III SA/Wa 443/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę. Minister Rozwoju i Finansów (dalej także: "Minister" lub "organ odwoławczy") postanowieniem z [...] listopada 2016 r. po rozpatrzeniu zażalenia K. K. (dalej także: "Skarżący", "Zobowiązany" lub "Strona") na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej także: "organ I instancji", "DIS") z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność zabezpieczającą zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A., dokonaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. zawiadomieniem z dnia 10 listopada 2015 r. [...] - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B., w dniu 23 października 2015 r. wystawił wobec Skarżącego zarządzenia zabezpieczenia od Nr [...] do nr [...], obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od 2,3,4,6,8,9,10,12/2010 r. i przekazał je do realizacji Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W.. Podstawą prawną obowiązku było orzeczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] października 2015 r. Zawiadomieniem z 10 listopada 2015 r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A. Zawiadomienie o zajęciu doręczono Zobowiązanemu wraz z odpisami w/w zarządzeń zabezpieczenia 2 grudnia 2015 r., natomiast dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienia 18 listopada 2015 r. P. S.A. pismem z 16 listopada 2015 r. poinformował, że zabezpieczył środki na poczet zabezpieczenia, wskazując że zabezpieczona kwota może ulec zmianie in minus o należne Bankowi opłaty zgodnie z Taryfą prowizji i opłat. Zawiadomieniem z 10 listopada 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. dokonał zajęcia zabezpieczającego wynagrodzenia za pracę Zobowiązanego w H. S.A. w upadłości likwidacyjnej. Zawiadomienie zostało doręczone Zobowiązanemu 2 grudnia 2015 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności 12 listopada 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. pismem z 9 grudnia 2015 r. przekazał Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W. wystawione na Skarżącego tytuły wykonawcze obejmujące należności z tytułu podatku od towarów i usług za 2010 r. zabezpieczone uprzednio na podstawie w/w zarządzeń zabezpieczenia. Zawiadomieniami z 11 grudnia 2015 r. organ egzekucyjny poinformował Skarżącego, że w związku z orzeczeniem z 8 grudnia 2015 r., któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności oraz wystawieniem 9 grudnia 2015 r. tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...], zajęcia zabezpieczające w postaci zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A. oraz zajęcia zabezpieczające wynagrodzenia z pracę w H. S.A. w upadłości likwidacyjnej, dokonane na podstawie zawiadomień z 10 listopada 2015 r. przekształciły się w zajęcia egzekucyjne. W załączeniu Naczelnik Urzędu Skarbowego W. przesłał Zobowiązanemu odpisy w/w tytułów wykonawczych. Organ egzekucyjny poinformował P. S.A. i H. S.A. w upadłości likwidacyjnej, że w związku z wystawieniem 9 grudnia 2015 r. tytułów wykonawczych zajęcia zabezpieczające z 10 listopada 2015 r. przekształciły się w zajęcie egzekucyjne. Pismami z 31 października 2015 r. Skarżący złożył na zarzuty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6 i 10 w zw. z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm., dalej u.p.e.a.), w sprawie prowadzenia postępowań zabezpieczających przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Skarżący w dniu 9 grudnia 2015 r. złożył skargę na czynności zabezpieczające dokonane przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W., polegające na zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A. dokonanego zawiadomieniem z 10 listopada 2015 r. Strona zarzuciła organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 80 § 1-3 w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a. poprzez błędne zastosowanie oraz wniosła o uchylenie zajęcia zabezpieczającego i wydanie w tym zakresie postanowienia. Skarżący podniósł, że w treści zawiadomienia z 10 listopada 2015 r. o zastosowaniu środka zabezpieczającego błędnie oznaczono zobowiązanego, a także rodzaj i wysokość zabezpieczonych obowiązków. Skarżący wskazał, że wynik niniejszej sprawy związany jest z rozstrzygnięciami w innych sprawach. Skarżący poinformował, że pismem z 26 października 2015 r. wniósł odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2015 r., która określa Stronie kwotę przybliżonego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące 2, 3, 4, 6, 8, 9, 10 i 12 roku 2010 i dokonuje zabezpieczenia na majątku Skarżącego oraz na majątku wspólnym małżonków K. i A. K. przed wydaniem decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług. Skarżący podniósł, że zabezpieczone obowiązki zostały określone w