III SA/Wa 4/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Protokolant referent stażysta Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych, podatku dochodowym od osób prawnych, podatku od towarów i usług oraz podatku od czynności cywilnoprawnych oddala skargę 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: DIS/organ odwoławczy) z dnia [...] października 2015 r. nr [...] uchylająca decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W.(dalej: NUS/organ pierwszej instancji) z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w części orzekającej o odpowiedzialności podatkowej J. B. (dalej skarżący/strona), byłego członka zarządu F. Sp. z o.o. w likwidacji, solidarnie ze spółką oraz drugim byłym członkiem zarządu M. P., za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r., w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł i w tym zakresie umarzająca postępowanie jako bezprzedmiotowe, w pozostałej części utrzymująca decyzję organu pierwszej instancji w mocy. 1.2. Z akt sprawy wynika, że decyzją z [...] marca 2015 r. NUS orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego z M.P. i wraz ze spółką F. sp. z o.o. za zaległości podatkowe tej spółki: - z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń pracowniczych (PIT-4) za VI-XI/2010 r., I - XII/2011 r. w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł; - podatku od czynności cywilnoprawnych za XI i XII/2011 r., w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł; - podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r., w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł; - podatku od towarów i usług za II, V - VII, IX/2010 r., IX - XI/2011 r., w łącznej wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł. 1.3. Skarżący złożył od powyższej decyzji odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Skarżący zarzucił decyzji NUS naruszenie: - art. 116 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) w związku z art. 10 i art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. z 2016 r., poz. 2171 ze zm., dalej: p.u.n.) poprzez błędne przyjęcie przez organ, że w stosunku do skarżącego nie zachodzą przesłanki określone w przepisie 116 §1 pkt 1 O.p. wyłączające jego odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki; - art. 122 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób mający za cel jedynie udowodnienie wątpliwej tezy przyjętej przez organ podatkowy na początku postępowania, a nie zaś dokładne wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia niniejszej sprawy; - art. 187 § 1 i 3 oraz art. 191 O.p. poprzez jedynie formalną, dowolną i wybiórczą ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, w tym arbitralne decydowanie o uznaniu określonych okoliczności za udowodnione i odrzuceniu innych, jak również poprzez opieranie się przez organ na przyjętych przez siebie domniemaniach oraz okolicznościach mających poboczne znaczenie dla sprawy; - art. 180 § 1 O.p. poprzez oparcie się na okolicznościach, które wystąpiły po zakończeniu pełnienia przez stronę funkcji członka zarządu spółki; - art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób skutkujący naruszeniem zaufania strony do organu podatkowego, w tym poprzez rozstrzyganie wątpliwości w sprawie na niekorzyść strony i nieuzasadnione przedłużanie postępowania w sprawie; - art. 216 § 1 O.p. poprzez przedłużenie terminu zakończenia postępowania z pominięciem wydania w tym zakresie postanowień; - art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez nieprecyzyjne, zdawkowe, a w kilku miejscach mijające się z okolicznościami sprawy, uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji. 1.4. DIS decyzją z 26 października 2015 r. uchylił decyzję NUS w części orzekającej o odpowiedzialności podatkowej skarżącego solidarnie ze spółką oraz drugim byłym członkiem zarządu M. P., za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r., w wysokości [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł i w tym zakresie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, w pozostałej części utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. DIS uzasadniając uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w części wskazał, że odnośnie podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r., stwierdzono brak spełnienia ustawowej przesłanki, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 3 O.p., umożliwiającej orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zaległy podatek dochodowy od osób prawnych za 2009 r. Z informacji znajdujących się w aktach sprawy (pismo z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr [...]), wynika, iż tytuł wykonawczy nr [...] obejmujący ww. