III SA/Wa 3983/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Asesor WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Asesor WSA Dariusz Turek (sprawozdawca), Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 r. spraw ze skarg R. z siedzibą w H. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] nr [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia w sprawie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżone postanowienia oraz poprzedzające je postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...], z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] i z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz R. z siedzibą w H. kwotę 1320 zł (słownie: jeden tysiąc trzysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Firma R. trzema wnioskami, które wpłynęły do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w dniu [...] maja 2005 r. zwróciła się o zwrot zapłaconego podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do czerwca 2004 r. w kwocie [...] zł, od lipca do września 2004 r. w kwocie [...] zł oraz od października do grudnia 2004 r. w kwocie [...] zapłaconego z tytułu nabycia usług na terytorium Polski. Do wniosku załączyła nie przetłumaczone zaświadczenie wydane w dniu 11 maja 2005 r. przez właściwy holenderski organ podatkowy stwierdzający, że Skarżąca jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT w H. Wezwaniem z dnia 23 listopada 2005 r. Skarżąca została zobowiązana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. do uzupełnienia wniosku o oryginał przysięgłego tłumaczenia zaświadczenia z dnia 11 maja 2005 r. ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej oraz o podanie nazwy oraz adresu banku wraz z aktualnym numerem rachunku bankowego wnioskodawcy w formacie IBAN, umożliwiającego dokonanie zwrotu podatku od towarów i usług w walucie polskiej. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego W. trzema postanowieniami z [...] i [...] marca 2006 r. w wyniku nieustosunkowania się do żądania organu podatkowego, pozostawił wnioski Strony bez rozpatrzenia. Pełnomocnik Skarżącej wnioskiem z dnia 10 maja 2006 r. zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej w W. o stwierdzenie nieważności ww. postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego W. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa). Wskazał, iż pozostawienie bez rozpoznania wskazanych wniosków Strony o zwrot podatku z powodu nieprzedstawienia oryginału tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia stanowi w jego ocenie naruszenie: - art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 kwietnia 2004 r., - art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 5 ust. 2 ustawy o języku polskim. Podniósł, iż organ podatkowy bezpodstawnie uznał, że wymagane jest złożenie oryginału tłumaczenia przysięgłego zaświadczenia wydanego przez obce władze podatkowe. Ponadto, w jego ocenie, wystarczy złożenie zaświadczenia według wzoru zawartego w treści załącznika do rozporządzenia, gdyż wzór ten jest dwujęzyczny i nie jest zatem konieczne tłumaczenie treści zaświadczenia na język polski. Stwierdził, iż skarżąca wypełniła wszystkie wymogi przewidziane rozporządzeniem Ministra Finansów, tj. wypełniła wniosek według przewidzianego wzoru, dołączyła do niego oryginały faktur oraz zaświadczenia o rejestracji dla celów podatku VAT w Holandii. W jego ocenie, nie można odmówić uznania za dowód dokumentu sporządzonego w języku obcy oraz wymagać, aby składane przez Stronę dokumenty były sporządzone w języku polskim. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniami z dnia 13 i 14 lipca 2006 r., odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonych postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. W uzasadnieniach stwierdził, iż w przedmiotowych sprawach nie doszło do rażącego naruszenia prawa, ponieważ na wezwania organu podatkowego, Strona powinna przedstawić tłumaczenia przysięgłe dołączonych do wniosków zaświadczeń. Tym samym uznał, iż brak aktywności Strony w przedmiotowych sprawach nie może być podstawą do stwierdzenia, iż zaskarżone postanowienia organu podatkowego zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto wskazał, iż Skarżąca nie przedstawiła zaświadczenia w języku polskim ani w języku angielskim, zatem sporządzenie dokumentu w każdym innym języku obcym nakłada obowiązek przedstawienia również jego urzędowego tłumaczenia. Wyjaśnił iż, niezastosowanie się do wezwania organu pierwszej instancji wzywającego do uzupełnienia wniosku o tłumaczenie na język polski, wpłynęło na podjęcie rozstrzygnięcie przez ten organ na podstawie art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej. W zażaleniu z dnia 25 lipca 2006 r. pełnomocnik Strony podtrzymał stanowisko wyrażone we wnioskach z dnia 10 maja 2006 r. Podniósł, iż stan faktyczny odbiega od tego, co zostało przedstawione przez Dyrektora Izby Skarbowej w zaskarżonych postanowieniach. Stwierdził, iż po złożeniu przez Stronę zaświadczenia zgodnie z treścią § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów, organ podatkowy wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o polskie tłumaczenie przedmiotowego zaświadczenia bez wskazania, czy ma to być kopia, czy też oryginał. Podniósł, iż strona ustosunkowała, się do żądania organu pierwszej instancji przedstawiając kopie tłumaczenia i dopiero wówczas organ pierwszej instancji uznał, iż strona nie zastosowała się do jego wezwania przez dostarczenie kopii tłumaczenia. Podkreślił, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie odniósł się do kwestii uwzględnienia dowodu z kopii uwierzytelnionego tłumaczenia. W jego ocenie, kopia urzędowego tłumaczenia zaświadczenia powinna być uznana za pełnoprawny dowód w postępowaniu podatkowym i uwzględniona przez organ pierwszej instancji wraz z przedstawionym przez stronę zaświadczeniem wydanym przez holenderski organ podatkowy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. trzema postanowieniami z dnia [...] września 2006 r. utrzymał w mocy postanowienia z dnia [...] i [...]lipca 2006 r., odmawiające stwierdzenia nieważności postanowień Naczelnika Urzędu Skarbowego W., z dnia [...] oraz [...] marca 2006 r. Stwierdził, iż w przedmiotowych sprawach nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonych postanowień. Wyjaśnił, iż nie zostało przedstawione organowi podatkowemu tłumaczenie przysięgłe oryginału zaświadczenia o charakterze podatnika z dnia 11 maja 2005 r. Podkreślił, iż dostarczona kserokopia tłumaczenia wraz z zaświadczeniem o charakterze podmiotu dotyczą innego zaświadczenia z dnia 17 sierpnia 2005 r., które w oryginale nie zostało dołączone do wniosku o zwrot podatku. Tym samym organ pierwszej instancji nie dysponował tłumaczeniem przysięgłym oryginału zaświadczenia o charakterze podatnika. Ponadto zwrócił uwagę, iż dołączone do wniosku Skarżącej zaświadczenie wystawione zostało w języku niderlandzkim, zatem organ podatkowy pierwszej instancji mógł posługiwać się dokumentem wystawionym w języku obcym oraz nie mógł uzupełnić takiego dokumentu o własne tłumaczenie tekstu oryginalnego. W ocenie organu, by rozpatrzyć wniosek o zwrot podatku od towarów i usług merytorycznie konieczne jest przedstawienie organowi podatkowemu oprócz oryginału zaświadczenia, również tłumaczenia przysięgłego tego dokumentu. Pełnomocnik Skarżącej nie godząc się z rozstrzygnięciami, złożył trzy skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonych postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2006 r. Skarżonym postanowieniom zarzucił błędną interpretację przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej i § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom. Podtrzymał stanowisko wyrażone z zażaleniu z dnia 25 lipca 2006 r. Wyjaśnił, iż Skarżąca ustosunkowała się do żądania sformułowanego w wezwaniu z dnia 23 listopada 2005 r., jednak wskutek pomyłki przedstawiła kopię tłumaczenia zaświadczenia wydanego w dniu 17 sierpnia 2005 r., nie z dnia 11 maja 2005 r. Nadmieniła, iż treść przedmiotowych zaświadczeń, tj. zarówno zaświadczenia wydanego w dniu 11 maja 2005 r., jak i wydanego w dniu 17 sierpnia 2005 r., jednoznacznie wskazywała na fakt rejestracji skarżącej spółki dla celów podatku VAT w H.. Tym samym kopia urzędowego tłumaczenia zaświadczenia powinna zostać uznana na pełnoprawny dowód w postępowaniu podatkowym zgodnie z normą art. 180 Ordynacji podatkowej. Zdaniem pełnomocnika, nie może stanowić to samoistnej podstawy do odmowy rozpatrzenia wniosku o zwrot należnego Skarżącej podatku od towarów i usług. Zarzucił dyskryminację podmiotu zagranicznego ubiegającego się o zwrot podatku przez zbyt formalne i