zarządzeniach zabezpieczenia niezgodnie z treścią decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2015 r., ponieważ nie wypełniono części B - dane małżonka zobowiązanego, mimo że w decyzji dokonano zabezpieczenia na majątku Skarżącego oraz na majątku wspólnym małżonków K. i A. K.. Zarządzenie zabezpieczenia nie zostało doręczone A. K.. W ocenie Skarżącego zobowiązanie i odsetki wymienione w części D.1 zarządzeń zabezpieczenia nie były wymagalne w dacie jego wystawienia. Zdaniem Skarżącego zarządzenia zabezpieczenia nie spełniają wszystkich wymagań z art. 156 § 1 u.p.e.a. W ocenie Skarżącego decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2015 r. narusza art. 33 § 1-4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej O.p.) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na określeniu w nieprawidłowej wysokości przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług. Skarżący wskazał, że nie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości utrudnienia lub udaremnienia egzekucji. DIS postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. oddalił skargę. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie organu nadzoru, zarzucając naruszenie: – art. 54 § 1, § 5-6 w zw. z art. 166b w zw. z art. 80 § 1-3 u.p.e.a., poprzez jego błędne zastosowanie polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy w skardze wykazano, że czynność zabezpieczająca została dokonana nieprawidłowo, – art. 124 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 54 § 5 w zw. z art. 166b i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organ nadzoru do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu taktycznym i prawnym. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący powołał tożsame okoliczności, które wskazał w skardze na czynności zabezpieczające organu egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2016 r. Minister Rozwoju i Finansów utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu Minister wskazał, że skarga na czynności zabezpieczające składana w trybie art. 54 u.p.e.a. nie może być uniwersalnym środkiem zaskarżenia, za pomocą którego można skutecznie kwestionować ewentualne wadliwości postępowania zabezpieczającego, a które mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie egzekucyjnej. W trybie art. 54 u.p.e.a. nie można skutecznie wnieść skargi, kiedy zawiera ona podstawy dotyczące innego środka zaskarżenia, np. zawartego w art. 33 u.p.e.a. Minister poddał analizie wyłącznie zgodność z prawem czynności faktycznych podjętych w toku zabezpieczenia tj. zajęcia zabezpieczającego wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A., dokonanego zawiadomieniem z 10 listopada 2015 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Minister uznał, że zawiadomienie z 10 listopada 2015 r. zawiera wszystkie elementy wymagane przez art. 67 § 2 u.p.e.a. Minister nie stwierdził uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. Zdaniem Ministra czynność zabezpieczająca została dokonana zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 80 u.p.e.a. w zw. z art. 164 § 4 u.p.e.a. W treści zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym z 10 listopada 2015 r. prawidłowo oznaczono zobowiązanego, ponieważ w zarządzeniach zabezpieczenia z 23 października 2015 r. o nr od [...] do [...] jako zobowiązany widnieje Skarżący. Ponadto kwota podlegająca zabezpieczeniu wskazana w zawiadomieniu była zgodna z zarządzeniami zabezpieczenia. Minister wskazał, że druk zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, odpowiada wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2014r., poz. 655). Zajęcie zostało podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i doręczone zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności, jak i zobowiązanemu. Organ egzekucyjny zgodnie z przepisami ustawy egzekucyjnej nie zmierzał bezpośrednio do przymusowego wykonania obowiązku stosując środki zabezpieczające dopuszczalne przez ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W ocenie Ministra, organ egzekucyjny prawidłowo zastosował środek zabezpieczający polegający na zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Minister wskazał, że DIS w postanowieniu z [...] stycznia 2016 r. poddał analizie wszystkie okoliczności podniesione przez Stronę, wskazując że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialno-prawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. Kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane w trybie art. 34 u.p.e.a. i art. 59 u.p.e.a. Skarżący złożył zarzuty na wszczęcie postępowania zabezpieczającego, tym samym kwestie te podlegały ocenie w odrębnym trybie. Brak było podstaw do ich ponownej oceny w trybie art. 54 u.p.e.a. Minister uznał, że organ nadzoru wydając zaskarżone rozstrzygnięcie właściwie ocenił stan faktyczny oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie naruszając zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zdaniem Ministra okoliczność, że rozstrzygnięcie stoi w sprzeczności z oczekiwaniami Strony nie czyni zaskarżonego postanowienia wadliwym i nie uzasadnia twierdzenia Strony o naruszeniu art. 124 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 54 § 5 u.p.e.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący wniósł o uchylenie w całości postanowienia Ministra z [...] listopada 2016 r. oraz w całości poprzedzającego je postanowienia DIS z [...] stycznia 2016 r., jak i o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji, 2. art. 54 § 1, § 5 i § 6 w zw. z art. 166b w związku z art. 80 §1 - § 3 w związku z art. 164 § 4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi na czynności zabezpieczające, w sytuacji gdy w skardze wykazano, że czynność zabezpieczająca została dokonana nieprawidłowo, 3. art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 54 § 5 w związku z art. 166b i art. 18 u.p.e.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwym uzasadnieniu faktycznym i prawnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Czynnością, na którą wniesiono skargę, było zajęcie zabezpieczające wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w P. S.A. Podstawę wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. u.p.e.a. w związku z art. 166b tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015r. Artykuł 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Natomiast w myśl art. 166b u.p.e.a. w postępowaniu zabezpieczającym stosuje się odpowiednio przepisy działu I i art. 168d u.p.e.a. Stosownie do treści art. 1a pkt 2 u.p.e.a., przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zgodnie zaś z art. 1a pkt 19 u.p.e.a. przez zajęcie zabezpieczające rozumie się czynność organu egzekucyjnego, w wyniku której organ egzekucyjny nabywa prawo rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do zabezpieczenia wykonania przez niego obowiązku objętego dokumentem stanowiącym podstawę zabezpieczenia, ale która nie prowadzi do przymusowego wykonania obowiązku. Zgodnie z art. 164 § 4 u.p.e.a. do zajęcia zabezpieczającego stosuje się odpowiednio m.in. przepisy o egzekucji z rachunków bankowych i innych wierzytelności pieniężnych Zaskarżony środek tj. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest wymieniony w art. 1a pkt 12 lit. a tiret 4 u.p.e.a. Podstawę dokonania zajęcia stanowiło zawiadomienie z 10 listopada 2015 r. o zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zawiadomienie o zajęciu, zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a. zawiera: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Zawiadomienie z 10 listopada 2015 r. zawiera wszystkie wymagane elementy. Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko Ministra, który nie dopatrzył się uchybień formalnych w zaskarżonej czynności organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 80 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku (właściwego oddziału) zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ zarazem wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, organ egzekucyjny zawiadamia Zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Po zapoznaniu się z aktami sprawy Sąd stwierdza, że prawidłowe jest stanowisko organu, iż wszystkie wymogi przewidziane w art. 80 u.p.e.a. zostały w niniejszej sprawie spełnione. W treści zawiadomienia o zajęciu zabezpieczającym z dnia 10.11.2015 r. nr [...] prawidłowo oznaczono Zobowiązanego, bowiem w zarządzeniach zabezpieczenia z dnia 23.10.2015 r. od nr [...] do nr [...], jako zobowiązany widnieje Pan K. K.. Kwota podlegająca zabezpieczeniu wskazana w zawiadomieniu z dnia 10.11.2015 r. jest zgodna z zarządzeniami zabezpieczenia z dnia 23.10.2015 r. Druk zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego odpowiadał wzorowi ustalonemu dla tego rodzaju druków w obowiązującym do dnia 31.12.2015 r. rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16.05.2014 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 655). Zajęcie zostało podpisane przez uprawnionego pracownika organu egzekucyjnego i doręczone zarówno dłużnikowi zajętej wierzytelności, jak i Zobowiązanemu. Nic nie wskazuje na to, aby wbrew ustawowym zasadom, dokonując zajęcia zabezpieczającego organ zmierzał bezpośrednio do przymusowego wykonania obowiązku. Należy zatem uznać, że wbrew zarzutom skargi organ egzekucyjny prawidłowo zastosował środek zabezpieczający wymieniony w art. 164 § 1 pkt 1 u.p.e.a. polegający na zajęciu zabezpieczającym wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zarazem, prawidłowe jest