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych, na który organ pierwszej instancji powołał się w zaskarżonej decyzji został doręczony spółce w dniu 19 stycznia 2015 r. Skoro postępowanie dot. odpowiedzialności skarżącego zostało wszczęte w dniu 1 grudnia 2014 r., zostało wszczęte przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Zatem zasadnym było uchylenie decyzji NUS w części i umorzenie postępowania w tym zakresie. DIS wskazał, że w stosunku do orzeczenia odpowiedzialności za zobowiązania spółki z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych (PIT - 4) ma zastosowanie art. 108 § 2 pkt 2 lit b) O.p., który stanowi że postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta. Natomiast w stosunku do orzeczenia odpowiedzialności za zaległości spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych, od czynności cywilnoprawnych oraz od towarów i usług zastosowanie znajdzie art. 108 § 2 pkt 3 O.p., który stanowi, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego wobec podmiotu głównego, tj. podatnika, którym jest w tym przypadku spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji F.. NUS wszczął i prowadził postępowanie egzekucyjne wobec F. Sp. z o.o. Powyższe doprowadziło do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 26 § 5 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599, ze zm., dalej: u.p.e.a.) Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. NUS wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie odpowiedzialności Skarżącego - członka zarządu, za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych, w podatku od czynności cywilnoprawnych, w podatku dochodowym od osób prawnych, w podatku od towarów i usług. Postanowienie doręczono stronie 6 grudnia 2014 r. Wobec powyższego spełniona została przesłanka wynikająca z art. 108 § 2 pkt 2 lit. b) O.p., umożliwiająca orzeczenie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości spółki jako płatnika oraz warunek odnośnie prawidłowości wszczęcia postępowania, wynikający z art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z art. 108 § 3 O.p. Badając pierwszą z pozytywnych przesłanek pozwalających na orzeczenie o odpowiedzialności członka zarządu za zaległe zobowiązania spółki, DIS stwierdził, że: terminy płatności zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych należnych od F. Sp. z o.o. za okresy VI-XI/2010 r., I - XII/2011 r. przypadały w okresie od 20 lipca 2010 r. do 20 stycznia 2012 r., zgodnie bowiem z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.), płatnicy przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do dnia 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego; termin płatności podatku od towarów i usług należnego od F. Sp. z o.o. za: 11/2010 r. przypadał 25 marca 2010 r., V - VII/2010 r., przypadały w okresie od 25 czerwca 2010 r. do 25 sierpnia 2010 r., IX/2010 r. przypadał 25 października 2010 r., IX - XI/2011 r., przypadały w okresie od 25 października 2011 r. do 28 grudnia 2011 r. Termin płatności podatku od czynności cywilnoprawnych za: IX/2011 r. przypadał 24 listopada 2011 r., XII/2011 r. przypadał 12 stycznia 2012 r. Nadzwyczajne Zgromadzenie Wspólników uchwałą z dnia 4 lutego 2010 r. powołało do zarządu skarżącego, następnie uchwałą z dnia 20 stycznia 2012 r. odwołało skarżącego z funkcji członka zarządu. Powyższe oznacza, że wypełniona została przesłanka odpowiedzialności, o której mowa w art. 116 § 2 O.p. DIS stwierdził ponadto, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż egzekucja wobec spółki była bezskuteczna, z uwagi na brak ujawnionego majątku spółki. Podejmowane przez organ egzekucyjny czynności nie doprowadziły do wyegzekwowania kwot na pokrycie zaległości podatkowych spółki, zaś organowi nie udało się ustalić żadnego majątku spółki, do którego można by było skutecznie prowadzić postępowanie egzekucyjne. Ponadto w postępowaniu upadłościowym Sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości F. Sp. z o. o. z uwagi na to, iż majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza nawet na zaspokojenie kosztów postępowania. W konkluzji DIS podzielił w całości stanowisko NUS, iż w sprawie spełnione zostały pozytywne przesłanki odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej - skarżącego. Jednocześnie podzielił także pogląd, iż w sprawie nie zaistniały przesłanki egzoneracyjne, wymienione w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b oraz pkt 2 O.p. Z ustaleń organu wynika, że skarżący nie przedłożył dokumentów, z których wynikałoby, że zgłosił wniosek o ogłoszenie upadłości założonej przez niego spółki, ani żadnych dokumentów świadczących o tym, że niezgłoszenie takiego wniosku nastąpiło nie z jego winy. Strona nie wskazała również żadnego mienia spółki, z którego możliwa byłaby egzekucja zaspokajająca wierzycieli choćby w części. Z powyższego