III SA/Wa 4163/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę III SA/Wa 4163/06 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2006 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2005 r., nr [...] odmawiającą Z.i D. uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...], określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do czerwca 2002 r. i odmawiającej zwrotu podatku za miesiące od lipca do grudnia 2002 r. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2005 r. Z. D. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w W. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] lipca 2004 r., z powodu zaistnienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 1, 2 i 5 Ordynacji podatkowej, wyjaśniając, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, decyzja została wydana została w wyniku przestępstwa, oraz, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi w dniu wydania decyzji. Zdaniem wnioskodawcy decyzja wymiarowa została wydana w oparciu o niewiarygodne zeznania A. i A. S. o fikcyjności usług wykonywanych na rzecz firmy Z. D. - P. Potwierdza to szereg śledztw prowadzonych przez prokuraturę w sprawie składania fałszywych zeznań, tworzenia fałszywych dowodów, poświadczania nieprawdy oraz płatnej protekcji, wszczętych [...] wnioskami Z. D. Dotyczy to również pracowników Urzędu Skarbowego w P. W odwołaniu oraz w piśmie z dnia 28 września 2006 r. Z. D. podniósł ponadto, że: - ze względów politycznych ukryto istnienie faktur, które finansowały działalność SLD, nie uznano faktur, które dotyczyły faktycznych zdarzeń gospodarczych, potwierdzonych przez fizyczne istnienie towaru, na co dowodem jest spis inwentaryzacyjny towarów A. S.A. w P. z [...] sierpnia 2003 r. i spisy późniejsze, - błędnie zinterpretowano działalność kontrahentów P. formułując zarzuty, że firma A. (podstawowy dostawca P.) nie prowadziła w ogóle działalności gospodarczej, a później, że była właścicielem pięciu sklepów i hurtowni. Ponadto strona podniosła, że w istocie sposób prowadzenia postępowania wznowionego jest tylko pozorowany. Utrzymując w mocy własną decyzję odmawiającą uchylenia decyzji objętej wnioskiem, organ wyjaśnił, że nie stwierdził zaistnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, gdyż poza sformułowaniem, że decyzja objęta wnioskiem opierała się na fałszywych dowodach, Z. D. nie wskazał o jakie dowody chodziło, zaś organy podatkowe nie są upoważnione do przeprowadzania na taką okoliczność postępowania we własnym zakresie. Organ nie uwzględnił zarzutu podatnika, że niewiarygodne są zeznania A. S., oskarżonego o fałszowanie faktur - ponieważ świadek ten nie był oskarżony o składanie fałszywych zeznań, stąd brak podstaw aby odrzucić jego zeznania w postępowaniu podatkowym. Organ wyjaśnił, że do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej musi zachodzić związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy wydaniem decyzji, a popełnieniem przestępstwa. Warunkiem niezbędnym do skutecznego powołania tej podstawy jest stwierdzenie przestępstwa prawomocnym wyrokiem sądowym. Natomiast zarzuty pod adresem pracowników Urzędu Skarbowego w P. i Urzędu Kontroli Skarbowej nie znalazły potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Wynika to z pisma Prokuratury Rejonowej w O. z dnia [...] maja 2005 r., która stwierdziła, że śledztwo zostało umorzone prawomocnym postanowieniem Prokuratora Rejonowego w O. z dnia [...] listopada 2004 r. Organ nie stwierdził również zaistnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, podkreślił, że nowe dowody to takie, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający nimi nie dysponował. Ponadto jeżeli dowody te były dostępne, lecz organ orzekający ich nie zbadał, to nie można ich uważać za nowe w postępowaniu wznowieniowym, choćby organ w postępowaniu poprzednim z dowodami tymi się nie zapoznał albo niewłaściwie je ocenił. Natomiast fakty, które powstały już po wydaniu decyzji, nie uzasadniają wznowienia, nawet gdyby miały one wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Stąd w świetle powołanego przepisu nie można uznać za nowy dowód protokołu z przesłuchania świadka A. S. z dnia [...] stycznia 2005 r., bowiem powstał on już po wydaniu decyzji. Ponadto wbrew temu co twierdzi podatnik, świadek ten nie zmienił swoich zeznań w odniesieniu do transakcji przeprowadzanych z