III SA/Wa 4103/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Protokolant referent stażysta Anna Chołuj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi K.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r. oddala skargę Postanowieniem z [...] marca 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W.(dalej: NUS) wszczął wobec K.S.(dalej: Strona, Skarżący) postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe P. sp. z o.o. z/s w W. (dalej: Spółka) z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r. Decyzją z [...] czerwca 2017 r. NUS orzekł o solidarnej odpowiedzialności Strony wraz ze Spółką za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za wspomniany okres rozliczeniowy wraz z odsetkami za zwłokę. Organ pierwszej instancji uznał, że Spółka nie wywiązała się z ciążącego na niej zobowiązania podatkowego, natomiast Skarżący pełnił wówczas funkcję prezesa jej zarządu. Egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna, natomiast Strona w toku postępowania nie wykazała następstwa żadnej z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej "Op"). Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji zarzucając NUS rażące naruszenie przepisów prawa, w tym w szczególności art. 116 Op. Decyzją z [...]października 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS) utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu DIAS podkreślił, że Spółka 1 grudnia 2015 r. złożyła korektę deklaracji VAT-7, w której wykazała podatek podlegający wpłacie w kwocie wyższej od pierwotnie zadeklarowanej. Spółka nie uregulowała powstałej w związku z tym zaległości, a więc NUS [...] kwietnia 2016 r. wystawił tytuł egzekucyjny, obejmujący wspomnianą zaległość. Zdaniem DIAS, organ pierwszej instancji dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 108 § 2 pkt 3 Op, gdyż postępowanie w tej sprawie wszczął 31 marca 2017 r., tj. po dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. DIAS wskazał następnie, że Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki w czasie upływu terminu płatności zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r. Z odpisu KRS wynikało, że te funkcję piastował od 12 kwietnia 2011 r. i do 11 stycznia 2017 r. nie został jej pozbawiony. W aktach sprawy znajdowała się ponadto stosowna uchwała zgromadzenia wspólników z 15 marca 2011 r., powołująca Skarżącego na wspomniane stanowisko oraz bilanse Spółki za 2011 r. i 2012 r. opatrzone pieczątką "prezes Zarządu K.S." oraz podpisem Strony. DIAS dodał, że w sprawie została także wykazana bezskuteczność egzekucji z majątku Spółki. DIAS podkreślił, że pismem z 26 kwietnia 2016 r. organ egzekucyjny poinformował o nieprzystąpieniu do egzekucji, gdyż, w jego ocenie, majątek zobowiązanego był niewystarczający nawet na pokrycie kosztów egzekucyjnych. Ponadto wobec Spółki prowadzone były również postępowania egzekucyjne z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za okresy: luty-maj 2010 r., styczeń, maj-lipiec, sierpień-grudzień 2013 r., sierpień, wrzesień 2014 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za okresy: czerwiec-grudzień 2010 r., styczeń-grudzień 2011 r., styczeń-grudzień 2012 r., styczeń-lipiec, październik, listopad 2013 r., maj 2014 r. Podejmowane w tych postępowaniach działania nie doprowadziły jednak do ustalenia majątku Spółki oraz do wyegzekwowania należności. DIAS wskazał następnie, że Spółka zaprzestała regulowania swoich zobowiązań publicznoprawnych już w 2010 r., kiedy to przypadał termin zapłaty zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty 2010 r. Stan niewypłacalności pogłębił się w kolejnych okresach rozliczeniowych. Zdaniem DIAS, wówczas zaistniały zatem przesłanki do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki. Wniosek taki nie został jednak w ogóle złożony. W ocenie DIAS, Skarżący nie ujawnił również