wynika, że skarżący nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku kontrolowania stanu finansów i majątku spółki, a także obowiązku należytej dbałości o ochronę interesów wierzycieli. Z ustaleń organu pierwszej instancji wynika, że spółka nie regulowała swoich zobowiązań podatkowych od lutego 2010 r. Istotne w sprawie zdaniem DIS pozostało ustalenie, czy złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości założonej przez stronę spółki było konieczne, czy w okresie sprawowania przez skarżącego funkcji członka zarządu, spółka była niewypłacalna bądź to ze względu na niepłacenie wymagalnych zobowiązań, bądź też ze względu na brak majątku wystarczającego na pokrycie jej zobowiązań. DIS wskazał, że właściwy czas zgłoszenia wniosku o upadłość w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. należy oceniać w odniesieniu do przyczyny upadłości. Skoro w rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt przesłanką do ogłoszenia upadłości był fakt nieregulowania przez spółkę wymagalnych zobowiązań (art. 11 ust. 1 p.u.n.), to właściwy czas zgłoszenia wniosku o upadłość należy oceniać w odniesieniu do tej właśnie przyczyny, a nie do analizy, czy majątek spółki wystarczał na zaspokojenie zaległych zobowiązań (art. 11 ust. 2 ustawy p.u.n.). DIS podkreślił, że dla ustalenia przesłanki ogłoszenia upadłości, jaką jest niewykonywanie wymagalnych zobowiązań nie istotna jest przyczyna takiego stanu rzeczy. Niewypłacalność istnieje bowiem nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Nie zasługują na uwzględnienie w ocenie DIS twierdzenia skarżącego dotyczące braku wiedzy o czynnościach dokonywnych przez drugiego członka zarządu tj. M. P. oraz o sytuacji ekonomicznej spółki. DIS podkreślił, iż zarząd spółki jako organ kierujący jej bieżącą działalnością ma największy wpływ na jej terminowe wywiązywanie się ze zobowiązań podatkowych. Wobec tego ponosi on także odpowiedzialność za długi względem Skarbu Państwa. Każdy bowiem członek zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki, co prowadzi do wniosku, iż jest zobligowany do bieżącego śledzenia jego sytuacji, aby w przypadku wystąpienia trudności finansowych i zagrożenia upadłością mógł podjąć stosowne kroki. Członkowi zarządu powinien być znany na bieżąco stan finansów spółki, a co za tym idzie, możliwość zaspokojenia długów. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w W., skarżący nie zgadzając się z decyzją DIS w części utrzymującej w mocy decyzję NUS, wniósł o uchylenie decyzji DIS w części utrzymującej w mocy decyzję NUS i uchylenie decyzji NUS w części utrzymanej przez DIS. Skarżący wniósł ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. błędne zastosowanie art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. w zw. z art. 10 i art. 11 ust. 1 i 2 p.u.n. poprzez błędne przyjęcie przez DIS, że w stosunku do skarżącego nie zachodzą przesłanki określone w przepisie 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. wyłączające jego odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spółki; Skarżący zarzucił też naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p. oraz art. 10 i art. 11 ust. 1 i 2 p.u.n. poprzez błędnie wykonaną funkcję kontrolną w stosunku do decyzji NUS i brak jej uchylenia pomimo naruszenia przez NUS wskazanych przepisów prawa materialnego; - art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. poprzez formalną, dowolną i wybiórczą ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, prowadzenie postępowania w sposób mający za cel jedynie udowodnienie tezy przyjętej przez DIS na początku tego postępowania, oraz opieranie się na okolicznościach mających poboczne znaczenie dla sprawy; - art. 121 § 1 i art. 124 O.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób skutkujący naruszeniem zaufania skarżącego do organu oraz bez uwzględnienia zasady przekonywania, w tym poprzez rozstrzyganie wszelkich wątpliwości w sprawie na niekorzyść skarżącego; - art. 233 § 2 w zw. z art. 121 § 1, art. 122, art. 124 art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 3 i art. 191 O.p. oraz art. 140 i art. 216 O.p. poprzez błędnie wykonaną funkcję kontrolną w stosunku do decyzji określającej i brak jej uchylenia pomimo naruszenia w ramach decyzji określającej wskazanych przepisów postępowania. 2.2. DIS w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Zarzuty skargi uznał za niezasadne. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga nie jest zasadna. 3.2. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. b) i lit. c) p.p.s.a.). 3.3. Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w decyzji DIS. Decyzja ta znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, jej zaś wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom proceduralnym. 