nieuzasadnione podejście organów podatkowych oraz istniejącą barierę językową i prawną. Podniósł, iż organ podatkowy arbitralnie uznał, wbrew brzmieniu rozporządzenia Ministra Finansów, iż nieprzedstawienie oryginału tłumaczenia przysięgłego jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia wniosku uwagi na brak spełnienia wymogów formalnych. Podsumowując pełnomocnik podniósł, iż w świetle przepisów Ordynacji podatkowej nie jest zakazane posługiwanie się kserokopiami dokumentów w postępowaniu dowodowym. Ponadto stwierdził, iż spełnione zostały warunki umożliwiające zwrócenie się o dokonanie zwrotu podatku, mimo, iż ustawa o języku polskim nakłada na organy administracji publicznej obowiązek dokonywania wszelkich czynności urzędowych w języku polskim, to nie można wywodzić zakazu dopuszczenia nieprzetłumaczonego dokumentu obcojęzycznego jako dowodu w postępowaniu podatkowym. W ocenie pełnomocnika, skarżąca spełniła wszystkie warunki umożliwiające jej zwrócenie się o dokonanie zwrotu podatku VAT, tj. złożyła w przewidzianym w przepisach terminie wniosek o zwrot podatku wraz z wymaganym oryginałem zaświadczenia oraz przesłała na żądanie organu pierwszej instancji jego tłumaczenie. Stwierdził również, iż skarżąca nie była zobowiązana do przesłania oryginału uwierzytelnionego tłumaczenia zaświadczenia rejestracji dla celów podatku VAT w H.. W odpowiedziach na skargi Minister Finansów wniósł o ich oddalenie. Podtrzymał dotychczasową argumentację i uznał zarzuty Skarżącej za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej jako "p.p.s.a.") sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania. Oceniając zaskarżone postanowienie w tym zakresie należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z powodów w niej wskazanych. Sąd dokonując ponownie kontroli legalności zaskarżonego postanowienia z dnia [...] września 2006 r. oraz mając na uwadze wskazania wynikające z art. 134 § 1 p.p.s.a., uznał, iż postanowienie to obarczone jest taką wadą, która skutkuje koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jego nieważności w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Ten ostatni przepis stanowi o tym, iż wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa stanowi przesłankę do stwierdzania nieważności takiej decyzji. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" nie zostało zdefiniowane w przepisach Ordynacji podatkowej, a zatem stosując prawo należy dokonać jego interpretacji w odniesieniu do konkretnego przypadku. Według Słownika Języka Polskiego Polskiego (Warszawa 1993 r., tom III s. 24 ), "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny. Zarówno orzecznictwo jak i doktryna prawa wypracowały w tej mierze szereg wskazówek interpretacyjnych. Najczęściej wskazuje się, iż warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem zawartym w decyzji, a istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Wskazuje się również, że naruszenie prawa będzie miało charakter "rażący" wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy ewidentnie odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. W orzecznictwie sądowym utrwalił się także pogląd, że jako rażące naruszenie prawa nie należy traktować błędów w wykładni prawa, ale przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, w której dla dokonania oceny prawnej określonego stanu faktycznego konieczne jest sięgnięcie do wielu norm prawnych zawartych w różnych ustawach (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2005 r., sygn. akt FSK 2475/04 - LEX nr 173255; wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2005r., sygn. akt FSK 1371/04 - LEX nr 180622; wyrok NSA z dnia 13 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2395/01 - LEX nr 146076). Wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, polega zwykle na naruszeniu norm materialnoprawnych i dotyczy ukształtowanego w wyniku wydania decyzji stanu prawnego, jego elementu przedmiotowego lub podmiotowego. Nie można jednak z góry wykluczyć, iż do wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa może dojść również w przypadku rażącego naruszenia norm proceduralnych. Naruszenie prawa będzie miało cechę "rażącego" wtedy, gdy czynność postępowania organu podatkowego lub istota załatwienia sprawy są w swej treści zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej (patrz Ordynacja podatkowa – Komentarz 2004, B.Adamiak, J.Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki, wyd. UNIMEX, s. 843). Taka też sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu. Z kolei w myśl art. 124 Ordynacji podatkowej winny one również wyjaśniać stronie zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Stosownie do tego przepisu, który wyraża zasadę przekonywania strony, organ podatkowy powinien uczynić wszystko, aby strona została przekonana o zasadności rozstrzygnięcia, nawet gdyby było ono dla niej niekorzystne. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia, jak również wskazującym na wypełnienie przez organ podatkowy obowiązków z art. 122 Ordynacji podatkowej jest uzasadnienie decyzji. Zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Przepis art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej nakazuje więc organowi w uzasadnieniu decyzji przytoczyć przepisy prawa na podstawie których, w decyzji organ rozstrzygnął o uprawnieniach i obowiązkach podatnika oraz wskazać okoliczności faktyczne, które zdaniem organu wypełniają prawnopodatkowy stan faktyczny określony w przepisach prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. W przypadku sporu co do ustalenia elementów tego stanu, organ obowiązany jest w uzasadnieniu decyzji wskazać dowody, którym dał wiarę ustalając ten stan oraz dowody, którym wiarygodności odmówił. Z tych powodów uzasadnienie faktyczne decyzji jest ściśle powiązane z uzasadnieniem prawnym, gdyż to w uzasadnieniu faktycznym organ wskazuje, że w sposób zasadny zastosował normę prawną, na podstawie której uregulował sytuację prawną adresata decyzji. W niniejszej sprawie organ podatkowy pismem z dnia 23 listopada 2005 r. wezwał w trybie art. 169 Ordynacji podatkowej skarżącego do uzupełnienia wniosku złożonego w dniu 27 maja 2005 r. o zwrot podatku VAT za okres od kwietnia do czerwca 2004 r., "gdyż zaświadczenie, o którym mowa w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia ministra Finansów, wskazujące, iż podmiot uprawniony do zwrotu podatku VAT jest podatnikiem podatku od towarów i usług lub podatku o podobnym charakterze w kraju siedziby lub miejsca zamieszkania albo miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, dołączone do ww wniosku, zostało wystawione w języku obcym, w związku z czym tutejszy organ podatkowy nie może zweryfikować jego części." (...) "W związku z powyższym organ podatkowy wzywa do uzupełnienia wniosku o : - oryginał przysięgłego tłumaczenia przedmiotowego zaświadczenia ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem językiem urzędowym w Rzeczypospolitej Polskiej jest język polski i wszelka korespondencja kierowana do urzędu powinna być w języku polskim, - podanie numeru oraz adresu banku wraz z aktualnym numerem rachunku bankowego w formacie IBAN". W aktach sprawy znajdują się kserokopie zaświadczeń o charakterze podatnika: przetłumaczone z języka angielskiego z dnia 17 sierpnia 2005 r. oraz w języku holenderskim z dnia 18 grudnia 2001 r., z dnia 19 lutego 2002 r., z dnia 7 maja 2004 r., w języku angielskim z dnia 29 sierpnia 2005 r. Zaświadczenia te, chociaż znajdują się w aktach sprawy, nie noszą śladów dołączenia ich do akt. Zostały ujęte w postanowieniu z dnia [...] i [...] marca 2006 r., ale na przetłumaczonym zaświadczeniu z dnia 17 sierpnia 2005 r. widnieje data przesłania go faksem z dnia 30 sierpnia 2006 r. ( pięć miesięcy po terminie wydania postanowienia), na innych znajdują się pieczątki Urzędu Skarbowego W. z dnia 18 stycznia 2002 r., 19 kwietnia 2002 r., i z czerwca 2002 r. Postanowieniami z dnia [...] i [...] marca 2006 r. organ podatkowy pozostawił wniosek skarżącego o zwrot podatku VAT bez rozpatrzenia. Przedmiotowy wniosek, w ocenie organu, nie spełniał wymogów określonych w przepisach § 5 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów i nie został uzupełniony w trybie art 169 § 1 Ordynacji podatkowej o tłumaczenie zaświadczenia o charakterze podatnika. Organ podniósł, iż: "w odniesieniu do dokumentów, tj. zaświadczenia o rejestracji podatnika z dnia 17 sierpnia 2005 r. oraz tłumaczenia przysięgłego jego treści, przedłożonych w formie kserokopii stwierdza(..), że w niniejszym postępowaniu podatkowym mogą być uwzględniane jako bezwzględnie wymagane tylko oryginały dokumentów." W postanowieniach