III SA/Wa 4095/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno, Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Protokolant Monika Kawa-Ogorzałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi H. GmbH z siedzibą w N. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku od towarów i usług oddala skargę Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 216 § 1 w związku z art. 239, art. 162 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; powoływanej dalej jako "ord. pod."), po rozpatrzeniu zażalenia Spółki H. GmbH z siedzibą w N. - Skarżąca w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2006 r. odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004 r. W dniu 5 lipca 2005 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek Spółki H. GmbH z dnia 23 czerwca 2005 r. o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004 r. wraz z zaświadczeniem z dnia 26 kwietnia 2005 r. Dokumenty te złożono w języku niemieckim. Pismem z dnia 4 stycznia 2006 r., skierowanym do J. D. wskazanego jako pełnomocnika Spółki, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. [...] wezwał do uzupełnienia wniosku o tłumaczenie przysięgłe na język polski zaświadczenia z dnia 26 kwietnia 2005 r. o posiadaniu przez wnioskodawcę w kraju siedziby statusu podatnika VAT lub podatku o podobnym charakterze, ze szczególnym uwzględnieniem rodzaju prowadzonej działalności gospodarczej, a także do przesłania właściwego wniosku, zgodnego ze wzorem stanowiącym załącznik do rozporządzenia w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom, wypełnionego w języku polskim. Wskazując na przepis art. 169 § 1 ord. pod. organ podatkowy wyznaczył Spółce siedmiodniowy termin do uzupełnienia wskazanych braków, informując, że w przypadku ich nie uzupełnienia wniosek zostanie pozostawiony bez rozpatrzenia. W piśmie z dnia 13 lutego 2006 r. J. D. poinformował organ podatkowy, iż odwołane mu zostało pełnomocnictwo przedłożone na okoliczność zwrotu podatku VAT za 2003 r. i w konsekwencji wezwanie zostało błędnie skierowane do niego, zamiast do Spółki. Kolejnym pismem z dnia 22 lutego 2006 r., analogicznym w swej treści do pisma z dnia 4 stycznia 2006 r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. wezwał bezpośrednio Spółkę do uzupełnienia powyższych braków formalnych. Wezwanie zostało doręczone Spółce w dniu 15 marca 2006 r. Przy piśmie z dnia 22 marca 2006 r. (mylnie datowanym na rok 2005 – przyp. Sądu), nadanym tego samego dnia drogą pocztową, Spółka reprezentowana przez doradcę podatkowego J. D. przesłała uwierzytelnione tłumaczenia z języka niemieckiego zaświadczenia z dnia 16 lutego 2006 r. oraz Rejestru Handlowego Sądu Rejonowego w Wiesbaden. W piśmie ponadto postawiono zapytania odnośnie sposobu złożenia wniosku. Wyjaśniono też, że w związku z wezwaniem Spółka zmuszona była ponownie ustanowić pełnomocnika w osobie J. D.. Pismem z dnia 5 kwietnia 2006 r. organ pierwszej instancji wezwał Spółkę do przesłania dokumentu odwołującego pełnomocnictwo udzielone w dniu 20 marca 2005 r. J. D. oraz aktualnego dokumentu pełnomocnictwa udzielonego przez Spółkę. Ponadto, w piśmie tym organ udzielił odpowiedzi na zapytania zawarte w ww. piśmie z dnia 22 marca 2006 r. W odpowiedzi na ww. wezwanie pełnomocnik Spółki – J. D. w piśmie z dnia 18 kwietnia 2006 r. wyjaśnił, iż odwołanie pełnomocnictwa z dnia 20 marca 2005 r. nie miało formy pisemnej i nastąpiło w grudniu 2005 r. W dniu 13 kwietnia 2006 r do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek Spółki z dnia 5 kwietnia 2006 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za 2004 r. Pełnomocnik Spółki wyjaśnił, że sporządzenie prawidłowego formularza wniosku o zwrot podatku VAT w języku polskim było możliwe dopiero w dniu 5 kwietnia 2006 r. zgodnie z otrzymanym przez niego pełnomocnictwem z dnia 17 marca 2006 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. organ pierwszej instancji odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku VAT. W jego ocenie Spółka wbrew wezwaniu z dnia 22 lutego 2006 r. nie przedłożyła tłumaczenia przysięgłego treści zaświadczenia z dnia 26 kwietnia 2005 r. Nie uprawdopodobniła też, że naruszenie terminu nastąpiło bez jej winy. Nie wyjaśniła dokładnie, kiedy i jakie podjęła kroki, aby niezwłocznie uczynić zadość wezwaniu. Między zaś datą otrzymania wezwania, a datą złożenia wniosku o przywrócenie terminu minęło 19 dni. W świetle natomiast art. 162 ord. pod., aby mogło nastąpić przywrócenie terminu konieczne jest łączne spełnienie kilku przesłanek, w tym złożenie wniosku w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnienie braku winy w spowodowaniu przekroczenia terminu oraz jednoczesne dokonanie czynności, dla której przewidziano dany termin. W zażaleniu z dnia 29 maja 2006 r. Spółka zarzuciła naruszenie: art. 159 § 1 pkt 5 ord. pod. poprzez odmowę przyjęcia dokumentów Spółki, art. 162 § 1 ord. pod. poprzez odmowę przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, art. 121 i art. 122 ord. pod. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania oraz naruszenie obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań dla załatwienia sprawy. Odnośnie do pierwszego zarzutu Spółka wskazała, iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. pismem z dnia 5 kwietnia 2006 r. skierowanym do jej pełnomocnika, wezwał do przesłania dwóch dokumentów odpowiadając jednocześnie na pytania pełnomocnika z dnia 22 marca 2006 r. w zakresie formy formularzy i wniosku. Wyznaczył przy tym 10-dniowy termin dochowania czynności. Spółka przesyłając odpowiedź z dnia 18 kwietnia 2006 r. uzupełniła wcześniejsze pismo z dnia 5 kwietnia 2006 r. w zakresie formy formularza i wniosku. Zatem wyznaczony w wezwaniu z dnia 5 kwietnia 2006 r. termin został dochowany. W kwestii naruszenia art. 162 § 1 ord. pod. Spółka podniosła, iż pismem z dnia 5 kwietnia 2006 r. organ podatkowy odpowiadając na jej pytania z dnia 22 marca 2006 r. sprecyzował swoje pierwotne żądanie z lutego 2006 r. wyznaczając 10-dniowy termin dla przesłania odpowiedzi. Z kolei Spółka udzielając odpowiedzi w piśmie z dnia 5 kwietnia 2006 r. z ostrożności procesowej wniosła o przywrócenie terminu, uzasadniając, iż sporządzenie wniosku w wersji polskiej było możliwe dopiero w tym dniu ze względu na otrzymanie dokumentu pełnomocnictwa. W jej ocenie nawet jeżeli przyjąć, że nie dokonała czynności w pierwotnie wyznaczonym terminie, to nie można nie zauważyć, że czynności te dopełniono w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uniemożliwiającej jej dokonanie. Organ podatkowy z naruszeniem art. 162 § 2 ord. pod. wskazał, iż czynność tę wykonano dopiero po 19 dniach, nie odnosząc się przy tym do momentu ustania przyczyny uniemożliwiającej dochowanie terminu. Spółka stwierdziła także, iż działania organu podatkowego naruszają w sposób bezpośredni podstawowe zasady postępowania podatkowego wyrażone w art. 121 oraz art. 122 ord. pod. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania oraz z naruszeniem obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań dla załatwienia sprawy. Ponadto, działania te stanowią naruszenie obowiązków wynikających z VI Dyrektywy podatku VAT w zakresie zwrotu podatku VAT dla podmiotów zagranicznych, którą to dyrektywę Polska jest zobowiązana bezpośrednio respektować. Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2006 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W jego ocenie Spółka nie dopełniła wymogu dokonania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, dla której ten termin był przewidziany. Nie uzupełniła bowiem wniosku z dnia 5 lipca 2005 r. o tłumaczenie przysięgłe zaświadczenia z dnia 26 kwietnia 2005 r. Za takie uzupełnienie organ ten nie uznał nadesłanych tłumaczeń przysięgłych zaświadczenia z dnia 16 lutego 2006 r. oraz rejestru handlowego z dnia 19 maja 2005 r. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. ponieważ Spółka nie zawiadomiła organu o cofnięciu pełnomocnictwa z dnia 20 marca 2005 r. przed doręczeniem wezwania z dnia 4 stycznia 2006 r., to w konsekwencji wskazane wezwanie zostało doręczone w sposób prawidłowy. Natomiast wezwanie z dnia 22 lutego 2006 r. skierowane bezpośrednio do Spółki zostało doręczone z naruszeniem art. 145 § 2 ord. pod., gdyż przewiduje on w przypadku ustanowienia pełnomocnika obowiązek doręczania pism pełnomocnikowi. W skardze z dnia 13 listopada 2006 r. Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wobec postanowienia postawiła zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego: - art. 162 § 1 ord. pod. poprzez odmowę przywrócenia terminu, o który wnioskowała w piśmie z dnia 5 kwietnia 2006 r. przesyłając zarazem polską wersję wniosku o zwrot podatku od towarów i usług zgodnie z żądaniem organu z lutego 2006 r., które zostało potwierdzone powtórnym wezwaniem organu z dnia 5 kwietnia 2006 r. Zarzut ten uzasadniono analogicznie jak w zażaleniu; - art. 162 § 1 w związku z art. 145 § 1 ord. pod. poprzez uznanie przez organ drugiej instancji, iż pismo kierowane do ustanowionego dla odrębnego postępowania pełnomocnika pisma, w sytuacji, gdy osoba ta poinformowała organ pierwszej instancji o odwołaniu mu pełnomocnictwa, były pismami nieskutecznymi, gdyż naruszały art. 145 § 2 tej ustawy. Organ podatkowy kierując pierwsze wezwanie z dnia 4 stycznia 2006 r. na ręce pełnomocnika został natychmiast poinformowany o odwołaniu wcześniej udzielonego pełnomocnictwa. Zdaniem Skarżącej wysłanie pisma z dnia 12 lutego 2006 r. (mylnie podano datę dzienną – winno być "22" – przyp Sądu) przez organ pierwszoinstancyjny bezpośrednio do Spółki świadczyło o uznaniu, iż odwołane zostało pełnomocnictwo z dnia 20 marca 2005 r. Dokonane więc przez organ czynności, które kierowane były bezpośrednio do Spółki, były czynnościami skutecznymi; - art. 162 § 1 ord. pod. poprzez uznanie, iż przesłane w dniu 22 marca 2006 r. tłumaczenie dokumentów rejestrowych Spółki nie spełnia warunków z wezwania organu; - art. 159 § 1 pkt 5 ord. pod. poprzez odmowę przyjęcia dokumentów Spółki, pomimo, że zachowała 10-dniowy termin wyznaczony w wezwaniu z dnia 5 kwietnia 2006 r., przesyłając odpowiedź z dnia 18 kwietnia 2006 r. Zarzut ten umotywowano analogicznie jak w zażaleniu; - art. 121 oraz art. 122 ord. pod. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę zaufania oraz z naruszeniem obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań dla załatwienia sprawy. Zarzut ten Skarżąca odniosła w szczególności do przesyłania korespondencji do odwołanego pełnomocnika, następnie do Spółki i w konsekwencji zanegowania prawidłowości odwołania pełnomocnictwa; - art. 217 § 2 ord. pod. poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów zażalenia z dnia 29 maja 2006 r., w szczególności stwierdzeń odnoszących się do osoby G. B., który był jakoby pełnomocnikiem w sprawie. Zdaniem Skarżącej postanowienie pierwszoinstancyjne, jako odnoszące się do osób nie uczestniczących w sprawie, powinno zostać uchylone w toku postępowania zażaleniowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę należało oddalić. Zgodnie z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, wydając wyrok na podstawie akt sprawy. Przedmiotem oceny Sądu w rozpoznanej sprawie była zgodność z prawem postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. utrzymującego w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia przez Skarżącą braków formalnych wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za 2004 r. Przy tak zakreślonym przedmiocie sprawy, Sąd nie mógł badać okoliczności dotyczących zasadności i prawidłowości samego wezwania do uzupełnienia braków formalnych, a także kompletności złożonego przez Skarżącą wniosku o zwrot podatku, do czego organy podatkowe w sposób nieuprawniony także nawiązywały. Wskazać bowiem należy, że w przypadku nieuzupełnienia braków formalnych podania, organ podatkowy wydaje zaskarżalne postanowienie o pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, o czym stanowi art. 169 § 4 ord. pod. Oznacza to, że ustawodawca przewidział odrębny tryb, w którym oceniane jest wystąpienie przesłanek pozostawienia podania bez rozpatrzenia, także podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Ocena legalności postanowienia w przedmiocie przywrócenia terminu opiera się przede wszystkim na zbadaniu, czy prawidłowo organy podatkowe uznały, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki przywrócenia terminu, określone w art. 162 § 1 i § 2 ord. pod., a także czy strona dochowała terminu na złożenie podania o przywrócenie terminu. Zgodnie z wymienionymi wyżej przepisami, w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. W pierwszej kolejności niezbędne zatem było dokonanie oceny stanowiska organów w tym elemencie rozpoznanej sprawy, z którego wynikała konieczność dokonania określonych czynności i termin ich realizacji. Z tym bowiem zdarzeniem wiązało się uchybienie terminu, o przywrócenie którego wnioskowała Spółka. Zdaniem Sądu należało przyznać rację Skarżącej odnośnie zarzutu wadliwego przyjęcia przez organ odwoławczy, że Spółka od wszczęcia sprawy o zwrotu podatku od towarów i usług za 2004 r. była reprezentowana przez J. D.. Słusznie bowiem zwrócono uwagę w skardze, iż pełnomocnictwo z dnia 20 marca 2005 r., które rzekomo dawało podstawę do takiego przyjęcia, zostało złożone w innym postępowaniu. Sąd zauważa, iż wniosek z dnia 23 czerwca 2005 r. złożony przez H. GmbH w dniu 5 lipca 2005 r. został opatrzony pieczęcią tej Spółki i nieczytelnym podpisem. W żaden sposób nie wynikało z niego, że jest on składany przez jakiegokolwiek pełnomocnika, bądź też, że do wniosku jest załączane pełnomocnictwo. Był to zatem bezpośrednio wniosek samej Spółki. W aktach podatkowych przekazanych Sądowi, które służyły za podstawę wydania wyroku, znajduje się wprawdzie kserokopia pełnomocnictwa z dnia 20 marca 2005 r. udzielonego przez Spółkę doradcy podatkowemu J. D. do jej reprezentowania przed organami podatkowymi, jednakże z akt tych nie wynika z jakiej przyczyny i w jaki sposób znalazło się ono w tych aktach. W oparciu o te akta podatkowe nie można też ustalić, iż miałoby się ono odnosić także do sprawy zwrotu podatku VAT za 2004 r. Podkreślić przy tym należało, że w piśmie z dnia 13 lutego 2006 r., a także w piśmie z dnia 18 kwietnia 2006 r., J. D. wyjaśnił, iż