firmą P.. Zarówno w zeznaniach złożonych w okresie od [...] maja do [...] czerwca 2003 r., jak w zeznaniu złożonym w dniu 26 stycznia 2005 r. A. S. stwierdził, że transakcje miały charakter fikcyjny i poza drobnymi wyjątkami, nie dochodziło do rzeczywistej sprzedaży towarów i świadczenia usług. Zebrany w sprawie materiał dowodowy, a szczególnie protokoły z przesłuchania A. i A. S., którzy zarejestrowali firmę P., będącą głównym kontrahentem firmy N., dowiodły fikcyjnego charakteru działalności podjętej przez ten podmiot. Również przesłuchania osób, prowadzących inne firmy, które według treści dokumentów miały nabywać towary i usługi od A. i następnie je odsprzedawać do P. dowiodły, że podmiot ten nie wykonywał działalności gospodarczej w takim rozmiarze jak to wynikało z jego dokumentów. Zdaniem organu nie są nowymi dowodami faktury, których według podatnika organ nie uwzględnił, a które dotyczyły faktycznych zdarzeń gospodarczych, bowiem wnioskodawca nie wskazał o jakie faktury mu chodzi i jakich zdarzeń gospodarczych miały one dotyczyć (zakupu, sprzedaży). Organ wyjaśnił, że przedmiotem badań w postępowaniu wymiarowym, były wszystkie faktury zaewidencjonowane przez P. i okazane do kontroli. Również nie są istotnymi dowodami w sprawie spisy inwentaryzacyjne towarów w A. S.A. w P. z [...] sierpnia 2003 r. i [...] grudnia 2004 r.- gdyż nie mają żadnego związku ze zobowiązaniami podatkowymi firmy P., bowiem dotyczą innego okresu niż objęty niniejszym postępowaniem. Ponadto spis z [...] grudnia 2004 r. sporządzony był po wydaniu decyzji objętej wnioskiem, zatem nie stanowił przesłanki do wznowienia postępowania. Natomiast spis z [...] sierpnia 2003 r. nie jest istotnym dowodem w sprawie, bowiem fakt istnienia określonych towarów w firmie A. S.A. na ten dzień, nie oznacza, że towary te były również w 2002 r. w posiadaniu firmy P. Z tych samych powodów nie zasługuje na uwzględnienie wniosek strony, aby w 2006 r. dokonać przeglądu towarów w sklepach gdzie, zdaniem podatnika, znajduje się 60% towarów zakwestionowanych przez organ podatkowy. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut dotyczący pozorowania wznowienia postępowania przez pracowników Izby Skarbowej w W. Ośrodek Zamiejscowy w P. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2005 r. organ wznowił postępowanie, a pismami z dnia [...] marca 2005 r. zwrócił się do Prokuratury Rejonowej w O., w P. i w C. o informacje czy zarzuty strony dotyczące fałszowania dowodów znalazły potwierdzenie w prowadzonym postępowaniu karnym. Ponadto pismem z dnia [...] marca 2005 r. zwrócił się do Urzędu Kontroli Skarbowej w W. o udostępnienie protokółu przesłuchania świadka A. S. Podobne pismo wystosował do Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005 r. organ dopuścił jako dowód w sprawie protokół z przesłuchania świadka A. S. spisany w Urzędzie Skarbowym w P w dniu [...] stycznia 2005 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2005 r. organ ponownie wystąpił do Prokuratury Rejonowej w O. o przesłanie informacji czy zarzuty dotyczące fałszowania dowodów przez pracowników Urzędu Kontroli Skarbowej w W. O/Z w P. i pracowników Urzędu Skarbowego w P. potwierdziły się. Postanowieniem z dnia [...] maja 2005 r. wyznaczył stronie trzydniowy termin do przedstawienia dowodów będących w jej posiadaniu i uzasadniających zmianę przedmiotowej decyzji oraz postanowieniem z dnia [...]czerwca 2005 r. wyznaczył siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Podatnik miał prawo uczestniczyć w każdym stadium postępowania. Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Z. D., który wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie spotkał się dotychczas z żadnym kategorycznym komentarzem, aby warunkiem do uznania, że dokumenty (na których oparto decyzję) są fałszywe, jest wyłącznie dowód z orzeczenia sądowego. Skarżący podkreślił, że wielokrotnie wskazywał na czym polega fałszywość dokumentów, podważał również zeznania niewiarygodnego świadka A. S., który bezspornie miał pięć sklepów i hurtownie oraz zatrudniał sprzedawców, i do kwietnia 2003 r. stwierdzał, że prowadzi uczciwą działalność gospodarczą, a następnie, od kwietnia 2003 r. do kwietnia 2004 r., zeznawał, że nie prowadził żadnej działalności gospodarczej i wszystkie jego działania były fikcyjne; później natomiast, od kwietnia 2004 r., wyjaśniał że jednak