w toku postępowania majątku Spółki, z którego możliwa była egzekucja pozwalająca na pokrycie zaległości podatkowych w całości lub w znacznej części. W szczególności DIAS podkreślił, że w postępowaniu egzekucyjnym podjęto czynności zmierzające do zaspokojenia się z wierzytelności wobec spółek K., A. oraz M., jednakże nie doprowadziło to do wyegzekwowania kwot pozwalających na pokrycie powstałych zaległości publicznoprawnych. DIAS uznał zatem, że Strona w toku postępowania nie wskazała składników majątkowych ponad takie, z których egzekucja byłaby jedynie potencjalnie i przypuszczalnie możliwa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona wniosła o uchylenie decyzji DIAS w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie: - art. 121 § 1, art. 180 § 1 i art. 191 Op, poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz jego błędną ocenę i w konsekwencji błędne ustalenie, że Spółka nie posiada majątku wystarczającego do zaspokojenia kosztów postępowania egzekucyjnego; - art. 59 § 2 oraz art. 29 § 2 pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. Prawo o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej "Upea"), poprzez uznanie za prawidłowe nieprzystąpienie do egzekucji przeciwko Spółce oraz umorzenie postępowań egzekucyjnych pomimo, że Spółka posiadała majątek, w tym środki trwałe (ruchomości), znajdujący się w magazynach Spółki oraz stan kasy; - art. 116 Op, poprzez przyjęcie, ze Strona jest solidarnie odpowiedzialna ze Spółką za zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r. w kwocie należności głównej oraz odsetek za zwłokę, liczonych na dzień wydania decyzji przez NUS; - art. 233 § 1 pkt 1 Op, poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Strona dołączyła do skargi arkusz spisu z natury sporządzony pod koniec grudnia 2011 r., wykaz stanów magazynowych Spółki na dzień 31 sierpnia 2013 r., arkusz spisu z natury sporządzony pod koniec grudnia 2013 r., wykaz stanów magazynowych Spółki na dzień 31 marca 2014 r., wykaz stanów magazynowych Spółki na dzień 31 sierpnia 2015 r., arkusz spisu z natury sporządzony na koniec 2014 r. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Na wstępie rozważań Sąd stwierdza, że decyzja NUS o przeniesieniu odpowiedzialności za zaległości podatkowe na Skarżącego została wydana [...]czerwca 2017 r., a doręczona 6 lipca 2017 r. Nastąpiło to zatem przed upływem terminu, o którym mowa w art. 118 § 1 Op, czyli w przypadku zobowiązania w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r., do dnia 31 grudnia 2017 r. Z tych względów prawo do orzekania przez NUS w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności Skarżącego za powstałe z tego tytułu zaległości podatkowe nie uległo przedawnieniu. Organ nie naruszył również art. 108 § 2 pkt 3 Op, gdyż postępowanie w sprawie solidarnej odpowiedzialności zostało wszczęte 31 marca 2017 r., a zatem po wystawieniu tytułu wykonawczego dot. zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień 2012 r. (tytuł wykonawczy z [...]kwietnia 2016 r.). Przechodząc do kwestii podstaw odpowiedzialności Skarżącego w przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, że organy podatkowe obu instancji prawidłowo powołały się na art. 116 § 1 Op. Zgodnie z tym przepisem, za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy (pkt 1 a i b), bądź nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (pkt 2). Przy tym odpowiedzialność członków narządu, określona w § 1, obejmuje między innymi, zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (art. 116 § 2). Przesłanki związane z odpowiedzialnością osób trzecich można więc podzielić na dwie kategorie: a) przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe, b) przesłanki negatywne (egzoneracyjne), które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności. Warunkiem sine qua non orzeczenia