wskazane pełnomocnictwo przedłożone zostało na okoliczność zwrotu podatku VAT za 2003 r. Tak samo stwierdził organ pierwszej instancji w wezwaniu z dnia 5 kwietnia 2006 r. Skoro zatem w rozpoznanej sprawie Spółka sama wystąpiła z wnioskiem, to nie sposób było przyjąć, bez wyraźnej jej woli w tym zakresie, że także w tej sprawie zamiarem jej było działanie przez pełnomocnika ustanowionego w innej sprawie. Za taką konkluzją przemawia także i to, że w myśl art. 137 § 3 ord. pod. pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, a doradca podatkowy może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa. Pełnomocnictwo dołączone więc do akt innej sprawy nie może być przez organ podatkowy automatycznie wykorzystywane także na użytek kolejnych spraw tej samej strony. W przeciwnym razie to organ niejako decydowałby za stronę o sposobie jej reprezentowania. Ta kwestia leży natomiast wyłącznie w gestii samej strony, która ma pełną autonomię w określaniu tego, jakie sprawy powierza pełnomocnikowi, a jakie nie. Powyższe oznacza, odmiennie niż wywodził to organ odwoławczy, że dla ustalenia okoliczności dochowania terminu do uzupełnienia braków formalnych złożonego wniosku przez dokonanie określonych czynności znacznie prawne miało wyłącznie doręczenie wezwania z dnia 22 lutego 2006 r. bezpośrednio Spółce, nie zaś doręczenie wezwania z dnia 4 stycznia 2006 r. J. D.. Tak przyjął organ pierwszej instancji, a wadliwie skorygował to ustalenie organ odwoławczy. Nieprawidłowe ustalenie w tej mierze poczynione przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. nie mogło jednak mieć wpływu na wynik sprawy i stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Stwierdzić bowiem należało, że zarówno wezwanie z dnia 4 stycznia 2006 r. skierowane wadliwie do J. D., jak i wezwanie z dnia 22 lutego 2006 r. skierowane prawidłowo do Spółki, miały tożsamą treść. Wskazywały na konieczność usunięcia takich samych braków formalnych wniosku z dnia 5 lipca 2005 r., wyznaczając siedmiodniowy termin na dokonanie tej czynności. Oparcie się przez organ odwoławczy na mylnie skierowanym wezwaniu nie niweczyło prawidłowości rozstrzygnięcia. Organy bowiem obu instancji zgodnie przyjęły, że powodem odmowy przywrócenia terminu było niedopełnienie czynności, dla której był określony termin. Oznaczało to nie spełnienie jednego z warunków niezbędnych do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, przewidzianego w art. 162 § 2 zdanie drugie ord. pod. W ocenie Sądu ustalenia organów podatkowych były w tym zakresie prawidłowe. Spółka wraz ze złożonym wnioskiem o przywrócenie terminu nie złożyła żądanego w wezwaniu o uzupełnienie wniosku z dnia 5 lipca 2005 r. (wezwanie z dnia 22 lutego 2006 r.) tłumaczenia przysięgłego na język polski zaświadczenia z dnia 26 kwietnia 2005 r., które było dołączone do wniosku o zwrot VAT za 2004 r. Dostarczenia zaś w określonym terminie tłumaczenia zaświadczenia z tej właśnie daty żądano od Spółki, nie zaś jakiegokolwiek innego. W ocenie Sądu nieuprawnione było wywodzenie przez Spółkę, iż termin siedmiodniowy do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot VAT za 2004 r., nakreślony w wezwaniu z dnia 22 lutego 2006 r., uległ jakiejkolwiek modyfikacji w wyniku wezwania z dnia 5 kwietnia 2006 r. W szczególności zwrócić należało uwagę, że to ostatnie wezwanie zostało wystosowane w trybie art. 155 ord. pod. Przepis ten w § 1 stanowi, że organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Korzystanie z regulacji prawnej w nim zawartej nie służy zatem do usuwania braków wniosku. Nie