III SA/Wa 4263/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Anna Zaorska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy - Skarżąca – J. W. wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że z uwagi na trudną sytuację materialną nie jest w stanie uiścić wpisu sądowego. Oświadczyła, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z małoletnim synem. Utrzymują się jedynie z alimentów w wysokości 750 zł i z pomocy rodziny. Z uwagi na fakt, że oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącej została on wezwana do nadesłania dodatkowych dokumentów oraz złożenia oświadczeń dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej, tj: nadesłania kopii zeznań podatkowych skarżącej i osób prowadzący ze skarżącą wspólne gospodarstwo domowe za 2016 r., wskazania i udokumentowania wysokości dochodów uzyskanych przez skarżącą w 2017 r. wskazania i udokumentowania wszystkich aktualnych źródeł utrzymania skarżącej oraz osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (w tym alimenty, prace dorywcze, inne świadczenia, pomoc członków rodziny - w jakiej formie, wysokości, wskazanie tych osób, a także wyjaśnienie, czy zamieszkują one razem ze skarżącą), nadesłania wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych skarżącej oraz osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe za ostatnie 3 miesiące, przedstawienia miesięcznych niezbędnych wydatków rodziny skarżącej (w tym na wyżywienie, utrzymanie domu, opłaty za media, leczenie, pożyczki, wynagrodzenie pełnomocnika i inne niezbędne) wraz ze wskazaniem źródła pokrycia tych wydatków (czytelne zestawienie miesięcznych dochodów i wydatków). Wezwanie doręczono 8 stycznia 2018 r., zgodnie ze zwrotnym powiedzeniem odbioru. Do dnia dzisiejszego skarżąca nie nadesłała żądanych dokumentów ani nie założyła dodatkowych wyjaśnień w sprawie. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje: W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, tj. w zakresie częściowym. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie własne), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W związku z powyższym to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy. Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia skarżącej zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej skarżącej, wezwano ją do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku skarżąca nie wywiązała się. Brak jest zatem przekonywujących podstaw do stwierdzenia, że sytuacja, w której się znajduje wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym uzasadnia przyznanie skarżącej prawa pomocy. Jak się podkreśla w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (zob. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05, z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04, z dnia 12 lutego 2015 r., II FZ 40/15, z dnia 15 lipca 2015 r., II FZ 571/15). Z tej przyczyny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.