jej aktualnej sytuacji majątkowej. Wynika z nich, że skarżąca zamknęła prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą i obecnie pozostaje na utrzymaniu rodziny. Z uwagi na zaległości podatkowe skarżąca nie może uzyskać nawet zasiłku dla bezrobotnych. Z oświadczeń skarżącej wynika, że prowadzi ona wspólne gospodarstwo domowe jedynie z córką. Podkreślić należy, że Skarżąca jest zadłużona w bankach kwotę 79.504 PLN. Kredytów tych nie spłaca. Ponadto skarżąca ma również poważne problemy zdrowotne. Zważywszy więc na wysokość określonego zobowiązania podatkowego stwierdzić należy, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić Skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania poważnej szkody. Zdaniem Sądu, kwota dochodzonych zaległości jest kwotą znaczną, szczególnie w zestawieniu z obecną sytuacją finansową Strony. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić ją na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzić jej poważną szkodę, poprzez brak możliwości zaspokojenia bieżących potrzeb. W związku z tym należało uznać, że w sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej do czasu, gdy zaskarżona decyzja zostanie zbadana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny pod kątem zgodności z prawem. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.