III SA/Wa 437/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Dziełak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 czerwca 2012 r. wniosku J. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca – J. sp. z o.o. w W., w skardze złożonej na decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003r. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniosła, że z uwagi na znaczną wysokość zobowiązania podatkowego, a także wysokie prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonej decyzji, jej wykonanie mogłoby stworzyć niebezpieczeństwo wyrządzenia poważnej szkody oraz mogłoby negatywnie wpłynąć na jej działalność i zamierzenia gospodarcze poprzez utratę zaufania u potencjalnych partnerów gospodarczych. Przedwczesna egzekucja wynikających z decyzji należności podatkowych groziłaby zatem powstaniem skutków określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), - dalej: "p.p.s.a.". Skarżąca podkreśliła ponadto, że postępowanie prowadzone jest przez organy podatkowe od 2007 roku, a sprawa dotyczy zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 roku. Kwota zaś zaległości podatkowej wynikająca z zaskarżonej decyzji wynosi wraz z kwotą odsetek za zwłokę od tej zaległości około 20.000.000 złotych. Wpis sądowy, jaki należy uiścić w tej sprawie to 100.000zł. Skarżąca wyjaśniła, że nie posiada środków na pokrycie egzekwowanej sumy, co wynika ze zgromadzonych dokumentów, jako że nie osiąga obecnie dochodów, a przedwczesna i niesłuszna egzekucja 20.000.000 złotych definitywnie przekreśli jakiekolwiek szanse utrzymania się na rynku. Skarżąca podkreśliła też, że w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 48/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wziął pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego wymaganego zaskarżoną decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w tym przepisie ciąży na Skarżącej. W ocenie Sądu, Skarżąca istnienia tych przesłanek nie wykazała. Bez wątpienia kwota ustalonych decyzją organu pierwszej instancji zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 r. jest znaczna, a zatem wykonanie tejże decyzji mogłoby mieć wpływ na kondycję finansową Skarżącej. Jednakże, jak wynika z pism Skarżącej złożonych w związku z wnioskiem o prawo pomocy, sytuacja ta już jest zła. W piśmie z 7 marca 2012 r. Skarżąca wyjaśniła, że nie prowadzi działalności gospodarczej. W zaś piśmie z 11 kwietnia 2012 r. wskazała, że w postępowaniu egzekucyjnym zajęto i złożono w depozycie kwotę 8.631.360zł. i nie osiąga ona żadnych przychodów. Przedłożyła także decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lutego 2012 r., którą na podstawie art. 116 Ordynacji podatkowej orzeczono o odpowiedzialności prezesa zarządu za jej zaległości podatkowe. W świetle tych dokumentów oraz wyjaśnień Skarżącej trudno uznać, że zagrożenie egzekucją uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżąca nie prowadzi działalności, a zatem de facto już nie funkcjonuje na rynku. Sąd zwolnił Skarżącą z obowiązku uiszczenia wpisu sądowego ponad kwotę 2.000zł. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody, stwierdził, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś Skarżąca nie wykazała. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o uwzględnieniu skargi. Słuszność przekonania Skarżącego o wydaniu zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, zostanie przez Sąd zweryfikowana na etapie rozpatrzenia skargi, kiedy to Sąd zbada zasadność zarzutów w niej zawartych i oceni, czy przy wydaniu decyzji rzeczywiście doszło do naruszenia prawa. W ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.