III SA/Wa 418/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Edyta Żyśkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Z akt sprawy wynika, iż Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. oddalił skargę J. P. na czynności egzekucyjne dokonane trzema zawiadomieniami z dnia 24 listopada 2008 r. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż jako organ nadzoru ocenia czynności organu egzekucyjnego pod względem zgodności z obowiązującym prawem. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej dokonane w niniejszej sprawie czynności zajęcia zawiadomieniami z dnia 24 listopada 2008 r. świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego zostały dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej J. P. złożył na powyższe postanowienie zażalenie. W uzasadnieniu nie wskazał konkretnych zarzutów odnoszących się do powyższego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K.. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia jest art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej u.p.e.a.). Ma on na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora czynności o charakterze wykonawczym. Minister Finansów wskazał, iż nie stwierdził nieprawidłowości i naruszenia prawa przez organ egzekucyjny tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w Cieszynie, bowiem w toku postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych, go których upoważniła go ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zastosowany środek egzekucyjny jest wymienione w katalogu środków określony w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., tj. egzekucja ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Ponadto w ocenie Ministra Finansów z akt sprawy wynika, iż wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 79 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny również spełnione. Zawiadomienie o zajęciu świadczenia emerytalnego zostało doręczone organowi rentowemu w dniu 24 listopada 2008 r., natomiast Skarżącemu w dniu 26 listopada 2008 r. Odpisy tytułów wykonawczych zostały Skarżącemu doręczone wcześniej tj. w dniu 7 listopada 2008 r. Zawiadomienie o zajęciu zostało podpisane przez uprawnionego pracownika, a jego forma odpowiadała formie przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów u.p.e.a. Zastosowanie opisanego środka egzekucyjnego było więc zgodne z przepisami regulującymi tę kwestię. W skardze złożonej do tutejszego sądu J. P. zakwestionował prawidłowość zaskarżonego postanowienia, wskazując, iż jest ono w jego ocenie fałszywe. W uzasadnieniu Skarżący wyraził ogólne niezadowolenie z postępowania organów egzekucyjnych. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Skarga jest niezasadna. Stosownie do art. 1a pkt 2 u.p.e.a, przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora może być zatem wnoszona na czynności o charakterze wykonawczym, środek ten nie przysługuje natomiast na czynności procesowe, polegające na wydawaniu aktów administracyjnych, w ramach których organ egzekucyjny rozstrzyga o uprawnieniach i obowiązkach uczestników postępowania egzekucyjnego (zob. Dariusz Jankowiak w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Komentarz 2005, wyd. Unimex, Wrocław 2005 r., str. 390). Skarga składana w trybie art. 54 u.p.e.a. powinna dotyczyć zatem konkretnej czynności egzekucyjnej, w rozumieniu przepisów u.p.e.a. Zarówno w literaturze przedmiotu, jak i orzecznictwie sądowym podkreśla się również, iż przedmiotem skargi składanej w trybie art. 54 u.p.e.a. mogą być (oprócz przewlekłości postępowania) wyłącznie poszczególne czynności egzekucyjne i to tylko wtedy, gdy ustawa nie przewiduje innych środków zaskarżenia takich czynności (zob. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 827/99 - LEX nr 43032, wyrok WSA z dnia 22 stycznia 2004 r., sygn. akt III SA 1503/03 - LEX nr 113578). Tak więc, tylko w powyższych ramach prawnych ma miejsce wykonywana w trybie art. 54 u.p.e.a kontrola przez organy nadzoru czynności egzekucyjnych podejmowanych przez organy egzekucyjne. W niniejszej sprawie została złożona skarga na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu świadczenia przedemerytalnego. Należy zauważyć, iż zgodnie z art. 10 § 1 u.p.e.a świadczenia emerytalne i rentowe podlegają egzekucji. Co prawda art. 13 § 1 u.p.e.a dopuszcza możliwość wyłączenia określonego przedmiotu spod egzekucji, ale przepis ten stosuje się w sytuacji, kiedy powstaje wątpliwość, czy określone prawo lub dobro należące do zobowiązanego podlega egzekucji administracyjnej czy też jest wyłączone. W rozpatrywanej sprawie wątpliwości takich być nie mogło. Jak wskazano wyżej, emerytury i renty spod egzekucji z mocy prawa wyłączone nie zostały. Egzekucja w takich wypadkach odbywa się na zasadach określonych w art. 79 u.p.e.a. W ocenie Sądu, wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 79 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny również spełnione. Zawiadomienie o zajęciu świadczenia emerytalnego zostało doręczone organowi rentowemu w dniu 24 listopada 2008 r., natomiast Skarżącemu w dniu 26 listopada 2008 r. Odpisy tytułów wykonawczych zostały Skarżącemu doręczone wcześniej tj. w dniu 7 listopada 2008 r. Zawiadomienie o zajęciu zostało podpisane przez uprawnionego pracownika, a jego forma odpowiadała formie przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów u.p.e.a. Zastosowanie opisanego środka egzekucyjnego było więc zgodne z przepisami regulującymi tę kwestię. W istocie rzeczy skarżący kwestionuje sam fakt określenia mu podatku dochodowego od osób fizycznych za zatrudnionych pracowników. Jak to zostało wskazane na wstępie, składając skargę na czynności egzekucyjne nie można kwestionować zasadności naliczenia podatku. Do podważenia zasadności naliczenia podatku służy postępowanie podatkowe i przewidziane w nim środki zaskarżenia decyzji wymiarowej. Z kolei odnośnie wskazywanego w skardze postanowienia z dnia [...] września 2009 r., należy zauważyć, iż dotyczyło ono zarachowania wpłat na zaległości podatkowe na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. Postanowienie to nie miało żadnego wpływu na ocenę zasadności skargi na czynności egzekucyjne, bowiem dotyczyło kwestii wykraczających poza podstawę prawną skargi na czynność egzekucyjną. Pozostałe zarzuty nie są związane w jakikolwiek sposób z rozpoznawaną sprawą a zatem nie miały żadnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, postanowienie wydane przez Ministra Finansów nie narusza prawa. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).