III SA/Wa 441/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), asesor WSA Konrad Aromiński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2019 r. sprawy ze skargi P. sp. z o. o. w siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę Pismem z dnia 9 stycznia 2019 r. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej również jako: "Skarżący" lub "Strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] (dalej: "NUS") wszczął wobec Strony postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące lipiec i sierpień 2016 r. Postępowanie to zostało zakończone decyzją z dnia [...] października 2018 r. Powyższa decyzja, zgodnie z potwierdzeniem odbioru, została doręczona Stronie w dniu 2 października 2018 r. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem NUS z dnia [...] października 2018 r.. pismem z dnia 12 października 2018 r. Strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy"). DIAS postanowieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu stwierdził, że w związku z faktem, że Strona odebrała decyzję organu pierwszej instancji w dniu [...] października 2018 r., to czternastodniowy termin do wniesienia odwołania od ww. decyzji upłynął w dniu 16 października 2018 r., tymczasem odwołanie od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 17 października 2018 r., co dokumentuje stempel na kopercie przesyłki zawierającej odwołanie. W związku z powyższym Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, iż odwołanie Strony zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania. Na wydane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania Strona wniosła skargę zaskarżając w całości wydane postanowienie i zarzucając mu: 1) naruszenie art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie przez organ podatkowy, że odwołanie zostało wniesione przez skarżącą po terminie do wniesienia odwołania; 2) naruszenie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3a Ordynacji podatkowej oraz art. 99 ust. 12 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie przez organ podatkowy, że określono wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy za lipiec 2016 r. w kwocie 0,00 zł. za sierpień 2016 r. w kwocie 0,00 zł; wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych za lipiec 2016 r. w kwocie 9552,00 zł, za sierpień 2016 r. w kwocie 9552,00 zł; kwotę podatku podlegającą wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług wynikającą z wystawionych faktur VAT za następujące miesiące: lipiec 2016 r. w wysokości 117.254,00 zł oraz sierpień 2016 r. w wysokości 51.750,00 zł; 3) naruszenie art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie i zawarcie w decyzji faktycznie czterech odrębnych decyzji dotyczących odrębnych zagadnień prawnych tj. decyzji ustalających zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za lipiec 2016 roku i sierpień 2016 roku (zastępujące deklaracje podatkowe) oraz decyzji wskazujących na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług kwoty podatku do zapłaty za lipiec 2016 r. oraz sierpień 2016 r.; 4) naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 212 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i doręczenie podatnikowi postanowienia o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2016 roku po upływie terminu; 5) naruszenie art. 87 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w związku z art. 212 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i doręczenie podatnikowi postanowienia o przedłużeniu terminu dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za sierpień 2016 roku po upływie terminu; 6) naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie i zawarcie w uzasadnieniu decyzji informacji niemających istotnego znaczenia dla sprawy tj. jednorazowe pełnomocnictwo Pana J. S. od E. sp. z o.o.; 7) błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że faktury zakupu przedstawione przez E. sp. z o.o. nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych; 8) błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że transakcje udokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez E. sp. z o.o. na rzecz P. sp. z o.o., a następnie P. sp. z o.o. dla Intrata sp. z o.o. sp.k. faktycznie nie miały miejsca, a współpraca między podmiotami opiera się na generowaniu fikcyjnych faktur, w sytuacji gdy organ podatkowy dokonał takich ustaleń i wniosków jedynie na podstawie własnych interpretacji oraz bez podania konkretnych dowodów; 9) błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że faktury sprzedaży wystawione na spółkę Intrata sp. z o.o. sp.k. z tytułu wynajmu środków transportu nie dokumentują rzeczywistych transakcji, w sytuacji gdy spółka P. sp. z o.o. jako firma przewozowa wynajmowała środki transportu celem realizacji przez przewoźnika usług przewozowych; 10) naruszenie art. 180 w zw. z art. 165 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że wątpliwości organu podatkowego (kontrolujących) stanowią dowód w postępowaniu podatkowym; 11) naruszenia art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez błędne przyjęcie, że spółka była obowiązana do rozliczeń za pośrednictwem rachunku bankowego w sytuacji gdy transakcje w kontrolowanym okresie nie przekraczały 15000 euro i spółka mogła zarówno otrzymywać należności jak i regulować zobowiązania w gotówce gdyż żadne przepisy prawa nie zostały naruszone; 12) błędne ustalenie stanu faktycznego przez organ podatkowy poprzez uznanie, że nie przekazano żadnych dokumentów – strona dostarczyła segregatory z dokumentacją; 13) naruszenie art. 193 Ordynacji podatkowej poprzez niesporządzenie przez organ podatkowy protokołu z badania ksiąg podatkowych; 14) błędne ustalenia stanu faktycznego przez organ podatkowy poprzez przyjęcie, że J. S. pełniący funkcję prokurenta spółki P. sp. z o.o. miał świadomość nielegalności procederu w