3.2. Kontroli Sądu poddano decyzję w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu F. Sp. z o.o. wraz z drugim członkiem zarządu M. P. i spółką za zaległości podatkowe tej spółki w podatku o towarów i usług za poszczególne okresy 2010 r. i 2011 r., w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń pracowniczych za poszczególne miesiące 2010 r. i 2011 r., w podatku od czynności cywilnoprawnych oraz za odsetki za zwłokę od tych zaległości i koszty egzekucyjne powstałe w związku z koniecznością przymusowego dochodzenia tych należności. 3.3. Kontrola sądowa decyzji w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki ma charakter wieloaspektowy, dokonywany przez pryzmat określonych prawem warunków dopuszczalności i zasadności orzeczenia w tej sprawie. Będą one kolejno przedmiotem analizy Sądu. Zgodnie z art. 116 O.p., za zaległości podatkowe m.in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (§ 2). Odpowiedzialność członka zarządu za należności obciążające spółkę jako płatnika przewiduje art. 107 § 2 pkt 1 O.p., za odsetki od zaległości podatkowej – § 2 pkt 2, a za koszty egzekucyjne – § 2 pkt 4 tego artykułu. Zgodnie z art. 108 § 2 O.p., postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed: 1) upływem terminu płatności ustalonego zobowiązania; 2) dniem doręczenia decyzji: a) określającej wysokość zobowiązania podatkowego, b) o odpowiedzialności podatkowej płatnika lub inkasenta, c) w sprawie zwrotu zaliczki naliczonego podatku od towarów i usług, d) określającej wysokość należnych odsetek za zwłokę; 3) dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego - w przypadku, o którym mowa w § 3. 3.4. Jak wynika z akt sprawy, NUS decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] o odpowiedzialności płatnika określił F. Sp. z o.o. w likwidacji należność z tytułu pobranego, a niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń pracowników za okresy od maja do listopada 2010 r. oraz od stycznia do grudnia 2011 r. Ponadto NUS wszczął i prowadził postepowanie egzekucyjne wobec F. Sp. z.o.o. na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku od czynności cywilnoprawnych, które doręczone zostały zobowiązanej spółce na przestrzeni od lutego 2012 r. do października 2013 r. co doprowadziło do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego wszczęto z urzędu postanowieniem NUS z dnia 27 listopada 2014 r. Określone zatem przepisem art. 108 § 2 pkt 2 lit. b) i pkt 3 O.p. warunki dopuszczalności wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności członka zarządu zostały więc spełnione. 3.5. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że w postępowaniu w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki kapitałowej organy podatkowe obowiązane są wykazać jedynie, że zaległości podatkowe spółki istnieją, a zobowiązania podatkowe, których dotyczą, powstały w okresie pełnienia funkcji przez tego członka zarządu oraz, że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Członka zarządu obciąża natomiast obowiązek wykazania istnienia przesłanek wyłączających jego odpowiedzialność (tak m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2014 r. sygn. akt II FSK 1211/12). Sąd pogląd ten podziela. Zgodnie z art. 116 § 2 O.p., odpowiedzialność członka zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez niego obowiązków członka zarządu. Skarżący podnosił w skardze do Sądu, że rola strony w 2011 roku ograniczała się do pozyskiwania nowych klientów poprzez tworzenie strategii komunikacji dla marek lub na zlecenie klientów, natomiast kwestie finansowe, w tym w szczególności dotyczące regulowania zobowiązań pozostawały w gestii drugiego członka zarządu. Trudności z uzyskaniem informacji o stanie finansów spółki doprowadziły do konfliktu miedzy członkami zarządu zakończonego rezygnacją ze stanowiska przez skarżącego. Strona wskazała dodatkowo, że możliwość oceny, czy zachodzą przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości uzyskała dopiero w momencie sporządzenia sprawozdania finansowego za 2011 r., wtedy jednak nie pełniła już funkcji członka zarządu. W ocenie strony okoliczności te przesądzają o biernym wykonywaniu funkcji członka zarządu przez skarżącego co przekłada się na brak zawinienia w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości i naruszeniu przez DIS art. 116 § 1 pkt 1) i 2) O.p. Sąd zarzutu tego nie podziela uznając, że w rozpoznanej sprawie organy podatkowe wykazały, iż skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki w okresie, gdy z uwagi na upływ terminu przekazania lub zapłaty podatku, powstała zaległość podatkowa. Na podstawie zapisów w Krajowym Rejestrze Sądowym oraz złożonych do rejestru uchwał zgromadzenia wspólników spółki (karty 143-145 akt administracyjnych) NUS ustalił, że