względem konkretnej osoby odpowiedzialności za zaległości spółki kapitałowej jest pełnienie przez nią obowiązków członka zarządu w czasie, w którym te zaległości powstały, tj. w czasie, gdy upłynął termin płatności zobowiązań, z tytułu których ta osoba ma odpowiadać. W rozpoznawanej sprawie jest to okoliczność niesporna. Ustalono bowiem, że Skarżący pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki od 12 kwietnia 2011 r. i do 11 stycznia 2017 r. nie został jej pozbawiony. W aktach sprawy znajdowała się ponadto stosowna uchwała zgromadzenia wspólników z 15 marca 2011 r., powołująca Skarżącego na wspomniane stanowisko oraz bilanse Spółki za 2011 r. i 2012 r. opatrzone pieczątką "prezes Zarządu K.S." oraz podpisem Strony. Organy podatkowe prawidłowo także ustaliły, że postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku Spółki okazało się bezskuteczne, co wywiodły z treści zawiadomienia NUS z [...] kwietnia 2016 r. o nieprzystąpieniu do egzekucji oraz z postanowienia NUS z [...] grudnia 2015 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w następstwie tytułów wykonawczych dot. innych zaległości podatkowych Spółki. Pojęcie "bezskutecznej egzekucji" w rozumieniu art. 116 § 1 Op, to sytuacja, w której nie zachodzi możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki. Bezskuteczność egzekucji oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucji skierowanej do majątku podatnika (spółki), nie doszło do przymusowego zaspokojenia roszczeń wierzyciela. Jednocześnie orzecznictwo i doktryna jednoznacznie wskazują, że postanowienie o umorzeniu egzekucji, czy to wydane przez komornika, czy przez organy egzekucji administracyjnej, a nadto postanowienie o umorzeniu postępowania upadłościowego, względnie o oddaleniu wniosku o ogłoszenie upadłości, wyczerpują pojęcie bezskuteczności egzekucji. Zgodnie natomiast z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r. (sygn. akt. II FPS 6/08, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu. W powyższej uchwale skład orzekający wskazał ponadto, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych toczy się z uwzględnieniem zasad ogólnych (art. 120 i nast. Op). Oznacza, to, że organ podatkowy prowadzący postępowanie obowiązany jest do podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Op) a także do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 Op), również w odniesieniu do ustalenia przesłanki bezskuteczności egzekucji w całości lub w części w tym także w zakresie dotyczącym oceny dowodów stwierdzających tę przesłankę (art. 191 Op). Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji zasadzanie odniosły się do treści zawiadomienia NUS z [...] kwietnia 2016 r. o nieprzystąpieniu do egzekucji oraz postanowienia NUS z [...] grudnia 2015 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, w których organ egzekucyjny wyjaśnił w oparciu o jakie przesłanki uznał, że egzekucja z majątku Spółki nie doprowadzi do zaspokojenia wierzytelności publicznoprawnych. Z akt sprawy wynika, że jedyne skuteczne zajęcie z rachunków bankowych zostało dokonane na rachunku prowadzonym przez A.S.A. Z bazy danych C.nie uzyskano natomiast wiadomości o rachunkach Spółki prowadzonych w innych bankach. Dokonano także zajęć zgłaszanych przez Stronę wierzytelności wobec spółek A., A., K. oraz M., jednakże były to podmioty powiązane osobowo ze Skarżącym lub niepotwierdzające jakichkolwiek transakcji ze zobowiązanym. Spółka nie figurowała w Centralnej Ewidencji Pojazdów, zaś jedyna wskazana przez Stronę nieruchomość w miejscowości W. gm. K. o wartości 150.000 zł miała w księdze wieczystej wpisy hipoteki przymusowej na rzecz B. S.A. oraz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS), gdzie wartość zabezpieczenia na rzecz wspomnianego banku przewyższała ponad dwukrotnie wartość nieruchomości. Z informacji od ZUS wynikało