stanowisko organu, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialnoprawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. Kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego są rozstrzygane m.in. w trybie art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Strona skorzystała z prawa wniesienia zarzutów na prowadzone postępowanie. Podnoszone w zarzutach kwestie podlegają ocenie w odrębnym trybie. Tym samym nie podlegają one ocenie w trybie art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wbrew twierdzeniom Strony Skarżącej fakt, iż Zobowiązany wniósł zarzuty na postępowanie zabezpieczające, nie oznacza, że rozstrzygnięcie w sprawie skargi na czynność zabezpieczającą jest związane z wynikiem tych postępowań. Skarga uregulowana w art. 54 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wszczyna bowiem postępowanie, którego celem jest jedynie zbadanie prawidłowości dokonania przez organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej (w tym wypadku: zabezpieczającej) przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tej czynności. W postępowaniu w sprawie skargi, kontrolą objęta jest zatem wyłącznie prawidłowość zaskarżonej czynności. Skarżący podważa zaskarżone postanowienie kwestionując prawidłowość decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z [...] października 2015 r. nr [...] oraz wystawionych na jej podstawie zarządzeń zabezpieczenia z dnia 23.10.2015 r. Kwestie te jednak nie mogą podlegać rozpatrzeniu w ramach postępowania wszczętego skargą na czynność egzekucyjną (w tym wypadku: czynność zabezpieczającą). W skardze na czynność zabezpieczającą Skarżący nie może kwestionować okoliczności takiej jak ta, że decyzją o zabezpieczeniu nie objęto także małżonki Skarżącego. Nadmienić tylko należy, że zgodnie z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zabezpieczenie może być dokonane na majątku podatnika oraz na majątku wspólnym małżonków. Prawidłowo organ stanął na stanowisku, że kwestie mające wpływ na prawidłowość prowadzonego postępowania egzekucyjnego (zabezpieczającego) są rozstrzygane m.in. w trybie art. 34 u.p.e.a., z którego to trybu Zobowiązany zresztą skorzystał wnosząc zarzuty na prowadzone postępowanie pismami z 7 grudnia 2015r. Zarazem, rozstrzygnięcie w sprawie skargi na czynność zabezpieczającą wbrew twierdzeniu Skarżącego nie jest automatycznie związane z wynikiem tych postępowań. Skarga oparta na art. 54 u.p.e.a. wszczyna bowiem postępowanie, w którym bada się wyłącznie prawidłowość dokonania konkretnej czynności egzekucyjnej (w tym wypadku: zabezpieczającej), przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tej czynności. W postępowaniu w sprawie skargi, kontrolą objęta jest zatem wyłącznie prawidłowość zaskarżonej czynności. Należy mimo to zauważyć, że w chwili dokonywania zaskarżonej czynności, decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego kwestionowana przez Skarżącego pozostawała w obrocie prawnym w takim kształcie, jaki nadał jej organ pierwszej instancji. Kolejność zdarzeń była bowiem taka, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia 10 listopada 2015 r. zostało doręczone Zobowiązanemu 2 grudnia 2015 r., a dłużnikowi zajętej wierzytelności – 18 listopada 2015 r. Decyzja o zabezpieczeniu z [...] października 2015 r. była wówczas w mocy. Wygasła na skutek wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe z dnia [...] grudnia 2015 r. (której to nadano rygor natychmiastowej wykonalności). Wówczas to zajęcie zabezpieczające przekształciło się w zajęcie egzekucyjne. Decyzja z [...] grudnia 2015 r. została w części uchylona przez organ odwoławczy dopiero [...] września 2016 r. (w stosunku do jednego z okresów rozliczeniowych objętych decyzją organ odwoławczy określił niższą kwotę zobowiązania, niż organ pierwszej instancji). Z tych wszystkich powodów należało uznać, że nie doszło do naruszenia art. 54 u.p.e.a. Organ - wbrew zarzutowi skargi - nie naruszył tym samym art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, które miało polegać na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji. Zarazem Minister Finansów wydając zaskarżone postanowienie właściwie ocenił stan faktyczny oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, nie naruszając zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie wystąpiło też naruszenie art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. ani 54 § 5 u.p.e.a. Reasumując, Sąd nie stwierdził uchybień zarzucanych w skardze ani też innych podstaw, które uzasadniałyby uchylenie lub stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. Dlatego skarga została oddalona na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.). Sprawa była rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a.