skarżący był członkiem zarządu spółki w okresie od 4 lutego 2010 r. do 20 stycznia 2012 r. Powyższe okoliczności stanu faktycznego bezspornie świadczą o tym, że skarżący pozostawał w zarządzie spółki w dniach, w których upływały terminy płatności zobowiązań spółki z tytułu podatku od towarów i usług, podatku od czynności cywilnoprawnych oraz zaliczek w podatku dochodowym od osób fizycznych należnych od F. Sp z o.o. objęte niniejszym postępowaniem (poszczególne terminy płatności zobowiązań podatkowych objętych skarżoną decyzją szczegółowo wskazane zostały na str. 8 decyzji DIS). Należy podkreślić, że objęcie funkcji członka zarządu wymaga od osoby podejmującej się pełnienia takiej funkcji wyższej niż przeciętna staranności i wiedzy o wiążących się z tym prawach i obowiązkach natury prywatnoprawnej i publicznoprawnej. Powoływanie się skarżącego na faktyczne niewykonywanie funkcji członka zarządu w zakresie spraw finansowych związanych z prowadzoną przez spółkę działalnością nie mogło wywołać skutków prawych w zakresie odpowiedzialności strony za zobowiązania i zaległości spółki. Podkreślić należy, że podział obowiązków związanych z czynnościami zarządczymi między członkami zarządu jest ich prawem, a strona nie wykazała, że wbrew swojej woli została odsunięta od prowadzenia spraw spółki. Ponadto wskazać należy, że skarżący podpisał bilans spółki za 2010 r. w dniu 28 marca 2011 roku, z którego wynika, iż kapitał własny spółki ma wartość ujemną w zobowiązania przekraczają majątek spółki (karty 46 – 48 akt administracyjnych). Przepisy kodeksu spółek handlowych nakładają na osoby pełniące funkcje członków zarządu obowiązki posiadania wiedzy o stanie spraw spółki i starannego działania w zakresie utrzymania jej bytu oraz wypłacalności, członkowie zarządu zobowiązani są do bieżącego śledzenia spraw finansowych spółki. Zgodnie z art. 208 § 2 k.s.h. każdy członek zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki, czyli jest zobligowany do bieżącego śledzenia sytuacji spółki, tak aby w przypadku wystąpienia trudności finansowych i zagrożenia upadłością mógł podjąć stosowne kroki. Członkowi zarządu powinien być znany na bieżąco stan finansów spółki, a co za tym idzie możliwość zaspokojenia długów. Zgodnie z art. 201 § 1 k.s.h. zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. W przypadku, gdy zarząd jest wieloosobowy, każdy członek zarządu ma prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki. Zarząd spółki może rozmaicie kreować swoje wewnętrzne relacje, jednak organem spółki jest zarząd jako całość, a nie jego poszczególni członkowie. Wynika stąd obowiązek posiadania przez każdego członka zarządu elementarnej wiedzy o najważniejszych sprawach spółki. Wszyscy członkowie zarządu, jako zobowiązani do prowadzenia spraw spółki, mają obowiązek kontrolowania jej finansów. 3.6. Kolejnym warunkiem orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego było wykazanie przez organy podatkowe, że egzekucja wobec spółki okazała się bezskuteczna. Bezskuteczność egzekucji w całości lub w części, o której mowa w art. 116 § 1 O.p., oznacza stan, gdy wierzyciel podatkowy nie uzyskał zaspokojenia mimo przeprowadzonego postępowania egzekucyjnego. Może być ona stwierdzona każdym prawnie dopuszczalnym dowodem i świadczyć o niej może również brak skuteczności czynności egzekucyjnych dokonanych w toku innego postępowania egzekucyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r. sygn. akt II FPS 6/08). Bezskuteczność egzekucji może wynikać także z szeregu nieskutecznych czynności egzekucyjnych. W świetle tej uchwały samo niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki nie ma wpływu na odpowiedzialność skarżącego i w rezultacie na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, w rozpoznanej sprawie organy podatkowe wykazały istnienie przesłanki bezskuteczności egzekucji. Podejmowane przez organ egzekucyjny czynności nie doprowadziły do wyegzekwowania kwot na pokrycie zaległości podatkowych spółki, zaś organowi temu nie udało się ustalić żadnego majątku spółki, do którego można by było skutecznie prowadzić postępowanie egzekucyjne. Ponadto doręczenie przez organ egzekucyjny odpisów tytułów wykonawczych doprowadziło do powstania nieuregulowanych kosztów egzekucyjnych, które zgodnie z art. 64c § 4 u.p.e.a. obciążają bezpośrednio wierzyciela. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia szeregu rachunków bankowych, NUS prowadził również, jako organ wyznaczony przez Sąd Rejonowy, egzekucję łączną. W dniu 14 marca 2012 r. pismem nr [...] organ egzekucyjny wystąpił do prezesa zarządu spółki M. P. z wnioskiem o ujawnienie majątku spółki. Sporządzono protokół o stanie majątkowym spółki,w którym M. P. oświadczył, iż F. Sp. z o.o. nie prowadzi działalności gospodarczej, nie uzyskuje dochodów oraz wystąpi z wnioskiem o ogłoszenie upadłości spółki, wskazał także, że spółka nie posiada majątku nieruchomego ani ruchomego. W dniu 7 listopada 2013 r. spisano kolejny protokół z prezesem zarządu F. Sp. z o.o., który oświadczył, że spółka jest w upadłości likwidacyjnej, nie osiąga dochodów, lokal w którym prowadzi działalność jest wynajmowany, brak jest majątku (karty 121-122 akt postępowania egzekucyjnego dołączonych do akt administracyjnych). Prezes zarządu przedłożył też kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego dla m. st. W. w W., XIII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 7 maja 2013 r. sygn. akt [...], z którego wynika, iż wniosek spółki o ogłoszenie upadłości został oddalony przez sąd gospodarczy z uwagi na brak majątku do pokrycia kosztów postępowania upadłościowego (postanowienie Sądu Rejonowego dla m.st. W. X Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych w Warszawie z dnia 2 kwietnia 2013 r., sygn. akt [...] – kart 1370139 akt administracyjnych). W aktach sprawy znajduje się kserokopia ww. postanowienia Sądu z dnia 2 kwietnia 2013 r., sygn. akt [...], z którego wynika, iż wniosek o ogłoszenie upadłości złożony został dnia 26 marca 2013 r. Sąd Rejonowy ustalił, iż spółka jest niewypłacalna, nie reguluje swoich wymagalnych zobowiązań z uwagi na brak środków. Dłużnik posiada nieuregulowane zobowiązania o łącznej wartości [...] zł wobec 6 podmiotów, a także zadłużenie publicznoprawne wobec urzędu skarbowego oraz ZUS o łącznej wartości ponad [...] zł oraz długoterminowe pożyczki o wartości [...] zł. Łączna wartość zobowiązań spółki to około [...] zł. Wobec tego Sąd stwierdził, iż bezspornie spółka jest niewypłacalna, a majątek nie wystarczy na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego. Postanowieniem NUS z dnia 26 czerwca 2012 r. Nr [...] postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone od dnia 14 maja 2012 r. do dnia 25 kwietnia 2014 r. z uwagi na rozłożenie decyzją z dnia 14 maja 2012 r. zapłaty zaległości podatkowych za poszczególne okresy w podatku od towarów i usług, w podatku dochodowym od osób fizycznych i w podatku dochodowym od osób prawnych na 24 raty. Spółka nie wywiązała się z układu ratalnego. W rezultacie powyższego NUS stwierdził, iż w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, co wyczerpuje przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego, o której mowa w art. 59 § 2 u.p.e.a. Postanowieniem z dnia 25 lipca 2014 r. nr [...] organ ten, działając na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku F. Sp. z o.o. (karta 135 akt postępowania egzekucyjnego dołączonych do akt administracyjnych). Z postanowienia tego i materiałów zgromadzonych w postępowaniu, w szczególności postanowienia oddalającego wniosek o ogłoszenie upadłości wynika, że egzekucja należności objętych tytułami wykonawczymi okazała w całości bezskuteczna. Nie ma zatem wątpliwości, że organy podatkowe wykazały spełnienie i tej przesłanki orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu. 3.7. Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że aby członkowi zarządu spółki kapitałowej można było przypisać odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki powstałe w okresie pełnienia przez niego funkcji, spółka w okresie tym musi znajdować się w stanie uzasadniającym wystąpienie o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego. Wynika to z treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FPS 3/09, w świetle której członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może również po zakończeniu pełnienia tej funkcji uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe powstałe w tym czasie, jeżeli wykaże w postępowaniu podatkowym, że w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe). W uzasadnieniu tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 O.p. Odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Skoro w okresie pełnienia funkcji przez członka zarządu przesłanki takie nie zachodziły, to późniejsze pogorszenie się sytuacji finansowej spółki uwalnia członka zarządu od odpowiedzialności przewidzianej w art. 116 § 1 O.p. Dlatego też określając zakres obowiązków dowodowych organów podatkowych w rozpoznanej sprawie, Sąd wziął również pod uwagę konieczność wykazania istnienia przesłanek upadłości spółki w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu. Co do zasady, o winie członka zarządu w niezgłoszeniu upadłości we właściwym czasie można mówić, jeżeli nie dopełni on określonych przepisami szczególnymi wymogów związanych ze zgłoszeniem upadłości. Jak zasadnie wskazały organy podatkowe, wymogi te zostały skonkretyzowane w Prawie upadłościowym i naprawczym. Zgodnie z art. 21 p.u.n. dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości (ust. 1). Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami (ust. 2). Przepis art. 10 p.u.n. stanowi, że upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Stosownie zaś do art. 11 p.u.n., dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych (ust. 1). Dłużnika, będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje (ust. 2). Z ustaleń poczynionych przez organy podatkowe wynikało, że najwcześniejsze nieuregulowane zobowiązanie - termin płatności najwcześniejszej z zaległości to zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień 2009 r., którego termin płatności przypadał na 26 października 2009 r. Kolejne nieuregulowane zobowiązania to podatek od towarów i usług za luty 2010 r. z terminem płatności 25 marca 2010 r. oraz podatek dochodowy od osób prawnych za 2009 r. z terminem płatności 31 marca 2010 r. Na tej podstawie DIS ocenił, że istnienie zaległości podatkowych począwszy od 2010 r., uzasadnia twierdzenie, iż już wówczas F. Sp. z o.o. nie regulowała swoich zobowiązań podatkowych w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy p.u.n. Dla ustalenia przesłanki ogłoszenia upadłości, jaką jest niewykonywanie wymagalnych zobowiązań nie istotna jest przyczyna takiego stanu rzeczy, niewypłacalność istnieje bowiem nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych przyczyn. Strona będąca w okresie od lutego 2010 r. do stycznia 2012 r. członkiem zarządu spółki, zobowiązana była zatem, złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości zarządzanego podmiotu - czego nie dopełniła. Skoro niewypłacalność F. Sp. z o.o. istniała w czasie, gdy obowiązki w jej zarządzie sprawował skarżący, to przyjąć należy, że niepodjęcie w ww. zakresie działań zmierzających do ogłoszenia upadłości stanowi o niedopełnieniu należytej staranności i zawinionym zaniechaniu podjęcia czynności przewidzianych przepisami prawa (art. 21 p.u.n.). Do twierdzeń strony wskazujących uzasadniony brak wiedzy o kondycji finansowej spółki i nieregulowaniu jej płatności Sąd odniósł się już powyżej. Trafnie też, w ocenie Sądu za niezasadny uznał DIS argument skarżącego, że w czasie pełnienia przez niego funkcji prezesa zarządu, kondycja finansowa Spółki nie dawała podstaw do zgłoszenia wniosku, gdyż nawet dobra sytuacja ekonomiczna przedsiębiorstwa, nie zwalnia organów zarządzających z obowiązku zgłoszenia upadłości, w sytuacji gdy wymagalne zobowiązania nie są regulowane. Niezależnie jednak od powyższego wskazać należy, że sytuacja finansowa spółki już w końcu 2010 roku nie była dobra i uzasadniała złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Jak wynika bowiem z bilansu spółki za 2010 rok, który Sąd poddał analizie, gdyż znajduje się on w aktach sprawy, kapitał własny, czyli aktywa netto były ujemne i wynosiły [...] zł. na koniec tego roku (karty 46-48 akt administracyjnych). Skarżący miał niewątpliwie wiedzę na ten temat, gdyż jego podpis świadczy o zatwierdzeniu bilansu. Ziściła się wiec i druga przesłanka do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości gdyż zobowiązania spółki przekraczały jej majątek. Zgodnie bowiem z przepisem art. 11 ust. 2 p.u.n. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r. "Dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje". Niewątpliwie bilans ten w dacie podpisywania go przez stronę tj. dnia 28 marca 2011 roku zawierał dane pozwalające na zorientowanie się co do stanu majątku i zadłużenia spółki na początek kolejnego roku tj. 2011 r. Skarżący pełnił funkcję członka zarządu do 20 stycznia 2012 r. mając więc wiedzę z podpisanego w dniu 28 marca 2011 r. bilansu spółki za 2010 r. miał również możliwość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, co uchylałoby jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki. Reasumując do uznania dłużnika za upadłego wystarczające jest wykazanie wystąpienia jednej z dwóch alternatywnie wskazanych w art. 11 p.u.n. przesłanek niewypłacalności, a w rozpatrywanej sprawie DIS stanął na stanowisku, iż spełniona została w czasie pełnienia przez skarżącego przesłanka upadłości określona w art. 11 ust. 1 ustawy p.u.n., na potwierdzenie czego organ zgromadził stosowny materiał dowodowy i uznał, że brak było podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego celem wykazania, że druga z tych przesłanek (art. 11 ust. 2 p.u.n., tj. przewaga zobowiązań nad majątkiem) występuje. Niezależnie od tego wskazać należy, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w postaci bilansu za 2010 r. jednoznacznie przesądza, że wystąpiła również i druga przesłanka upadłości określona w art. 11 ust. 2 ustawy p.u.n. gdyż zobowiązania przewyższały wartość majątku spółki. 