III SA/Wa 419/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 kwietnia 2009 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi T. L., A. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. p o s t a n a w i a - przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej- Wyrokiem z 5 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. L., A. L. (dalej - Skarżący) na powołaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W.. Wyrok z uzasadnieniem doręczono Skarżącym 29 września 2008 r. W dniu 28 października 2008 r. Skarżący wnieśli o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 10 grudnia 2008 r. przyznano Skarżącym prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Pismem z 22 stycznia 2009 r. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała o wyznaczeniu adwokata J. R. pełnomocnikiem Skarżących. W dniu 18 marca 2009 r. złożono w Sądzie pełnomocnictwo udzielone w/w adwokatowi przez Skarżących. W tym samym dniu pełnomocnik złożył wniosek o wydanie kserokopii z akt sprawy. W dniu 24 marca 2009 r. pełnomocnik Skarżących wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 5 września 2008 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik wskazał, iż dopiero w dniu 18 marca 2009 r. miał rzeczywistą możliwość zapoznania się z aktami sprawy, z uwagi na konieczność uzyskania pełnomocnictwa od Skarżących. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Ratio legis instytucji przywrócenia terminu stanowi niewątpliwie ochrona stron postępowania przed negatywnymi skutkami w zakresie postępowania sądowego, w przypadku braku ich winy w nie dokonaniu w terminie czynności procesowej. Aby jednak Sąd mógł rozpoznać merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu, musi on zostać złożony do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 §1, §2, §4 P.p.s.a.). Przyczyną uchybienia przez pełnomocnika Skarżących terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej był fakt, iż został on ustanowiony przez Sąd już po upływie tego terminu i do czasu udzielenia mu pełnomocnictwa nie był uprawniony do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w imieniu Skarżących. W ocenie Sądu, przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu, w którym wyznaczony pełnomocnik miał możliwość podjęcia w sprawie czynności procesowych, dla dokonania których został ustanowiony tj. sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik ustanowiony przez sąd administracyjny co do zasady ma taką możliwość najwcześniej od dnia otrzymania od mocodawcy dokumentu pełnomocnictwa. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik Skarżących miał możliwość działania, dopiero od 18 marca 2009 r. W związku z powyższym, wnosząc skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności w dniu 24 marca 2009 r., dotrzymał terminu, o którym mowa w art. 87 §1 P.p.s.a. Powyższe okoliczności przemawiają również za brakiem winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skarżący bowiem, w sytuacji obligatoryjności przymusu adwokackiego do złożenia skargi kasacyjnej do NSA, do chwili rozpoznania wniosku o ustanowienia adwokata i wykonania w tym zakresie niezbędnych czynności, nie mogli skutecznie złożyć skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 §1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.