III SA/Wa 434/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27marca 2017 r. sprawy ze skargi J. O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 r. [...], 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz J. O. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J. O. złożył wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych związanych z wypłatą płatności na podstawie rozliczenia wynikającego z zawartej umowy lub innej podstawy prawnej. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest osobą fizyczną mającą miejsce zamieszkania w Polsce oraz podlegającą w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Wnioskodawca może w przyszłości na podstawie odpowiedniej umowy lub innej podstawy prawnej regulującej niżej opisane rozliczenia (dalej określanej jako: Umowa) otrzymać płatności, których wysokość zależna będzie od przyjętego w Umowie wskaźnika finansowego lub wskaźnika o innym charakterze (takiego jak: wartość udziałów / akcji określonej w Umowie spółki, wysokość uzyskanego przez spółkę zysku, kwota wypłaconych przez spółkę dywidend lub inny wskaźnik o podobnym charakterze, dalej: Wskaźnik) oraz od udziału w powyższym Wskaźniku określonym indywidualnie dla Wnioskodawcy (dalej: Płatności). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1) czy wartość otrzymanych przez Wnioskodawcę Płatności podlega opodatkowaniu PDOF w wysokości 19% uzyskanego dochodu? 2) czy datą powstania przychodu z tytułu otrzymania przez Wnioskodawcę Płatności jest moment realizacji tych praw i Wnioskodawca nie jest obowiązany do zapłaty zaliczek na PDOF w związku z uzyskaniem Płatności w trakcie roku podatkowego? Ad. 1. Zdaniem Wnioskodawcy wynikające z Umowy uprawnienie do otrzymania przez Wnioskodawcę Płatności stanowi "pochodny instrument finansowy" w rozumieniu przepisów art. 5a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. w Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm.,dalej jako u.p.d.o.f.) oraz powołanych w niej przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Skarżący powołał się także na treść art. 30b ust. 1 i 2 u.p.d.o.f. Reasumując wskazał, iż wartość otrzymanych przez Wnioskodawcę Płatności podlega opodatkowaniu PDOF w wysokości 19% uzyskanego dochodu. Ad. 2. Zdaniem Wnioskodawcy datą powstania przychodu z tytułu otrzymania przez Wnioskodawcę Płatności jest moment realizacji tych praw i Wnioskodawca nie jest obowiązany do zapłaty zaliczek na PDOF w związku uzyskaniem Płatności w trakcie roku podatkowego. Zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym w punkcie 1. powyżej dochód wynikający z otrzymania przez Wnioskodawcę Płatności stanowi dochód z realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, podlegający opodatkowaniu PDOF na podstawie art. 30b ust. 1 u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 17 ust. 1b u.p.d.o.f. za datę powstania przychodu z tytułu realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych uważa się moment realizacji tych praw. Skarżący podniósł, iż przepisy u.p.d.o.f. nie przewidują obowiązku zapłaty zaliczek na PDOF w przypadku uzyskania w trakcie roku podatkowego dochodów opodatkowanych na podstawie art. 30b ust. 1. u.p.d.o.f. Zgodnie z art. 45 ust. 1a pkt 1 u.p.d.o.f. Wnioskodawca będzie zobowiązany do wykazania dochodu wynikającego z realizacji praw wynikających z Instrumentu w zeznaniu PIT-38, które powinno zostać przez Wnioskodawcę złożone do właściwego urzędu skarbowego w terminie do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym w którym zostały osiągnięte powyższe dochody. Zgodnie z art. 45 ust. 4 pkt 2 u.p.d.o.f., w tym samym terminie powinien zostać zapłacony przez Wnioskodawcę podatek wynikający z powyższego zeznania. Biorąc powyższe pod uwagę datą powstania przychodu z tytułu otrzymania przez Wnioskodawcę Płatności jest moment realizacji tych praw i Wnioskodawca nie jest obowiązany do zapłaty zaliczek na PDOF w związku uzyskaniem Płatności w trakcie roku podatkowego. Pismem z dnia [...] września 2015 r. wezwano Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania w celu doprecyzowania przedstawionego zdarzenia przyszłego poprzez wyjaśnienie, czy uprawnienie do otrzymania płatności, które Wnioskodawca może w przyszłości otrzymać stanowią pochodny instrument finansowy w rozumieniu art. 5a pkt 13 u.p.d.o.f. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2014 r. poz. 94 z późn. zm., dalej jako u.o.i.f.). Poinformowano, że powyższa informacja została podana w stanowisku Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisu zdarzenia przyszłego, natomiast powinna być zawarta w opisie zdarzenia przyszłego mającego być przedmiotem interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący pismem z dnia [...] września 2015 r. wyjaśnił, że: w ocenie Wnioskodawcy, uwzględniając charakter płatności oraz odpowiednie przepisy zawierające definicję "instrumentu finansowego", uprawnienie do otrzymania płatności, które Wnioskodawca może otrzymać może zostać uznane za instrument finansowy w rozumieniu art. 5a pkt 13 u.p.d.o.f. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.i.f. Ponadto Skarżący stwierdził, iż określenie klasyfikacji prawej prawa do rozliczenia pieniężnego opisanego w złożonym przez Wnioskodawcę Wniosku nie stanowi elementu zdarzenia przyszłego (które, zdaniem Wnioskodawcy, zostało we Wniosku przedstawione w sposób wyczerpujący), lecz jest dokonaniem oceny prawnej opisanego we Wniosku zdarzenia przyszłego. Postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., działający w imieniu Ministra Finansów, pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku. W uzasadnieniu organ stwierdził, że Wnioskodawca w wyznaczonym terminie przesłał do organu odpowiedź na powyższe wezwanie z dnia [...] września 2015 r., jednak nie dokonał wymaganego uzupełnienia wniosku. Wnioskodawca nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi na zadane w wezwaniu pytanie, czy uprawnienie do otrzymania płatności, które Wnioskodawca może w przyszłości otrzymać stanowią pochodny instrument finansowy w rozumieniu art. 5a pkt 13 u.p.d.o.f. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.i.f. Powyższe, w ocenie organu, uniemożliwiało dokonanie oceny stanowiska Spółki przez organ podatkowy, bowiem żądana przez organ informacja była niezbędna do klasyfikacji przychodów do odpowiedniego źródła, a nie została podana przez Wnioskodawcę jako element stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy poprzez wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie przedstawionych przez Wnioskodawcę we wniosku pytań dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie: a) art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613, ze zm., dalej jako O.p.) - poprzez bezpodstawne uznanie, że w ramach złożonego przez Wnioskodawcę Wniosku niemożliwe jest dokonanie oceny stanowiska Wnioskodawcy przez Organ, a w konsekwencji odmowę wszczęcia postępowania, w okolicznościach, gdy zasadnym było wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w odpowiedzi na stosowny Wniosek Wnioskodawcy; b) art. 120 § 1 O.p.- przez odmowę wydania interpretacji w sytuacji, gdy Organ był do tego zobowiązany na podstawie przepisów prawa.; c) art. 165a w zw. z art. 14h O.p. - poprzez bezpodstawne uznanie, że postępowanie w sprawie o wydanie interpretacji na Wniosek Wnioskodawcy nie może zostać wszczęte, a w rezultacie wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania i brak merytorycznego rozpatrzenia Wniosku Wnioskodawcy, w sytuacji gdy w sprawie zachodziły przesłanki do wydania Wnioskodawcy interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych. Zdaniem Wnioskodawcy, stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu Postanowienia jest całkowicie nieprawidłowe. Podniósł, iż stanowisko, w świetle którego wskazane w art. 14b § 1 O.p. pojęcie "przepisy prawa podatkowego" należy interpretować w sposób szeroki znajduje potwierdzenie, w orzecznictwie sądów administracyjnych. Według Skarżącego, nie ma podstaw do ujmowania na gruncie interpretacji podatkowych zawężonego odwołania się do przepisów prawa podatkowego jako przesłanki wydania interpretacji, zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez WSA w Kielcach w wyroku z dnia 15 listopada 2012 r. o sygn. I SA/Ke 511/12. W konsekwencji w związku z faktem, że regulacje u.o.i.f. regulują m.in. kwestie szczegółowe zawarte w treści art. 30b ust. 1 