prowadził działalność gospodarczą. W tej sytuacji organy skarbowe były z urzędu zobligowane zawiadomić organy ścigania o fałszywych zeznaniach, one natomiast celowo i świadomie złamały prawo. Skarżący podniósł, że został skutecznie pozbawiony prawa do obrony przez skompromitowany układ w p. organach skarbowych, jednakże otrzymuje sygnały, że Ministerstwo Finansów (i nie tylko) analizuje ich pracę. Skarżący powołał się na nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał decyzję. Jest nim spis z natury dokonany na dzień [...] sierpnia 2003 r. przez likwidatora A. S.A. w P. W firmie tej znajduje się towar dostarczony za pośrednictwem P.. w 2002 r., uznany przez kontrolujących, zaś nieuwzględniony w decyzji Dyrektora IS w W. Jeśli towar fizycznie istnieje i figuruje na fakturach P. w 2002 r., to oznacza, że operacja handlowa nie była fikcyjna. Organ faktycznie nie badał ksiąg podatkowych. W okresie kontroli w latach 2002/2003 nawet na żądanie podatnika nie przeprowadzono inwentaryzacji w jego firmie. Nie uznano również za dowód inwentaryzacji przeprowadzonej [...] grudnia 2004 r., w A. S.A., gdzie znajdował się towar, który był tylko na fakturach A. i N. 6 maja 2005 r. skarżący złożył do Dyrektora IS w W. wniosek o dokonanie kontroli w A. S.A., czego organ nie dokonał. Potwierdza to, że Ośrodek Zamiejscowy w P. tylko pozorował wznowione postępowanie. W efekcie skarżący złożył skargę do Dyrektora IS w W., która faktycznie nie została w ogóle rozpatrzona. Skarżący zarzucił ponadto przedłużanie i upolitycznianie postępowania oraz selekcjonowanie dowodów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową dającą możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej decyzją ostateczną, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte wadą określoną w art. 240 Ordynacji podatkowej. Przesłanki do wznowienia postępowania stanowią odstępstwo od zasady trwałości decyzji podatkowych wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Natomiast ich uchylenie, zmiana, stwierdzenie nieważności, a także wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych. Wyrażona tu zasada ma służyć pewności obrotu prawnego, zapewniając podmiotom stosunku prawno-podatkowego, ochronę praw nabytych, czego wymaga status państwa prawa przewidziany w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ podatkowy, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132 o.p., 4) strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji, 8) została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny; 9) ratyfikowana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania lub inna ratyfikowana umowa międzynarodowa, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 10) wynik zakończonej procedury wzajemnego porozumiewania lub procedury arbitrażowej, prowadzonych na podstawie ratyfikowanej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, ma wpływ na treść wydanej decyzji; 11) orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ma wpływ na treść wydanej decyzji. W niniejszej sprawie podstawę do wznowienia postępowania oparto na pkt 1, 2 i 5 art. 240 § 1Ordynacji podatkowej. Pierwszą przesłanką do wznowienia postępowania podatkowego są fałszywe dowody, na podstawie których ustalono okoliczności faktyczne istotne dla sprawy. Może to się odnosić do każdego dowodu, na przykład dowodu z dokumentów, ze świadków, z opinii biegłych itd. W orzecznictwie sądowym panuje zgodność poglądów, że w kwestii fałszywości dowodu powinny się wypowiadać właściwe sądy. I tak na przykład WSA w Warszawie stwierdził, że strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Nie jest bowiem rzeczą organu podatkowego przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie (wyrok WSA z 23 marca 2004 r., III SA 2545/02, LEX nr 113598). Analogiczne stanowisko zaprezentowano również w doktrynie (por. m. in. S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006, s. 810). Ponieważ w niniejszej sprawie skarżący nie przedłożył, ani nie powołał się na żaden dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego sfałszowanie dowodu, w oparciu o który wydano decyzję wymiarową, zatem brak jest podstaw do jej uchylenia z tej przyczyny w trybie wznowienia postępowania. Drugą przesłanką do wznowienia postępowania podatkowego jest wydanie decyzji w wyniku przestępstwa. Stosując zasady systemowej wykładni prawa, należy przyjąć, że ustawodawca posłużył się zwrotem przestępstwa w rozumieniu przepisów prawa karnego. Pojęcie przestępstwa zostało zdefiniowane w kodeksie karnym. Pod określeniem tym rozumie się zbrodnie i występki, nigdy zaś wykroczenia. Przestępstwo powinno być stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądowym (por. S. Presnarowicz, op. cit., s. 810) . Ponieważ skarżący nie może wskazać prawomocnego wyroku sądowego stwierdzającego popełnienie przestępstwa przy wydawaniu decyzji wymiarowej, zatem należy stwierdzić, że również ta przesłanka nie zaistniała. Piąta przesłanka jest spełniona wtedy, gdy: - ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, - okoliczności te lub dowody mają charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, - powyższe okoliczności lub dowody są istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części (por. wyrok NSA z 1 października 2003 r., III SA 2923/01, Biuletyn Skarbowy 2004 nr 3, s. 22). Podkreślić należy przy tym, ze organ jest związany dokonaną oceną i ani jej zmiana, ani też odmienna ocena strony co do faktów, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi wydającemu decyzję, nie uzasadniają wznowienia postępowania. Błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Stanowi ją natomiast wadliwe ustalenie stanu faktycznego (por. wyrok WSA z 26 października 2004 r., III SA 2928/03, LEX nr 146763). Błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym co brak wiedzy o tej okoliczności. Są to dwie różne sytuacje, tylko jedna z nich - ta druga - stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej (por. wyrok WSA z 26 października 2004 r., III SA 2928/03, POP 2005, z. 5, poz. 116). Odmienna, a nawet błędna, ocena dowodu, który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania (por. wyrok WSA z 31 maja 2004 r., III SA 134/03, POP 2005/3/61). Zatem ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną (por. wyrok NSA Warszawa z 21 czerwca 2004 r., FSK 170/04, PP 2004, nr 11, poz. 60). Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (por. wyrok NSA z 23 maja 2003 r., III SA 2484/01, LEX nr 146074). Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z 22 maja 2003 r., III SA 2367/01, LEX nr 145008). Podkreślić należy również, że ocena co do istotności nowych okoliczności lub dowodów została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie, wobec czego sąd nie może organom tego prawa do oceny odebrać (por. wyrok WSA z 29 czerwca 2004 r., III SA 1108/03, M. Pod. 2004, nr 8, poz. 4). Z powyższych wywodów wynika zatem, że zeznania świadka A. S. ocenione przez organ w postępowaniu wymiarowym, choćby nawet błędnie, nie mogą stanowić podstawy do wznowienia postępowania w celu dokonania ich ponownej oceny. Natomiast nowe zeznania świadka, złożone [...] stycznia 2005 r., czyli po wydaniu decyzji wymiarowej, nie stanowią nowej okoliczności lub dowodu, bowiem dowód z zeznań tego świadka został już wcześniej przeprowadzony i oceniony. W tej sytuacji ustosunkowywanie się do treści zeznań A. S. w celu ustalenia, co i kiedy powiedział na temat transakcji przeprowadzanych z firmą P. - jest bezprzedmiotowe. Odnośnie dowodów z dokumentów, jakimi są spisy inwentaryzacyjne towarów w A. S.A., należy podzielić stanowisko organu, że spis z [...] grudnia 2004 r., jako sporządzony po wydaniu decyzji wymiarowej, nie może stanowić przesłanki do wznowienia postępowania. Natomiast spis z [...] sierpnia 2003 r. nie jest istotnym dowodem w sprawie, bowiem fakt istnienia określonych towarów w firmie A. S.A. na ten dzień, nie oznacza jeszcze, że w 2002 r. towary te były w posiadaniu firmy P.. Zauważyć należy ponadto, że wymienione spisy dotyczą innego okresu rozliczeniowego niż ten, którego dotyczy przedmiotowa decyzja wymiarowa. Z tych samych powodów nie zasługiwał na uwzględnienie również wniosek skarżącego, aby w 2006 r. dokonać przeglądu towarów we wskazanych przez niego sklepach. Odnośnie zarzutu przedłużania postępowania administracyjnego, należy stwierdzić, że skarżący miał możliwość dyscyplinowania organu poprzez ponaglenie, na podstawie art. 141 Ordynacji podatkowej, jednakże po wydaniu decyzji, zarzut ten staje się bezprzedmiotowy. Natomiast zarzuty selekcjonowania dowodów i upolityczniania postępowania są na tyle niekonkretne, że trudno się do nich ustosunkować. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.