którym uczestniczyły podmioty, gdyż usługi w fakturach wystawionych przez te podmioty nie miały rzeczywistej możliwości ich wykonania, w sytuacji gdy spółka nie miała wiedzy i nie była świadoma gdyż faktury dokumentowały rzeczywiste transakcje, a nadto prokurent pełnił swoją funkcję zgodnie z przepisami prawa handlowego i prawa cywilnego oraz nie posiadał rzeczywistych funkcji decyzyjnych w podmiocie, gdyż faktycznie decyzje podejmowane były przez organ spółki jakim jest zarząd; 15) błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez twierdzenie i przyjęcie przez organ podatkowy, że spółka stwarzała pozory legalnej działalności, a transakcjom nie towarzyszył rzeczywisty obrót gospodarczy, w sytuacji gdy są to gołosłowne domniemania i przypuszczenia organu podatkowego naruszające dobra osobiste zarówno osoby J. S. jak i osoby prawnej - spółki P. sp. z o.o.; 16) naruszenie zasady praworządności tj. art. 120 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie zasady zaufania podatnika do organów podatkowych tj. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie w związku z wykorzystaniem jako materiału dowodowego wyłącznie wybranych dowodów wygodnych dla organu podatkowego; 17) naruszenie art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowy sposób prowadzenia postępowania podatkowego polegający na wybiórczym przyjmowaniu dowodów przy jednoczesnym odrzuceniu przeprowadzenia dowodów potwierdzających prawidłowość działania podatnika; 18) naruszenie zasady prawdy obiektywnej, tj. art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez jego niezastosowanie i niepodjęcie przez organ podatkowy wszelkich niezbędnych działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w tym nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadków: I. S.; 19) naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i przeprowadzenie dowolnej oceny dowodów w miejsce stosowania zasady swobodnej oceny dowodów przez organ podatkowy i przyjęcie że dokumenty zakupu (faktury) rozliczone przez podatnika za kontrolowany okres nie dokumentują faktycznych zdarzeń gospodarczych w tym aby podmioty nie miały rzeczywistej możliwości na wykonanie świadczonych usług, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego; 20) naruszenie przez organ pierwszej instancji prawa kontrolowanego do odliczenia podatku naliczonego za lipiec 2016 r. oraz sierpień 2016 r. roku poprzez błąd w ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ podatkowy, który także nie wykazał w żaden sposób, że podatnik dokonując odliczenia podatku naliczonego z otrzymanych z faktur nie dochował należytej staranności przy spornych transakcjach oraz organ podatkowy nie udowodnił, że transakcje udokumentowane spornymi fakturami nie miały miejsca; 21) naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez uznanie że podatnikowi nie przysługuje prawo obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; 22) naruszenie art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług poprzez błędne przyjęcie, iż kwoty wskazane w deklaracji VAT za lipiec 2016 r. oraz sierpień 2016 r. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, gdy wystawione faktury stwierdzają czynności które nie zostały dokonane w części dotyczących tych czynności; 23) naruszenie art. 2a Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i nierozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika. W skardze Strona sformułowała żądania: 1) uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia względnie uchylenia postanowienia i przekazanie sprawy organowi podatkowemu I instancji do ponownego rozpoznania; 2) uchylenia w całości decyzji organu I instancji; 3) zasądzenia od organu podatkowego na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2019 r. (II OSK 2511/17). Przedmiotem rozstrzyganej w niniejszej sprawie jest kwestia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Zatem Sąd musi ocenić legalność skarżonego postanowienia. Sąd nie może natomiast poddać kontroli innych wskazanych w skardze zarzutów (22) związanych z naruszeniem, w ocenie Skarżącego przez organ podatkowy I instancji przepisów, prawa materialnego (ustawy o VAT) przepisów procesowych (postępowanie dowodowe). W skardze do Sądu został sformułowany jeden zarzut (na dwadzieścia trzy) dotyczący uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W ramach powyższego zarzutu Skarżący stwierdził, że odwołanie zostało wniesione w terminie ustawowym. Skarżący nie podał jednak żadnych argumentów (dowodów) na poparcie powyższej tezy. Z art. 134 § 1 p.p.s.a wynika również, że brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu i może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze. Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że z akt sprawy wynika, że decyzja organu podatkowego I instancji została doręczona Skarżącemu w dniu 02.10.2018 r. (potwierdzenie odbioru przypięte do karty nr 88). Czternastodniowy termin na wniesienie odwołania wynikający z art. 223 § 2 pkt 1 O.p. upływał zatem w dniu 16.10.2018 r. Odwołanie zostało wniesione przez Skarżącego w dniu 17.10.2018 r. co wynika z daty stempla pocztowego (karta nr 107). Zgodnie z art. 12 § 6 pkt 2 O.p. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe. Niewątpliwie zatem Skarżący uchybił terminowi do wniesienia odwołania. W związku z powyższym zarzut Skarżącego jest niezasadny. Na marginesie Sąd zauważa, że pouczenie zawarte w decyzji organu I instancji było prawidłowe. Jednocześnie Sąd wskazuje, że zasadna jest argumentacja prawna organu odwoławczego dotycząca niemożliwości merytorycznego rozpatrzenia przedmiotowej sprawy w związku z uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest bowiem okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 listopada 2019 r. (I SA/Gd 1066/19). Z powyższych względów, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę.