III SA/Wa 3927/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Honorata Łopianowska po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z 21 listopada 2016 r. E. K. (dalej: "Skarżąca") wniosła skargę na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z [...] października 2016 r., nr [...], w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego toczącego się z udziałem Naczelnika Urzędu Skarbowego K. oraz Prezydenta Miasta W. do momentu rozpatrzenia złożonej skargi oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego toczącego się z udziałem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w K. z uwagi na rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Na wstępie wskazać należy, że Sąd potraktował sformułowanie wnioski Skarżącej jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w trybie art. 61 p.p.s.a., z uwagi na fakt, iż Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania ani zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, podkreślił, że to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Tymczasem Skarżąca ograniczył się jedynie do sformułowania samego wniosku. Sąd nie może domyślać się powodów, dla których Skarżący wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji. Nie może też w tym zakresie wywodzić własnych wniosków. Podkreślić również należy, że z akt sądowych i administracyjnych sprawy nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji miało spowodować u Skarżącej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego, sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego aktu, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04). Dlatego też przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji.