III SA/Wa 4069/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu 5 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu K.K. od zarządzenia starszego referendarza sądowego z 27 sierpnia 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: utrzymać zaskarżone zarządzenie w mocy. Na podstawie zarządzenia z 6 sierpnia 2018 r. K.K. ("Skarżący") został wezwany do uzupełnienia braku formalnego formularza PPF przez: - wypełnienie rubryk od 5 do 11 złożonego formularza (PPF) zgodnie z pouczeniem zawartym na 4 stronie, lub przez: - ponowne nadesłanie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) wypełnionego i podpisanego zgodnie z pouczeniem zawartym na 4 stronie formularza w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Ponadto wezwano Skarżącego do nadesłania dokumentów dotyczących jego sytuacji finansowej i majątkowej. Wezwanie doręczono Skarżącemu 13 sierpnia 2018 r., zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Zakreślony w wezwaniu termin upłynął 20 sierpnia 2018 r. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pismem z 17 sierpnia 2018 r. Skarżący wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy i nadesłania dokumentów. Zarządzeniem z 27 sierpnia 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "Ppsa"). Od powyższego zarządzenia starszego referendarza sądowego Skarżący wniósł sprzeciw, w którym zarzucił naruszenie art. 257 i art. 246 § 1 pkt 2 Ppsa podnosząc, że nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Treść art. 260 § 1 Ppsa wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 Ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 Ppsa (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74, CBOSA). Niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu bądź złożenie go w sposób nieprawidłowy skutkuje tym, że na podstawie art. 49 § 1 Ppsa należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 Ppsa. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że do Skarżącego trafnie i w sposób prawidłowy skierowane zostało zarządzenie z 6 sierpnia 2018 r. o wezwaniu do złożenia wniosku w prawidłowej formie na formularzu PPF. Skarżący odebrał ww. wezwanie 13 sierpnia 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 57 akt sądowych). Skarżący jednak wezwania tego nie wykonał. Odnosząc się do braku przedłużenia terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy i nadesłania dokumentów, należy wskazać za starszym referendarzem sądowym, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy jest terminem ustawowym wynikającym z art. 49 § 1 w zw. z art. 252 § 2 Ppsa i jako taki termin ten nie może być przedłużany (por. postanowienie NSA z 11 lipca 2016 r., II FZ 195/16). W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 Ppsa w związku z art. 260 § 1–3 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.