3.8. Podkreślić również należy, że skarżący nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części, co stanowi przesłankę wyłączającą odpowiedzialność członka zarządu zgodnie z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. 3.9. W konsekwencji należało przyjąć, że organy podatkowe wykazały istnienie przesłanek uzasadniających orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki z tytułu podatku od towarów i usług we wskazanym wyżej okresie oraz odsetki od tej zaległości i koszty egzekucyjne powstałe z tytułu jej dochodzenia. 3.10. Zarzuty skargi zmierzające do podważenia dopuszczalności i zasadności orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącego na podstawie art. 116 O.p. Sąd uznał za niezasadne. Nie doszło również do wskazywanych naruszeń art. 10 i art. 11 ust. 1 i 2 p.u.n. Organy podatkowe prawidłowo przeprowadziły postępowanie, stosując się w tym zakresie także do zasad ogólnych postępowania podatkowego ustanowionych przepisami Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniły przesłanki podjętego rozstrzygnięcia. Mając na względzie przedstawione powyżej niezakwestionowane przez skarżącego ustalenia, które znajdują oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy Sąd uznał za niezasadne również zarzuty naruszenia przepisów postępowania art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 3, art. 188 i art. 191 O.p. W szczególności organy podatkowe nie naruszyły art. 122 O.p., wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej, gdyż z akt sprawy wynika, że organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Nie naruszono także zasad: zupełności postępowania podatkowego (art. 187 O.p.) i swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organy wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, zaś przyjęte rozstrzygnięcie nie narusza prawa. Niezasadne są twierdzenia skarżącego, że sytuacja spółki, w czasie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu nie uzasadniała złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Wskazać bowiem należy, że niewątpliwym dowodem na kondycję finansową spółki w okresie, kiedy funkcję członka zarządu pełnił skarżący, oraz kiedy powstawały zaległości podatkowe objęte niniejszym postępowaniem jest bilans spółki za 2010 r. podpisany przez skarżącego (karty 46-48 akt sprawy administracyjnej). Został on poddany analizie przez Sąd a wnioski w zakresie zaistnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości (w zakresie przesłanki określonej w art. 11 ust. 2 p.u.n. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2016 r.) opisane zostały w pkt 3.5. uzasadnienia. Mając na względzie fakt, że w aktach sprawy znajdowały się bilanse spółki wniosek skarżącego o przeprowadzanie dowodu na okoliczność kondycji finansowej spółki z opinii biegłego trafnie oceniony został w postępowaniu podatkowym jako niezasadny. Niezasadne są również zarzuty wywodzone z wydanej przez NUS decyzji z dnia 14 maja 2012 r., nr [...] rozkładającej zaległości spółki na raty. Wydając powyższą decyzję NUS badał kondycję finansową spółki na dzień rozkładania na raty zaległości podatkowych tj. na maj 2012 r. podczas gdy w skarżonej decyzji, która dotyczy zaległości za poszczególne okresy 2010 i 2011 roku istotna była kondycja spółki w czasie gdy powstawały te zaległości a nie 2012 roku. Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest czytelne i nie ma wątpliwości co do tego, jakich ustaleń faktycznych dokonały organy podatkowe obu instancji i na jakich dowodach oparły swoje rozstrzygnięcia. Organy przytoczyły ponadto przepisy prawa materialnego i procesowego, które stanowiły podstawę wydania decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest również na tyle wyczerpujące, że pozwala stronie skarżącej na odniesienie się do zawartej tam argumentacji, a przez to podjęcie stosownej obrony, oraz pozwala Sądowi na dokonanie oceny prawidłowości zawartych w decyzji ustaleń i rozstrzygnięć. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit a) O.p., gdyż w świetle zgromadzonego materiału DIS prawidłowo uchylił decyzję NUS w części dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. i zasadnie w pozostałej części utrzymał ją w mocy podzielając ustalenia i ocenę organu pierwszej instancji. Zebrany materiał dowodowy, w tym akta egzekucyjne, podatkowe i finansowe spółki, uzasadniały wydanie skarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 216 w zw. z art. 140 O.p. polegającego na błędnym, w ocenie strony, sposobie przedłużania postępowania poprzez zawiadomienie skarżącego bez wydania i doręczenia mu w tym zakresie postanowień o przedłużeniu terminu zakończenia postępowania, Sąd podkreśla, że strona nie wskazała jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć to uchybienie, jednocześnie wpływu takiego Sąd nie dostrzega. 3.11. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.