III SA/Wa 3970/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi B. B. na pismo Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia ... września 2006 r. Nr ... w przedmiocie przekazania odwołania od decyzji odmawiającej zwrotu podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia: odrzucić skargę Skarżący - B. B. złożył w dniu ... czerwca 2006 r. wniosek o stwierdzenie nadpłaty i zwrot podatku akcyzowego w kwocie 1.047 zł, zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia ... września 2006 r. odmówił Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego uiszczonego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...]. Pismem z dnia ... września 2006 r. Skarżący złożył odwołanie o powyższej decyzji, wnosząc o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy. Naczelnik Urzędu Celnego przy piśmie z dnia ... września 2006 r., nr... przekazał w trybie art. 227 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) odwołanie Skarżącego wraz z aktami sprawy do Dyrektora Izby Celnej w W., nie znajdując podstaw do jego uwzględnienia. Na powyższe pismo Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, określając je jako "decyzję" wydaną przez "Izbę Celną w W. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o odrzucenie skargi. Wyjaśnił, że odwołanie złożone przez Skarżącego nie zostało jeszcze rozpatrzone. Dopiero podjęta przez niego decyzja będzie decyzją ostateczną podlegającą zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Jego zdaniem w niniejszej sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia, a zatem złożenie skargi jest niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej orzekając w sprawach skarg na decyzje, postanowienia oraz inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przedmiocie stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu prowadzone jest postępowanie podatkowe, które kończy się wydaniem decyzji w pierwszej instancji przez właściwego naczelnika urzędu skarbowego, a następnie - o ile złożone zostanie odwołanie - w sprawie decyzję wydaje Dyrektor Izby Celnej. Odwołanie składane jest do Dyrektora Izby Celnej, ale za pośrednictwem organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. Organ ten obowiązany jest przekazać odwołanie Dyrektorowi Izby Celnej, tj. organowi odwoławczemu, jeżeli nie znajdzie podstaw do zastosowania trybu autokontroli, przewidzianego w art. 227 § 1 Ordynacji podatkowej. Przekazując odwołanie organ Naczelnik Urzędu Celnego zobowiązany był ustosunkować się do zarzutów odwołania (art. 227 § 2 Ordynacji podatkowej). I to właśnie pismo, zawierające stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. Skarżący błędnie uznał za decyzję Dyrektora Izby Celnej, wydaną na skutek złożonego przezeń odwołania. Tymczasem, jak wynika z odpowiedzi na skargę, odwołanie Skarżącego nie zostało jeszcze rozpatrzone. Oznacza to, że w sprawie nie została wydana decyzja organu odwoławczego. Dopiero ta decyzja, będzie podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Natomiast wskazane przez Skarżącego pismo Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. decyzją nie jest. W postępowaniu odwoławczym będzie ono jednym z dowodów, ocenianych przez Dyrektora Izby Celnej. Naczelnik Urzędu Celnego przesłał je Skarżącemu, aby ten mógł zapoznać się z jego stanowiskiem co do zarzutów odwołania. Pismo to w żadnym razie nie może być traktowane jak akt indywidualny zawierający rozstrzygnięcie podjęte w sprawie. Wprawdzie w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przewidziano możliwość złożenia skargi na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności, jednakże muszą one spełniać łącznie następujące warunki: a) nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.; b) są podejmowane w sprawach indywidualnych, ponieważ akty o charakterze ogólnym zostały wymienione w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.; c) muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana sądowej kontroli; d) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa; oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność. (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 22-23). Zaskarżona czynność przekazania odwołania do organu drugiej instancji dokonana przez Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. przy piśmie z dnia ... sierpnia 2006 r. spełnia kryteria wymienione w pkt a) - c), ale nie dotyczy uprawnień lub obowiązków Skarżącego, wynikających z przepisów prawa. Użyte w omawianym przepisie sformułowanie "dotyczy" nie może być rozumiane jako dopuszczenie również pośredniego związku między aktem lub czynnością a uprawnieniem lub obowiązkiem danego podmiotu, określonymi w przepisach prawnych (zob. T. Woś, w: T. Woś (red.), Postępowanie sądowoadministracyjne, Warszawa 2004, s. 81; M. Jaśkowska, Wybrane zagadnienia właściwości sądów administracyjnych, w: Materiały na Konferencję sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2004, masz. pow., s. 20). Innymi słowy, aby dana czynność lub akt, podlegała kontroli Sądu powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa administracyjnego. O tym zaś, co już wyjaśniono wyżej, pismo Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. nie orzeka. Skoro zatem zaskarżone pismo nie jest ani decyzją, ani postanowieniem, ani też aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to nie podlega ono zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Złożona na nie skarga jest niedopuszczalna. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w odpowiedzi na skargę stwierdzić należy, że całkowicie błędne było wskazanie jako przesłanki uznania skargi za niedopuszczalność skargi, niewyczerpania przez Skarżącego środków zaskarżenia, wymaganego stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. Skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, składając odwołanie od decyzji. Natomiast pismo przekazujące odwołanie nie podlega zaskarżeniu w postępowaniu instancyjnym. Skarga jest niedopuszczalna z uwagi na jej przedmiot - pismo przekazujące odwołanie, które nie mieści się wśród aktów i czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę - jako niedopuszczalną - odrzucił.