ponadto, że Spółka posiada liczne zaległości z tytułu nieopłaconych składek za okresy od maja 2010 r. do października 2013 r. oraz za kwiecień i maj 2014 r. W aktach sprawy znajduje się ponadto protokół z zeznań Skarżącego z 27 lutego 2015 r., w których oświadczył, że majątek Spółki stanowi działka w miejscowości W. gm. K.. Skarżący wskazał, że Spółka nie posiada środków transportu ani innych ruchomości, środki transportu są wynajmowane. Spółka zalega w ZUS i u dostawców na kwotę ok 30 tys. Złotych. Posiada kredyt inwestycyjny w B. w wysokości 620.000 zł, kredyt obrotowy w m. S.A. w wysokości 300.000 zł, kredyt w F.S.A. w wysokości 300.000 zł. Raty kredytów nie są regularnie spłacane, do spłaty pozostaje ok ¾ pożyczonych kwot. Sprawy zostały zatem przekazane do komorników sądowych. Skarżący dodał, że Spółka nie posiada rachunków bankowych. Sąd stwierdza, że Skarżący nie podważył zatem ustaleń organów, iż egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Dokumenty załączone do skargi, stanowiące wykaz towarów, a więc majątku ruchomego należącego do Spółki w latach 2011-2015, nie znajdują potwierdzenia w zeznaniach Strony, składanych w toku postępowania egzekucyjnego. Z kolei z posiadanej nieruchomości pierwszeństwo zaspokojenia służyło podmiotom, które swoje roszczenia zabezpieczyły w formie hipoteki przymusowej, zaś wskazane przez Skarżącego wierzytelności nie były wierzytelnościami niespornymi. Istotne znaczenie w powyższej kwestii ma również fakt, że Skarżący, jako prezes zarządu Spółki, nie złożył zażalenia na postanowienie NUS z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie zgłaszał również zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W konsekwencji powołane w skardze "zaniechania lub nieudolność" organu egzekucyjnego nie została poddana sądowej kontroli w prawnie przewidzianym trybie. Z tego też względu, Sąd nie widzi możliwości, aby legalność działań organów egzekucyjnych (w kontekście ewentualnego naruszenia art. 59 § 2 oraz art. 29 § 2 Upea) była badana w niniejszym postępowaniu, do czego de facto sprowadza się treść skargi oraz dokumentów do niej dołączonych. Byłoby to niezasadne również z tego powodu, że Skarżącemu zapewniono czynny udział w postępowaniu egzekucyjnym, więc jeśli wówczas celowo wprowadzał organ w błąd swoimi oświadczeniami (twierdził, że Spółka nie posiada majątku ruchomego), sam ponosi odpowiedzialność za to, iż egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna. Jeśli chodzi natomiast o wierzytelności to fakt ich zgłoszenia organowi egzekucyjnemu należy uznać za niewystarczający. Wszakże Spółka nie dysponowała żadnym dowodem, że były to wierzytelności niesporne. Wręcz przeciwnie, z dokonanych ustaleń wynikało, że rzekomi kontrahenci swoich długów nie uznawali lub były to podmioty powiązane z osobą Skarżącego. Skarżący nie wykazał ponadto następstwa którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 Op. Zdaniem Sądu, mimo niewypłacalności Spółki, Skarżący nie złożył we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie jej upadłości, ani też nie wykazał, aby niezłożenie wniosku o upadłość nastąpiło bez jego winy. Odnotować jednocześnie należy, że definicja pojęcia niewypłacalności została unormowana w przepisach ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2011 r., poz. 1112 ze zm., dalej "Pun"). Przesłanka, na którą powołały się organy w kontekście stwierdzenia niewypłacalności Spółki, dotyczyła sytuacji, w której dłużnik nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych, o czym stanowi art. 11 ust. 1 Pun. Natomiast w ust. 2 tego przepisu była mowa o zobowiązaniach przekraczających wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Użycie w art. 11 ust. 2 Pun sformułowania "dłużnika (...) uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy (...)" prowadzi do wniosku, że nie mamy