jest więc obwarowane takim rygoryzmem, jaki wynika z art. 169 ord. pod., który jest przewidziany do usuwania braków. Zawarty w tym ostatnim przepisie siedmiodniowy termin jest terminem ustawowym i nie ma możliwości jego wydłużania lub skracania. Co najwyżej może on być przywrócony. Już choćby z tej przyczyny termin wskazany w wezwaniu z dnia 22 lutego 2006 r. nie mógł zostać zmieniony przez organ podatkowy w wyniku kolejnego jego pisma, jak wywodziła to Skarżąca w toku postępowania podatkowego oraz w skardze. Ponadto, wezwanie z dnia 5 kwietnia 2006 r., wskazujące na 10-dniowy termin na jego wykonanie, dotyczyło złożenia dwóch dokumentów, a mianowicie dokumentu, stwierdzającego że firma H. GmbH odwołała udzielone w dniu 20 marca 2005 r. pełnomocnictwo dla J. D. oraz aktualnego dokumentu pełnomocnictwa. Te z kolei dokumenty nie były objęte wezwaniem zmierzającym do usunięcia braków formalnych wniosku z dnia 5 lipca 2005 r. Nie mogły więc w żaden sposób przesuwać terminu wcześniej zakreślonego dla usunięcia braków formalnych wniosku. Niezależnie od powyższej przyczyny odmowy przywrócenia terminu należało też zwrócić uwagę na dodatkową przesłankę odmowną wskazaną przez organ pierwszej instancji, tj. kwestię dochowania siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Wnosząc w dniu 5 kwietnia 2006 r. (data pisma tożsama z datą jego nadania pocztowego) o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za 2004 r. pełnomocnik Spółki podniósł, iż sporządzenie tegoż wniosku w wersji polskiej było możliwe dopiero w tym dniu ze względu na otrzymanie dokumentu pełnomocnictwa. W postanowieniu pierwszoinstancyjnym organ podatkowy odmowę przywrócenie terminu motywował, poza kwestią niezłożenia tłumaczenia zaświadczenia z dnia 26 kwietnia 2005 r., także "19-dniową przerwą" między datą otrzymania przez Spółkę wezwania z dnia 22 lutego 2006 r. (15 marca 2006 r.), a datą złożenia wniosku o przywrócenie terminu (5 kwietnia 2006 r.). Wskazał przy tym, że jednym z warunków niezbędnych do przywrócenia terminu jest złożenie wniosku o jego przywrócenie w terminie siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia, a niespełnienie tego warunku uniemożliwia przywrócenie terminu. W zażaleniu z dnia 29 maja 2006 r. Spółka w tym zakresie podniosła, iż dopełniła czynności w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uniemożliwiającej jej dokonanie, a organ wskazując powyższą przerwę nie odniósł się do momentu ustania tej przyczyny. Przyczyna zaś uchybienia, jak stwierdziła Spółka, została w jej piśmie wprost wskazana. Istotnie, wydając postanowienie z dnia [...] maja 2006 r. organ naruszył art. 210 § 4 w związku z art. 219 ord. pod. nie przedstawiając wyczerpującego uzasadnienia w tym zakresie. Nie było to jednak takie naruszenie prawa procesowego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Jak już to zostało wyjaśnione i jak przyjął to organ pierwszoinstancyjny, kwestię dochowania terminu należało odnosić do wezwania z dnia 22 lutego 2006 r., doręczonego Spółce w dniu 15 marca 2006 r. To właśnie wezwanie akceptowała też sama Spółka, jako właściwie doręczone. Od tego dnia zaczął więc biec termin na dokonanie czynności. Niesporządzenie zaś w języku polskim wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za 2004 r. w wyznaczonym terminie Spółka uzasadniała otrzymaniem dokumentu pełnomocnictwa dopiero w dniu 5 kwietnia 2006 r. Odnosząc się do tej kwestii stwierdzić trzeba, że już w piśmie z dnia 22 marca 2006 r. (wpływ do organu w dniu 29 marca 2006 r.) zatytułowanym "Pismo strony" w sposób jednoznaczny wskazane zostało, że Spółka jest reprezentowana przez doradcę podatkowego J. D.. Tenże podpisał to pismo. Wyjaśniono przy tym, że powtórne ustanowienie pełnomocnika w osobie J. D. wiązało się z realizacją wezwania z lutego 2006 r., skierowanego do Spółki. W piśmie tym dodatkowo wskazano też, że w załączeniu przesyła się pełnomocnictwo. Wobec jednak niedołączenia do tego pisma pełnomocnictwa, mimo informacji na ten temat w treści pisma, organ podatkowy wezwaniem z dnia 5 kwietnia 2006 r. zwrócił się o jego nadesłanie. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik Spółki w piśmie z dnia 18 kwietnia 2006 r. (wpływ do organu w dniu 26 kwietnia 2006 r.) wyjaśnił, że w związku z zakończeniem sprawy zwrotu podatku VAT za 2003 r. Spółka odwołała udzielone wcześniej mu pełnomocnictwo z dnia 20 marca 2005 r. Nowe zaś umocowanie Spółka udzieliła pełnomocnikowi w dniu 17 marca 2006 r. Pełnomocnik wskazał równocześnie, że przesłane wcześniej pismo jedynie omyłkowo mogło nie zawierać obecnie obowiązującego dokumentu pełnomocnictwa i dlatego przesyła je ponownie. W oparciu o takie wyjaśnienie pełnomocnika oraz treść prowadzonej korespondencji stwierdzić należało, że najpóźniej w dacie 22 marca 2006 r. pełnomocnik Spółki dysponował stosownym dokumentem pełnomocnictwa udzielonego w dniu 17 marca 2006 r., jedynie omyłkowo nie przesłanym organowi. Bez wątpienia też w dniu 22 marca 2006 r. działał jako pełnomocnik Spółki. Złożył bowiem tego dnia stosowne pismo działając w takim charakterze. W związku z tym najpóźniej w dniu 22 marca 2006 r. odpadała przyczyna uchybienia terminu, co oznaczało, że wniosek o jego przywrócenie należało złożyć do dnia 29 marca 2006 r. Wniosek o przywrócenie terminu został natomiast złożony dopiero w dniu 5 kwietnia 2006 r., czyli po upływie 7 dni przewidzianych na jego złożenie. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji wskazał na jego uchybienie. Bezzasadne były więc zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 162 § 2 zdanie pierwsze ord. pod. Sąd przychylił się również do poglądu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, że o istotnej wadliwości postanowienia organu pierwszej instancji nie mogło świadczyć powołanie w jego uzasadnieniu osoby G. B., jako tej, której Spółka udzieliła pełnomocnictwa z dnia 20 marca 2005 r., które nie zostało odwołane. W tym zakresie nastąpiła bowiem oczywista omyłka, którą zauważa też sama strona w zażaleniu z dnia 29 maja 2006 r. Tego typu uchybienie jest wadą nieistotną kwalifikującą się do usunięcia w trybie rektyfikacji przewidzianym w art. 215 § 1 w związku z art. 219 ord. pod. Z tej przyczyny organ drugiej instancji nie mógł uchylić zaskarżonego postanowienia jako "odnoszącego się do osób nie uczestniczących w sprawie", jak wywodziła to Skarżąca w skardze. Powinien natomiast odnieść się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, gdyż była ona podnoszona w zażaleniu. Nie czyniąc tego naruszył art. 210 § 4 w związku z art. 219 ord. pod., co nie miało jednak wpływu na wynik sprawy. W konsekwencji także to naruszenia prawa procesowego nie mogło być dla Sądu podstawą do uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia 10 października 2006 r. W razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala, o czym stanowi art. 151 p.p.s.a. Wobec przedstawionego stanu faktycznego i prawnego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o ten przepis orzekł jak w sentencji. Wobec oddalenie skargi brak było podstaw do orzekania w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony Skarżącej.