u.p.d.o.f., podlegają one interpretacji w ramach instytucji interpretacji indywidualnej. Zdaniem Wnioskodawcy, w świetle przedstawionych powyżej argumentów organ nie miał podstaw odmowy wydania interpretacji indywidualnej, a w konsekwencji wydania przedmiotowego Postanowienia. Podsumowując, zdaniem Wnioskodawcy skoro wniosek złożony przez Wnioskodawcę spełniał wszystkie, określone w O.p., formalnoprawne i materialnoprawne przesłanki do wydania interpretacji, a w sprawie nie zaistniały żadne przesłanki uniemożliwiające organowi wydanie interpretacji indywidualnej, to organ zobowiązany był do wydania, na mocy art. 14b § 1 O.p., interpretacji indywidualnej na wniosek złożony przez Wnioskodawcę. Fakt, że organ nie odniósł się merytorycznie do wniosku Wnioskodawcy i wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania stanowi naruszenie art. 14b § 1 O.p. oraz art. 165a w zw. z art. 14h tej ustawy. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] października 2015 r. W uzasadnieniu wskazał, iż Strona zobowiązana była na etapie odpowiedzi na wezwanie organu z dnia [...] września 2015 r. do prawidłowego uzupełnienia braków formalnych wniosku, poprzez jednoznaczne wyjaśnienie, czy uprawnienie do otrzymania płatności, które Wnioskodawca może w przyszłości otrzymać stanowią pochodny instrument finansowy w rozumieniu art. 5a pkt 13 u.p.d.o.f., w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.i.f. Organ zauważył, że zgodnie z treścią art. 14 § 3 O.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podkreślił, iż z przytoczonego przepisu wynika bezwzględny obowiązek przedstawienia przez składającego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej stanu faktycznego w sposób wyczerpujący. Wyczerpujące opisanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) oraz przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, należy do wymogów formalnych wniosku o wydanie interpretacji. Wnioskodawca może uzyskać stanowisko organu wyłącznie co do znaczenia i zastosowania przepisów prawa w konkretnej sytuacji faktycznej. Obowiązkiem określenia tej sytuacji oraz wyczerpującego jej przedstawienia we wniosku o interpretację ustawodawca obciążył właśnie Wnioskodawcę (art. 14b § 3 O.p.). Wszelkie zatem elementy stanu faktycznego, jakie organ obowiązany jest uwzględnić przy dokonywaniu interpretacji, muszą wynikać z opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji oraz stanowiska Wnioskodawcy przedstawionego we wniosku. Zdaniem organu, obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska spoczywa na wnioskodawcy. Interpretacja wtedy spełni swoją funkcję informacyjną i ochronną wobec Wnioskodawcy, który się do niej zastosował. Wynika to z treści art. 14c § 1 zdanie pierwsze O.p., stanowiącego, że interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Organ jedynie ocenia przedstawiony przez zainteresowanego stan faktyczny i stan prawny. Wobec tego jest oczywistym, że wniosek o interpretację musi być dla interpretatora zrozumiały czytelny pod kątem prawnym. Z tego względu zainteresowany ma niewątpliwie interes prawny w przedstawieniu danych faktycznych i prawnych w taki sposób, aby interpretacja indywidualna była nie tylko przydatna z jego punktu widzenia, ale też zgodna z obowiązującym stanem prawnym. W świetle powyższego organ podatkowy miał wszelkie podstawy do stwierdzenia, że Strona nie dostarczyła we wniosku informacji, które pozwoliłyby organowi wydać interpretację spełniającą funkcje przypisane tej instytucji. Organ podniósł, iż korzystając z uprawnień wynikających z artykuł 169 § 1 O.p. organ podatkowy wezwał Stronę do uzupełnienia wniosku o wydanie interpretacji, wskazując elementy wymagające uzupełnienia. Jak już wskazano w postanowieniu będącym przedmiotem zażalenia, Strona nie dokonała uzupełnienia wniosku w zakresie doprecyzowania przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Strona nie dokonała uzupełnienia stanu faktycznego wniosku poprzez jednoznaczne wyjaśnienie, czy uprawnienie do otrzymania płatności, które Wnioskodawca może w przyszłości otrzymać stanowią pochodny instrument finansowy w rozumieniu art. 5a pkt 13 u.p.d.o.f. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.i.f. Uniemożliwiło to dokonanie oceny stanowiska Wnioskodawcy przez organ podatkowy, bowiem żądana przez organ informacja była niezbędna do klasyfikacji przychodów do odpowiedniego źródła. Organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu, zgodnie z którym w sprawach indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego organ nie dokonuje ustaleń co do faktów, poprzestając na opisie określonego stanu przedstawionego przez Wnioskodawcę, co ma swoje uzasadnienie w zupełnie innej roli, jaką ma do spełnienia organ w rzeczonym postępowaniu (wyraża w nim prawną kwalifikację opisanego przez Wnioskodawcę zdarzenia podatkowego - stanu faktycznego) w stosunku do roli, która przypada mu w klasycznym postępowaniu podatkowym (ustala w nim istnienie określonego zdarzenia podatkowego, tj. stanu faktycznego oraz dokonuje jego prawnej kwalifikacji). Wydający interpretację organ przyjmuje istnienie pewnego stanu rzeczy, formułując na jego tle stanowisko co do rozumienia (wykładni) wywołujących wątpliwości przepisów prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 2120/08).  W skardze na powyższe postanowienie Skarżący wniósł o jego uchylenie , a także poprzedzającego je postanowienia, jak również o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżący zarzucił naruszenie: a) art. 14b § 1 O.p. - poprzez bezpodstawne uznanie, że w ramach złożonego przez Wnioskodawcę wniosku niemożliwe jest dokonanie oceny stanowiska Wnioskodawcy przez organ, a w konsekwencji pozostawieniu podania bez rozpatrzenia, w okolicznościach, gdy zasadnym było wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w odpowiedzi na stosowny wniosek Wnioskodawcy; b) art. 120 § 1 O.p. - przez odmowę wydania interpretacji w sytuacji, gdy organ był do tego zobowiązany na podstawie przepisów prawa.; c) art. 169 w zw. z art. 14h O.p. - poprzez bezpodstawne uznanie, że wniosek Wnioskodawcy nie może zostać rozpatrzony, a w rezultacie pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia; d) art. 233 § 1 w zw. z art. 239 O.p. - poprzez utrzymanie w mocy Postanowienia 1, które ze względu na fakt naruszenia przepisów prawa podatkowego powinno podlegać uchyleniu; e) art. 121 § 1 O.p. - poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania. W uzasadnieniu Skarżący przytoczył dotychczasowa argumentację. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 718, dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] października 2015 r. naruszają prawo procesowe w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ww. aktów z obrotu prawnego. I tak, kontroli Sądu poddano postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy postanowienie tego organu o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej. Podstawę prawną ku temu stwarza przepis art. 14g § 1 O.p., który stanowi, że wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 pozostawia się bez rozpatrzenia. Wskazać należy, że wymogi określone w art. 14b § 3 O.p. są takie, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Ustawodawca nie definiuje pojęcia "wyczerpująco", ale jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, należy je rozumieć jako przedstawienie danego zagadnienia na tyle wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie i dokładnie, aby wnioskodawca mógł zająć stanowisko w stosunku do prezentowanego stanu rzeczy, zaś organ podatkowy na tej podstawie udzielić jednoznacznej odpowiedzi co do konkretnego zdarzenia przyszłego lub obecnego. Opis ten powinien zawierać wszystkie istotne elementy stanu faktycznego, niezbędne z punktu widzenia możliwości dokonania w sposób jednoznaczny jego prawnopodatkowej kwalifikacji (wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r., II FSK 2356/13, CBOSA). Również w literaturze podnosi się, że wyczerpująco przedstawiony (zaistniały bądź przewidywany) stan faktyczny to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nieuzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić informacji w zakresie możliwości zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie (J. Brolik, Ogólne oraz indywidualne interpretacje przepisów prawa podatkowego, Warszawa 2013, str. 125). Nie ulega wątpliwości, że możliwe jest żądanie przez organ wydający interpretację indywidualną, uzupełnia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Możliwość taką stwarza art. 169 § 1 tej ustawy, stosowany w postępowaniu interpretacyjnym na mocy art. 14h O.p. Ten właśnie przepis Minister Finansów wskazał jako podstawę prawną wezwania. Zgodnie z tym przepisem w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1–2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. Problem w tym, że do żądania uzupełnienia wniosku nie było podstaw, na co zresztą Skarżący słusznie zwrócił uwagę już w odpowiedzi na wezwanie. Odpowiedź na pytanie, czy uprawnienie do otrzymania płatności, które Wnioskodawca może w przyszłości otrzymać stanowią pochodny instrument finansowy w rozumieniu art. 5a pkt 13 u.p.d.o.f. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.i.f. nie mogło bowiem być uznane za element stanu faktycznego, bo był to element oceny prawnej, do której obowiązany był organ, a nie Skarżący. Wezwanie było więc zbędne, wręcz niedopuszczalne, bo to co powiedziałby Wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie i tak nie miałoby znaczenia, bowiem to organ obowiązany był do samodzielnej oceny, czy stanowisko wnioskodawcy w tym zakresie jest prawidłowe. Takie zapatrywanie w odniesieniu do spornej w rozpoznanej sprawie kwestii było już prezentowane w orzecznictwie sądowym (zob. np. wyrok NSA z dnia 13 października 2015 r. II FSK 2020/13, czy wyrok tut. Sądu z dnia 3 marca 2016 r., III SA/Wa 1049/15 oraz z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt III 1670/15, CBOSA) i Sąd orzekający w pełni je podziela. Reasumując, organ wzywając do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy uprawnienie do otrzymania płatności, które wnioskodawca może w przyszłości otrzymać stanowią pochodny instrument finansowy w rozumieniu art. 5a pkt 13 u.p.d.o.f. w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 u.o.i.f. zażądał niedopuszczalnego w świetle przepisów O.p. rozbudowania stanu faktycznego o elementy, które stanowią w istocie ocenę prawną stanu faktycznego, do której to oceny on, a nie wnioskodawca, był obowiązany. Minister nie ma prawnej możliwości, by w procedurze uzupełnienia stanu faktycznego, domagać się w ramach opisu stanu faktycznego, oceny prawnej, która sprowadziłaby się do subsumcji przepisów prawa. Uzupełnienie stanu faktycznego wiązało się z koniecznością wykładni przepisów ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, do których odsyła ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W art. 5a pkt 13 u.p.d.o.f. zawarta jest legalna definicja instrumentów pochodnych, która stanowi odesłanie do ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Obowiązkiem Ministra było więc dokonanie wykładni przepisów, które zostały wskazane w ustawie podatkowej i dokonanie analizy stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przez pryzmat spełnienia przesłanek z innego zakresu prawa, ponieważ to od nich uzależniona jest możliwość kwalifikacji stanu podatkowo-prawnego. Uwzględnić należało również, że norma prawnopodatkowa jest zbudowana nie tylko z przepisów ustaw podatkowych, ale i z regulacji prawnych z innych dziedzin prawa. Tak więc wezwanie do uzupełnienia wniosku było nieuprawnione, a co za tym idzie - brak odpowiedzi na to pytanie ujęte w wezwaniu nie mógł stanowić podstawy pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Sąd na tym etapie sprawy nie mógł wypowiedzieć się merytorycznie i w związku z tym nie mógł potwierdzić stanowiska Skarżącego prezentowanego w tym zakresie. Fakt uchylenia przez Sąd postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia nie oznacza bowiem, że stanowisko Skarżącego w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest prawidłowe bądź wadliwe. Tej okoliczności Sąd w ogóle nie badał. Z wymienionych powodów Sąd uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 23 października 2015 r. jako wydane z naruszeniem prawa procesowego (art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p.) w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 p.p.s.a.). Na wniosek strony skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego na zasadzie art. 200 ww. ustawy.