tu do czynienia z rozwinięciem ust. 1, lecz z dwiema odrębnymi przesłankami, z których pierwsza nie odnosi się do sytuacji materialnej dłużnika. Stąd też uprawniony był wniosek organów, że sam fakt nieregulowania wymagalnych zobowiązań pieniężnych był wystarczający do uznania, iż dłużnik będący osobą prawną jest niewypłacalny, co powinno skłonić jego zarząd do podjęcia stosownych kroków przewidzianych w powołanej ustawie. W niniejszej sprawie Spółka, mimo złożenia deklaracji za okres objęty decyzją, nie dokonała wpłaty powstałego zobowiązania. Niewypłacalność Spółki miała już wówczas charakter trwały o czym świadczą liczne zaległości w bankach, brak regularnych spłat kredytów, zaległości w ZUS oraz u dostawców. Ponadto wobec Spółki prowadzone były również postępowania egzekucyjne z tytułu zaległości w podatku od towarów i usług za okresy: luty-maj 2010 r., styczeń, maj-lipiec, sierpień-grudzień 2013 r., sierpień, wrzesień 2014 r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych za okresy: czerwiec-grudzień 2010 r., styczeń-grudzień 2011 r., styczeń-grudzień 2012 r., styczeń-lipiec, październik, listopad 2013 r., maj 2014 r. Spółka zatem ewidentnie zaprzestała regulowania swoich zobowiązań. Wniosek o ogłoszenie upadłości należało natomiast złożyć w terminie wskazanym w art. 21 ust. 1 Pun (14 dni), liczonym od dnia, w którym Spółka nie uregulowała płatności z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2010 r. Brak rozliczenia kolejnych okresów potwierdził bowiem jedynie, że niewykonanie zobowiązania za luty 2010 r. nie miało charakteru incydentalnego. Skoro zatem w tym czasie, ani w okresie późniejszym, zarząd Spółki nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości, oczywistym było, że to zaniechanie nastąpiło m. in. z winy Skarżącego. Strona winna bowiem uczynić to niezwłocznie, jak tylko objęła funkcję w zarządzie, tj. złożyć stosowny wniosek w kwietniu lub na początku maja 2011 r. Skarżący, podejmując ryzyko dalszego prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę, mimo narastającego zadłużenia, musiał liczyć się z tym, że w przyszłości będzie odpowiadał solidarnie za zaległości podatkowe powstałe w czasie jego kadencji. Organy prawidłowo stwierdziły również, że Skarżący, w toku niniejszego postępowania, nie wskazał majątku Spółki, z którego możliwe byłoby zaspokojenie wierzytelności publicznoprawnych. Za taki majątek nie można bowiem uznać, z przyczyn wskazanych wcześniej, spornych wierzytelności u innych podmiotów, których Spółka nigdy nie dochodziła, a także nieruchomości, która była obciążona ograniczonymi prawami rzeczowymi korzystającymi (z racji daty wpisania hipotek) z pierwszeństwa przy zaspokojeniu. Na obecnym etapie postępowania Sąd nie widzi również podstaw by w kontekście przesłanki egzoneracyjnej (wskazania majątku spółki kapitałowej przez członka zarządu) uwzględnić składniki majątku ruchomego wymienione w treści załączników do skargi. Jeśli bowiem Spółka posiadała w latach 2011-2015 ten majątek to Skarżący, reprezentujący Spółkę, miał możliwość ujawnić to w toku postępowania egzekucyjnego, o ile, w chwili składania przezeń zeznań przez organem egzekucyjnym, ów majątek rzeczywiście istniał. Organy nie naruszyły zatem art. 116 Op, gdyż obie przesłanki pozytywne przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu były spełnione. Nie można również stwierdzić aby w sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 Op. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 121 § 1, art. 180 § 1 i art. 191 Op, który został oparty na chybionych zastrzeżeniach dotyczących dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. DIAS nie naruszył w konsekwencji art. 233 § 1 pkt 1 Op, gdyż w pełni zasadnie utrzymał w mocy decyzję NUS Z tych względów, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), należało skargę oddalić.