z dnia [...] września 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2006 r. odmawiające stwierdzenia nieważności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. stwierdził, iż organ zwracał się o dołączenie przetłumaczonego zaświadczenia z dnia 11 maja 2005 roku, a dostarczono inne przetłumaczone zaświadczenie z dnia 17 sierpnia 2005 roku. Na podstawie powyższego nie budzi wątpliwości fakt, iż organy podatkowe zarówno w postępowaniu dotyczącym wniosku o zwrot podatku VAT jak i dotyczącym stwierdzenia nieważności postanowienia o pozostawieniu wniosku o zwrot podatku VAT bez rozpatrzenia badały zaświadczenie z dnia 17 sierpnia 2005 r. i miało ono dla nich istotne znaczenie, wręcz mogło zaważyć na treści rozstrzygnięcia, gdyby spełniało odpowiednie warunki. Pierwszym warunkiem wysuniętym w postanowieniu z dnia [...] marca 2006 r., ze względu na który odmówiono zaaprobowania zaświadczenia z dnia 17 sierpnia 2005 r. był argument, iż zaświadczenie to nie zostało dostarczone w oryginale. Fakt ten jednak nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak jest informacji, w jaki sposób zaświadczenie to załączono do akt (w kopii, oryginale), przez kogo to uczyniono, ani kiedy to uczyniono. Nie można przyjąć na podstawie kserokopii zaświadczenia przesłanej faksem pięć miesięcy po wydaniu postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, iż zaświadczenie to, jak uczynił to organ, zostało dostarczone w kserokopii przed wydaniem postanowienia. Stanowi to rażące naruszenie ww przepisów nakazujących organom podatkowym przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i zawarcia w uzasadnieniu rozstrzygnięcia dokładnego jego opisu w celu przekonania podatnika i pogłębienia zaufania do organów podatkowych. Wskazać również należy, iż ww wezwaniu z dnia 23 listopada 2005 r. nie wskazano, iż przetłumaczone zaświadczenie o charakterze podatnika ma być tłumaczeniem zaświadczenia z dnia 11 maja 2005 r. W wezwaniu nie wskazano w ogóle danych pozwalających na identyfikację zaświadczenia z dnia 11 maja 2005 r. Znajduje to potwierdzenie w treści wezwania, z którego wynika, iż ze względu na to, że pismo zostało wystawione w języku obcym, organ nie może zweryfikować jego treści. Logicznym jest, że jeżeli organ podatkowy nie może zweryfikować treści zaświadczenia to nie może też porównać z oryginałem jego przetłumaczenia, gdyż brak mu ku temu stosownej wiedzy. Kwestii tej organ podatkowy nie ujął w swych rozważaniach mimo, że na ich podstawie oparł swe rozstrzygnięcie. Stanowi to rażące naruszenie ww przepisów procesowych. Ponadto akta sprawy nie zawierają dowodów doręczenia postanowień z 28 i 31 marca 2006 r. skarżącemu. Z akt nie wynika, iż skarżący odebrał postanowienie przesyłką listowną, osobiście, czy też czy je odebrał w ogóle, ani tym bardziej, kiedy dokonał odbioru rozstrzygnięcia. Zgodnie art. 144, 152, 236 Ordynacji podatkowej organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. W przypadku, gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może doręczać sołtys za pokwitowaniem. Odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia. Jeżeli odbierający pismo nie może potwierdzić doręczenia lub uchyla się od tego, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu. W przypadku doręczenia pisma za pomocą środków komunikacji elektronicznej, doręczenie jest skuteczne, jeżeli w terminie 2 dni od dnia wysłania pisma organ podatkowy otrzyma w formie elektronicznej potwierdzenie doręczenia pisma. W razie nieotrzymania takiego potwierdzenia organ podatkowy doręcza pismo w sposób określony w art. 144. Na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie. Z powodu braku potwierdzenia doręczenia decyzji, nie można ustalić daty doręczenia ani też wskazać, od kiedy biegnie termin do wniesienia zażalenia od postanowienia. Postanowienie zostało doręczone, co wynika z pisma skarżącego, ale nie można mimo to wyjaśnić daty doręczenia, co miałoby dla strony znaczenie choćby takie, że mogłaby złożyć zażalenie, a nie wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia. Niewyjaśnienie tej kwestii z urzędu spowodowało rażące naruszenie przepisów postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia i wnioski, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2, art. 152 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.